บทที่ 60 ไม่มีความรู้สึกผิดชอบชั่วดี

ตู้เซี่ยถงมองไปที่ตัวอักษรสี่ตัวที่สดใสอยู่บนป้ายก็หัวเราะคิกคัก

"ตลกมากไหม?" จ้าวฉี่ฉิงมองไปที่ตู้เซี่ยถงอย่างเย็นชาด้วยรอยยิ้มที่ไม่สามารถควบคุมได้ที่มุมปากของเธอ

"ประธานจ้าว วิธีจีบคนอื่นของตระกูลฟู่มันพิเศษมาก" ตู้เซี่ยถงเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ไม่ให้โอกาสจ้าวฉี่ฉิงโต้เถียง

เคยได้ยินเรื่องจีบด้วยตุ๊กตามาบ้าง โดยเฉพาะคนอย่างประธานฟู่ซีเสินที่ไม่สนิทสนมกับผู้หญิงเลย

จ้าวฉี่ฉิงไม่คิดว่าจู่ๆฟู่ซีเสินจะส่งของสิ่งนั้นมา ถ้าเอาไปให้คนอื่นมันก็ไม่เหมาะสม ถ้าเอาไปทิ้งก็ยิ่งไม่ได้เข้าไปอีก

ด้วยความสิ้นหวัง เธอทำได้เพียงวางไว้ในห้องนั่งเล่น และร่างใหญ่ของไดโนเสาร์ก็ยึดครองครึ่งหนึ่งของเตียง

"ยังจำสิ่งที่ฉันพูดได้อยู่เหรอ" จ้าวฉี่ฉิงแหย่ท้องนุ่มๆของไดโนเสาร์ด้วยมือของเธอ และอดหัวเราะไม่ได้

เธอเคยจ้องมันในห้างอยู่นานแล้วพูดว่า "น่ารักมาก"

บางทีฟู่ซีเสินอาจสังเกตเห็นว่าเธอชอบมันมาก

เมื่อพิจารณาถึงตัวตนของเธอแล้ว จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้ซื้อมันมา

"ท่านประธาน ผมได้ส่งตุ๊กตาไปให้คุณจ้าวด้วยมือของผมแล้ว" ขณะที่พูดผู้ช่วยเว่ยก็เหงื่อตกที่หน้าผาก

เขาเพิ่งซื้อตุ๊กตาตามคำสั่งของฟู่ซีเสิน ยังไม่ได้สังเกตคำที่อยู่บนฉลาก

ยังไงก็ตาม มันเป็นร้านที่กำหนดโดยฟู่ซีเสิน งั้นเขาต้องรู้เนื้อหาบนฉลากแน่ๆ แต่ผู้ช่วยเว่ยไม่ได้กล่าวถึงมากนัก

"อืม เสริมกำลังการควบคุมคฤหาสน์ตระกูลฟู่"

ฟู่ซีเสินหมายถึงคนในตระกูลอาน

ตั้งแต่เขาหยุดต่อสัญญา มีคนสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติไปแล้ว หลังจากได้ยินว่าอานหนิงไปที่เทียนจิ่งกรุ๊ปเพื่อสร้างปัญหา ข่าวการหย่าร้างของพวกเขาก็แพร่กระจายอย่างรวดเร็ว

"คนเฝ้าประตูได้รับแจ้งว่าไม่อนุญาตให้บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้าไป"

แน่นอนว่าผู้ช่วยเว่ยได้ออกรายการสำคัญอีกครั้ง ซึ่งจะไม่เปิดโอกาสให้อานหนิงเข้าใกล้ฟู่ซีเสิน

"ช่วงนี้อานหลินมีท่าทียังไงบ้าง?" ฟู่ซีเสินมองไปที่รูปถ่ายบนหน้าจอด้วยสายตาที่ไม่แยแสและเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา

"ผู้จัดการอานไม่ยอมรับสัญญาและกำลังมองหาพันธมิตร"

การยุติความร่วมมือนั้นส่งผลกระทบอย่างใหญ่หลวงกับอานหลิน โหมดการทำงานก่อนหน้านี้ของเฉียงเวยกรุ๊ป เกือบจะเป็นไปตามข้อกำหนดของเทียนจิ่งเกือบทั้งหมด และยากต่อการเปลี่ยนแปลงภายในระยะเวลาหนึ่ง

อานหลินยังคงเชื่อใจคนอื่นมากเกินไป และบางครั้งหุ้นส่วนก็เป็นคู่แข่งรายใหญ่ที่สุดของเขา

"บอกพวกเขา เทียนจิ่งไม่ให้ความร่วมมืออีกฝ่ายเพราะมันไม่คุ้มค่า มันไม่ใช่ความรู้สึกส่วนตัว"

ผู้ช่วยเว่ยรู้สึกเพียงว่าฟู่ซีเสินสามารถจัดการวางแผนได้อย่างรอบคอบ พูดง่ายๆคือบอกให้บริษัทอื่นรู้ว่าร่วมมือกับเฉียงเวยกรุ๊ปก็ถือเป็นศัตรูของเขาแล้ว

อานหลินได้รับบาดเจ็บสาหัส ฟู่ซีเสินต้องการขู่เข็ญและบีบบังคับในเวลานี้ วิธีการก็โหดร้ายเช่นเคย

"ท่านประธาน คุณนายหาคนคุ้มกันมาหนึ่งคน นายน้อยร้องไห้อยากจะออกจากโรงพยาบาล"

ฟู่เสี่ยวเฟิงไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกกักขัง โดยเฉพาะอย่างยิ่งมีหลี่ซูหรงที่ยังคงพูดอยู่ในหูของเขามันน่าหงุดหงิดมาก

"เขาไม่สามารถเดินออกไปได้ ไม่ต้องไปสนใจเขา" ฟู่ซีเสินขมวดคิ้ว การที่ฟู่เสี่ยวเฟิงนอนโรงพยาบาลไม่รู้ว่าเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่

เพื่อปกป้องความเป็นส่วนตัวของผู้ป่วย พยาบาลไม่สามารถบอกข้อมูลกับผู้คนจากแหล่งที่ไม่รู้จักได้

ไม่รู้ว่าอานหนิงรู้ข่าวมาจากไหน ถือตะกร้าผลไม้มาเยี่ยมฟู่เสี่ยวเฟิงที่ได้รับบาดเจ็บ

"คุณป้าคะ ฉันอานหนิงเอง" อานหนิงตั้งใจจะเดินเบาๆ เดินไปที่ด้านข้างของหลี่ซูหรงและตะโกนเบาๆ

หลี่ซูหรงที่กำลังนั่งเบื่อๆอยู่พอเห็นอานหนิงอยู่ตรงหน้า ก็รีบคว้ามือของเธอออกจากห้องพยาบาลและพูดด้วยความดีใจ "อานหนิง ในที่สุดเธอก็เต็มใจมาเจอป้าแล้ว"

ในขณะที่พูดหลี่ซูหรงเช็ดน้ำตาที่ไม่มีอยู่จริงออกจากหางตา

"คุณป้า ฉันก็มาแล้วนี่ไงคะ" ในใจของอานหนิงรู้สึกยินดีมาก ดูเหมือนว่าหลี่ซูหรงจะทำใจจากเธอไม่ได้

"ตอนที่ถอนหมั้นป้าไม่ได้ช่วยเธอ เธอโทษว่าเป็นความผิดของป้าไหม?" หลี่ซูหรงปฏิบัติต่ออานหนิงเหมือนลูกสะใภ้ และเธอรู้สึกผิดเสมอเมื่อเผชิญหน้ากับเธอ

"ไม่ค่ะ ฉันอยากกลับไปคบกับซีเสิน แต่เขาไม่อยากเจอฉัน" อานหนิงหลับตาลง และการแสดงออกที่ไม่พอใจก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลี่ซูหรง