บทที่ 64 ไม่ได้ตั้งใจ

คำพูดของฟู่ซีเสินทำให้จ้าวฉี่ฉิงมีปัญหาจริงๆ

เธอไม่รู้ว่าฟู่ซีเสินอธิบายแผนกต้อนรับของบริษัทอย่างไรเพื่อปล่อยให้เธอเข้ามาโดยไม่มีคนกีดขวาง

เขาทำได้แค่แสร้งทำเป็นไม่เข้าใจและถามว่า "ฐานะอะไรกัน?"

โฟกัสของดวงตาของจ้าวฉี่ฉิงอยู่ที่ใบหน้าของฟู่ซีเสินโดยสังเกตการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของอีกฝ่ายอยู่ตลอดเวลา

"ผมจะเข้าบริษัทของคุณได้ตามต้องการในฐานะอะไร?" ฟู่ซีเสินพูดประโยคสุดท้ายให้แม่นยำยิ่งขึ้น

จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกว่าฟู่ซีเสินกำลังเยาะเย้ยเธอ แต่เธอไม่พบหลักฐานใดๆ

"แน่นอนว่ามันเป็นความสัมพันธ์แบบหุ้นส่วน ประธานฟู่มีสิทธิ์ที่จะเข้าออกเซิ่งฮุย" จ้าวฉี่ฉิงพูดคำที่เป็นทางการที่สุดโดยไม่รู้ตัว

หลังจากพูดจบ ใบหน้าของฟู่ซีเสินก็มืดมนในทันที และเขาก็โยนใบปลิวในมือลง "ดูเหมือนว่าฉันจะตามใจตัวเอง"

คำพูดที่ไม่มีเหตุผล จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกทรมานและหวังว่าจะมีคนช่วยเธอได้

โดยไม่รู้ว่าจะทำลายบรรยากาศที่กดขี่ข่มเหงได้อย่างไร จ้าวฉี่ฉิงพูดด้วยรอยยิ้ม "ประธานฟู่ก็เป็นเพื่อนของฉัน และตัวตนของเขาแตกต่างจากคนอื่นๆ"

"เฮอะ" ฟู่ซีเสินหัวเราะเยาะ "ผมเข้าไปได้แล้วยัง?"

"ได้ค่ะ" จ้าวฉี่ฉิงกลับมายิ้ม แต่เธอกังวลเกี่ยวกับเรื่องที่หลอกฟู่ซีเสิน

แต่ดูเหมือนฟู่ซีเสินยังคงดูเหมือนเดิม เดินเข้าไปในสำนักงานของประธานด้วยใบหน้าที่เย็นชา เหลือบมองที่จ้าวฉี่ฉิงที่เดินตามหลังด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี และพูดอย่างกระชับ "ปิดประตู"

จ้าวฉี่ฉิงปิดประตูอย่างเชื่อฟังและนั่งในตำแหน่งที่ไกลที่สุดจากฟู่ซีเสิน

"นี่เตรียมไว้ให้ผมเหรอ?" การแสดงออกของฟู่ซีเสินอ่อนลงเพราะกาแฟหนึ่งถ้วย

จ้าวฉี่ฉิงพยักหน้าเหมือนไก่ และผลักเอกสารที่ต้องส่งไปยังเทียนจิ่งกรุ๊ปให้ฟู่ซีเสิน "นี่สำหรับวันพรุ่งนี้ คุณสามารถดูได้"

ฟู่ซีเสินไม่ได้เปิดมัน แต่เอามือล้วงกระเป๋าหาของ

เมื่อเห็นการกระทำของฟู่ซีเสิน จ้าวฉี่ฉิงก็ผงะไปครู่หนึ่งฟู่ซีเสินคงจะไม่ติดฆ่าเธอจริงๆหรอกใช่ไหม?

ในขณะที่จ้าวฉี่ฉิงกำลังเพ้อฝัน ฟู่ซีเสินหยิบต่างหูออกมา "ของคุณไหม?"

มองดูก็เหมือนกับต่างหูที่เธอมี แต่ฟู่ซีเสินจะมีมันได้อย่างไร?

จ้าวฉี่ฉิงไม่ทราบว่าต่างหูในมือของฟู่ซีเสินเป็นของเธอเอง

"น่าจะเป็นเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่งของคุณ" ในคำพูดของเธอนั้นมีความหึงหวงแต่จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้สังเกต

มุมปากที่ไม่แยแสของฟู่ซีเสินแสดงรอยยิ้มเพราะคำพูดของจ้าวฉี่ฉิงปรากฎว่าจ้าวฉี่ฉิงก็มีหัวใจเช่นกัน

"แน่ใจนะว่าไม่ใช่ของคุณใช่ไหม?"

ฟู่ซีเสินไม่ต้องการถามเกี่ยวกับต่างหูอีกต่อไป จ้าวฉี่ฉิงก็สงสัยเช่นกัน และหลังจากตรวจสอบแล้ว เธอมองเข้าไปในกระเป๋าของเธอ และต่างหูของเธอก็หายไปจริงๆ

"ความจำฉันไม่ค่อยดี" จ้าวฉี่ฉิงถอดต่างหูของเธอออกอย่างรวดเร็วและลูบผมของเธอเพื่อปกปิดความเขินอาย

เธอวางต่างหูไว้ที่ฟู่ซีเสินไว้ตั้งแต่ตอนไหนกัน?

ก่อนที่จ้าวฉี่ฉิงจะไขข้อสงสัยของเธอได้ ฟู่ซีเสินก็พูดว่า "ตอนนี้อธิบายเรื่องที่ให้ไปเจอที่ร้านกาแฟได้แล้วยัง"

เมื่อได้ยินคำว่า "ร้านกาแฟ" ร่างกายของจ้าวฉี่ฉิงก็แข็งทื่อ ในที่สุดเรื่องนี้ก็มาถึง

"ฟู่ซีเสิน คุณฟังฉันก่อนนะ" จ้าวฉี่ฉิงสงวนตัวและให้โอกาสตัวเองในการโต้เถียง "ฉันไม่ได้ตั้งใจทำนะ อานหนิงคุกเข่าลงบนพื้นและขอร้องฉัน ดังนั้นฉันทำได้แค่ตกลงกับเธอเท่านั้น"

จ้าวฉี่ฉิงจงใจพูดด้วยความรู้สึกว่าเธอรู้สึกเสียใจ ด้วยท่าทางที่น่าสงสาร รู้สึกว่าสามารถซ่อนตัวจากฟู่ซีเสินได้

อย่างไรก็ตามฟู่ซีเสินไม่เชื่อคำพูดของจ้าวฉี่ฉิง "เมื่อคนอื่นคุกเข่าคุณสามารถทรยศฉันได้?"

ฟู่ซีเสินเพียงรู้สึกว่าเขาไม่มีที่ในหัวใจของจ้าวฉี่ฉิง

"ฉันผิดไปแล้ว ฟู่ซีเสิน คุณอย่าโกรธนะ" จ้าวฉี่ฉิงเริ่มโหมดขอโทษอย่างบ้าคลั่ง

อีกฝ่ายไม่พูดอะไรจ้าวฉี่ฉิงเดินไปหาฟู่ซีเสินอย่างกล้าหาญ ดึงแขนเสื้อของเขา และเสียงที่นุ่มนวลเข้ามาในหูของเธอ "ฟู่ซีเสิน"

เมื่อได้ยินคนอื่นเรียกชื่อเขามากกว่าหนึ่งครั้ง เป็นครั้งแรกที่ฟู่ซีเสินประทับใจ

อันที่จริงความโกรธในหัวใจของเขาหายไปนานก่อนที่จ้าวฉี่ฉิงจะขอโทษ จ้าวฉี่ฉิงเป็นแบบนี้ ทำให้เขาโกรธไม่ลง