บทที่ 65 เธอก็กลัว

อานหนิงถือดอกไม้ในมือแน่น และรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแสดงให้เห็นข้อบกพร่องเพียงเล็กน้อย "คุณป้าไม่ได้อยู่ที่นี่เหรอ?"

"ไม่ใช่เรื่องของเธอ!" ฟู่เสี่ยวเฟิงไม่สามารถระงับความโกรธในใจได้ และผลักอานหนิงออกด้วยมือข้างเดียว

จู่ๆอานหนิงก็สูญเสียแรงโน้มถ่วงและล้มลงกับพื้น

ฟู่เสี่ยวเฟิงเดินจากไปอย่างเฉยเมย

"เสี่ยวเฟิง ต่อไปอย่าออกไปเล่นกับเพื่อนอีก ถ้าเกิดเรื่องอะไรขึ้นเราจะช่วยไว้ไม่ทัน"

ฟู่เสี่ยวเฟิงคิดถึงสิ่งที่หลี่ซูหรงพูดกับเขาเมื่อเขานอนอยู่บนเตียงในโรงพยาบาลและเพื่อนๆของเขาถูกจัดว่าเป็นพวกอันธพาล

"แม่ ผมพูดไปหลายครั้งแล้ว วันนั้นผมไปของผมเอง" ฟู่เสี่ยวเฟิงเกาผมอย่างหงุดหงิด

"แล้วนังนั่น อย่าคิดว่าเธอจะได้รับการอภัยจากฉันที่เธอช่วยชีวิตแกไว้ มันเป็นไปไม่ได้"

หลี่ซูหรงเกลียดจ้าวฉี่ฉิงที่สุดและต้องการเห็นเธออาศัยอยู่บนถนนและถูกทุกคนด่า

โดยไม่ได้คิดว่าหลังจากที่จ้าวฉี่ฉิงออกจากคฤหาสน์ตระกูลฟู่ชีวิตของเธอดีขึ้นเรื่อยๆ และความสัมพันธ์ของเธอกับฟู่ซีเสินก็ไม่เย็นชาเหมือนเมื่อก่อน

ฟู่เสี่ยวเฟิงไม่สนใจหลี่ซูหรง หลับตาลงและผล็อยหลับไป เขายังคงจำฉากของจ้าวฉี่ฉิงที่ปรากฏต่อหน้าเขาได้ เพราะจ้าวฉี่ฉิงก็กลัวเช่นกัน ขาของเธอสั่น

ฟู่เสี่ยวเฟิงรู้สึกว่าจ้าวฉี่ฉิงก็ไม่ได้เป็นคนเลวร้ายจริงๆ

จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกว่าช่วงสองสามวันมานี้เธอมีลางร้าย เธอมักจะจามบ่อยครั้ง เธอกลัวจนต้องดื่มน้ำร้อนทุกวัน

"ประธานจ้าว คุณรู้สึกไม่สบายเหรอ?" ตู้เซี่ยถงกำลังช่วยจ้าวฉี่ฉิงจัดเรียงข้อมูลในห้องทำงาน และอดไม่ได้ที่จะพบว่ามีความผิดปกติของจ้าวฉี่ฉิง

จ้าวฉี่ฉิงส่ายหัว เธอไม่รู้สึกว่ามีอาการหนัก และเธอก็มีกำลังใจที่ดี "บางทีอาจเป็นเพราะฤดูกาลเปลี่ยนแหละ"

อากาศเริ่มเย็นลง และมันก็ไม่เป็นมิตรกับจ้าวฉี่ฉิงที่ไม่ชอบความหนาวเย็น

การนั่งท่าเดิมเป็นเวลานานอาจทำให้รู้สึกหนาวและแขนขาจะแข็ง

"คุณต้องดูแลตัวเองดีๆ ไม่งั้นประธานฟู่จะเป็นห่วงคุณนะ" ตู้เซี่ยถงอดไม่ได้ที่จะหยอกล้อ

ความถี่ที่ฟู่ซีเสินมาที่บริษัทกำลังจะตามทันกับจำนวนครั้งที่เธอไปทำงาน ตู้เซี่ยถงยังสงสัยว่าทั้งสองได้สร้างความสัมพันธ์ขึ้นแล้วหรือยัง

"พูดอะไรน่ะ?" จ้าวฉี่ฉิงแสดงความเขินอายที่หาได้ยาก

ปฏิกิริยาของจ้าวฉี่ฉิงทำให้ ตู้เซี่ยถงมั่นใจในความคิดของเธอมากขึ้น

ยิ่งไปกว่านั้น คนที่คิดละเอียดรอบคอบอย่างตู้เซี่ยถงก็พบว่า สไตล์การแต่งตัวของจ้าวฉี่ฉิงก็เปลี่ยนไปเช่นกัน ไม่ใช่การแต่งตัวแบบมืออาชีพสำหรับนักธุรกิจอีกต่อไป แต่เป็นกระโปรงที่ลำลองมากกว่า

"ประธานจ้าว วันนี้มีชายชราคนหนึ่งมาหาคุณที่บริษัท พอได้ยินว่าคุณไม่อยู่ ก็รีบออกไปทันที"

ตู้เซี่ยถงเรียนรู้เรื่องนี้มาจากแผนกต้อนรับเลยมาบอกเธอ

"คนชรา?" จ้าวฉี่ฉิงตกตะลึงครู่หนึ่ง เธอจำไม่ได้ว่าติดต่อกับผู้อาวุโสเมื่อไม่นานนี้

จู่ๆเธอก็นึกถึงคุณตาที่ไม่ได้เจอกันมานาน จ้าวฉี่ฉิงถามว่า "เขามีลักษณะอย่างไร?"

"เป็นชายชราที่มีผมหงอกสีขาว ดูแล้วเขาเป็นคนที่มีอารมณ์ดีเลยนะ" ตู้เซี่ยถงไม่รู้ว่าจุดประสงค์ของจ้าวฉี่ฉิงคืออะไรเลยค่อยๆพูดออกมาทีละอย่าง

หลังจากยืนยันว่าเป็นตาของเธอ จ้าวฉี่ฉิงก็หงุดหงิดอยู่พักหนึ่ง เธอมัวแต่ยุ่งเรื่องที่บริษัทจนลืมตาของเธอไปได้ยังไง

เมื่อคิดว่าชายชราหนึ่งคนที่อยู่คนเดียวมาหลายปีแล้ว และเธอไม่ได้ทำหน้าที่ลูกกตัญญู เธออดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้า

"เซี่ยถง หลังจากเลิกงานไม่ต้องให้คนขับรถรอฉัน ฉันอยากไปที่ที่หนึ่ง"

จ้าวฉี่ฉิงหยุดอยู่ใต้อาคารเสี่ยวหยาง สูดหายใจลึกๆรู้สึกผ่อนคลายและมีความสุข มันเป็นที่ที่ดีจริงๆ

"คุณตา อยู่บ้านไหมคะ?" จ้าวฉี่ฉิงผลักประตู แต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของชายชรา

ดูเหมือนว่าจะได้ยินเสียงของจ้าวฉี่ฉิงและเสียงหัวเราะของชายชรามาจากสวนหลังบ้าน "คือยัยฉิงเหรอ? ฉันกับหรงเหยียนอยู่ด้านหลัง"

นี่เป็นครั้งที่สองของเธอที่มาที่นี่ จ้าวฉี่ฉิงใช้เวลามากในการหาทางไปสวนหลังบ้าน และเห็นพวกเขาสองคนทำงานอยู่ในสวน

จ้าวฉี่ฉิงวางสิ่งที่อยู่ในมือของเธออย่างรวดเร็วและรีบเดินไปที่สวนหลังบ้าน "คุณตา ระวังตัวหน่อย"

หลังจากนั้นจ้าวฉี่ฉิงมองไปที่หรงเหยียนอย่างโกรธเคือง "คุณไม่ให้คุณตาพักผ่อนหน่อยเหรอ?"

หรงเหยียนมองไปที่จ้าวฉี่ฉิงด้วยสายตาที่ไร้เดียงสา "พี่สาว ฉันก็เพิ่งมาถึงด้วย"

จ้าวฉี่ฉิงทำตามสายตาของหรงเหยียนและเห็นหัวไชเท้าในมือของเขา อันที่จริงแล้วเขามาช่วยงานคุณตา