บทที่ 66 รู้เบื้องหลังของเหม่ยหลาน

หรงเหยียนรักษารอยยิ้มบนใบหน้าและถุงพลาสติกในมือของเขาทำเสียงดังเพราะแรงจากฝ่ามือของเขา

ในบรรยากาศที่เงียบสงบ ถุงพลาสติกดึงความสนใจของจ้าวฉี่ฉิง "คุณตาให้ซื้อมาเหรอ?"

"อืม เห็นบอกว่าจะกินหม้อไฟ" หรงเหยียนตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

หรงเหยียนยังไม่ได้พูดอะไร ชายชราก็บอกว่าเดี๋ยวจะมีแขกมา เลยให้เขาซื้ออาหารมาเพิ่ม

"จริงเหรอ?"

หลังจากวันที่วุ่นวาย จ้าวฉี่ฉิงรู้สึกว่าท้องของเธอคำรามและถูมือของเธอเข้าด้วยกันเพื่อตั้งตารอ

สิ่งที่มีความสุขที่สุดในการมาที่นี่คือไม่ต้องทำอาหารเอง ไม่ต้องเสแสร้ง หรงเหยียนทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

ชายชราเห็นทั้งสามคุยกันนอกประตูและตะโกนว่า "เข้ามาสิ ข้างนอกอากาศหนาวเกินไป"

จ้าวฉี่ฉิงตอบอย่างอ่อนหวาน พยายามคว้าแขนเสื้อของฟู่ซีเสินอีกครั้ง แต่ถูกหรงเหยียนที่เดินอยู่ตรงกลางขวางไว้

คิดว่าฟู่ซีเสินจะไม่หลงทางจ้าวฉี่ฉิงเดินไปที่ห้องนั่งเล่นด้วยตัวเองและสวมรองเท้าที่สบายซึ่งหรงเหยียนเตรียมไว้สำหรับเธอเพื่อที่เธอจะได้ทำอะไรก็ได้โดยปราศจากความยับยั้งชั่งใจ

"สวัสดีครับคุณตา ผมชื่อฟู่ซีเสิน นี่เป็นใบชาที่นำมาให้ครับ"

"อืม นั่งลงเถอะ หรงเหยียนกำลังเตรียมอาหาร อีกเดี๋ยวก็เสร็จแล้ว" คุณตารับของขวัญไว้

จ้าวฉี่ฉิงเม้มริมฝีปาก ไม่น่าแปลกใจที่ฟู่ซีเสินประสบความสำเร็จในการเจรจาทุกครั้ง และเป็นสิ่งที่อันตรายที่สุดที่จะทำในสิ่งที่เขาชอบ

"คุณตา หนูจะไปช่วยหรงเหยียน" หลังจากพูด จ้าวฉี่ฉิงก็เข้าไปในครัวและนอนข้างประตูเพื่อดักฟังการสนทนาระหว่างทั้งสอง

ชายชราสังเกตเห็นการเคลื่อนไหวเล็กน้อยของจ้าวฉี่ฉิง กระแอมหนึ่งครั้ง และมองไปที่ฟู่ซีเสิน "ฉันได้ยินมาว่าคุณและยัยฉิงหย่ากันแล้วเหรอ?"

คาดเดาสิ่งที่จะเกิดขึ้น ฟู่ซีเสินมองชายชราอย่างรู้สึกผิด: "ผมไม่ได้รับผิดชอบในการเป็นสามีที่ดี"

"ลูกมีลูกและหลานเป็นของตัวเอง ขอแค่พวกเธอไม่เสียใจภายหลังก็โอเค"

หลังจากพูดไปแล้ว มือของฟู่ซีเสินที่อยู่บนตักก็ถูกบังคับเล็กน้อย ใครจะคิดว่าตอนนี้จะเป็นเช่นนี้

หลังจากเตรียมวัตถุดิบฟู่ซีเสินนั่งถัดจากจ้าวฉี่ฉิงตามลำดับ มองไปที่จ้าวฉี่ฉิงที่รายล้อมไปด้วยแสงไฟและควัน รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา

"คุณตา กินเนื้อสิ"

ชายชราสัมผัสกับรสชาติได้ไม่ค่อยดีมากนัก แค่จ้าวฉี่ฉิงกลับมาครั้งหนึ่ง แค่ดูแลจิตใจของเธอ เลยอยากกินหม้อไฟ

"โอเค อย่าลืมตักให้ซีเสินด้วย"

คำพูดที่ไม่ได้ตั้งใจของชายชราทำให้ใบหน้าของจ้าวฉี่ฉิงเปลี่ยนเป็นสีแดง

"เขากินเองได้" แม้ว่าเธอจะไม่เต็มใจ แต่เธอก็ยังใส่เนื้อในชามของเธอลงในชามของฟู่ซีเสิน "กินสิ ซุปนี้ฉันปรุงเองเลยนะ"

เมื่อเห็นเนื้อของเธอถูกแบ่งออก หัวใจของจ้าวฉี่ฉิงก็มีเลือดออก

"ขอบคุณนะ"

ฟู่ซีเสินไม่ได้ขยับตะเกียบของเขาทันที จ้องมองไปที่ใบหน้าของจ้าวฉี่ฉิงอย่างหลงใหล

ดูเหมือนเขาจะมองย้อนกลับไปตอนที่เรียนมหาวิทยาลัยในคืนหนึ่ง เมื่อเด็กสาวร้องไห้ทั้งคืนเพราะเพื่อนกินเนื้อของเธอเอง แม้ว่าเธอจะเล่าเหตุการณ์เป็นคำพูด เขาก็นึกภาพที่เธอร้องไห้ออกมาได้เสมอ

ฉากในขณะนั้นทับซ้อนกับปัจจุบัน และไม่มีความรู้สึกไม่สอดคล้องกัน

อาหารเย็นจบลงด้วยเสียงหัวเราะและหลังจากทำทุกอย่างเสร็จ จ้าวฉี่ฉิงก็พูดคุยกับชายชราก่อนครู่หนึ่งก่อนจะจากไป

ฟู่ซีเสินเฝ้าดูฉากจ้าวฉี่ฉิงร่วมกับคนอื่นอย่างเงียบๆ การคาดเดาในใจของเขาพร้อมที่จะออกมาและมันก็ต้องการการพิสูจน์อย่างเร่งด่วน

แต่หลายปีแห่งความมีเหตุมีผลทำให้เขาสามารถยับยั้งความคิดทั้งหมดและรอการเปลี่ยนแปลงเพื่อลดการสูญเสียให้เหลือน้อยที่สุด

"คุณตา เราไปกันก่อนนะคะ" จ้าวฉี่ฉิงจากไปอย่างไม่เต็มใจ ตามด้วยชายสองคน

"ฟู่ซีเสิน ขับรถกลับดีๆนะ" หลังจากพูดจ้าวฉี่ฉิงและหรงเหยียนก็ขึ้นรถด้วยกัน

ฟู่ซีเสินหยุดจ้าวฉี่ฉิงที่กำลังขับรถอยู่และพูดเบาๆว่า "เราผ่านทางของบ้านหรงเหยียน สามารถไปส่งเขาได้"

จ้าวฉี่ฉิงที่กำลังขับรถอยู่นั้นตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งฟู่ซีเสินและหรงเหยียนมีความสัมพันธ์ที่ดีเช่นนี้เมื่อใด

ไม่รอให้จ้าวฉี่ฉิงตอบกลับ ฟู่ซีเสินเปิดประตูหลังโดยตรงและมองไปที่คนที่อยู่ข้างใน "หรงเหยียนกังวลว่าคุณจะเหนื่อยจากงาน"

พฤติกรรมของฟู่ซีเสินไม่ได้เปิดโอกาสให้หรงเหยียนปฏิเสธ เขาต้องลงจากรถช้าๆและมองจ้าวฉี่ฉิงอย่างมั่นใจ "พี่สาว กลับไปก่อนก็ได้ ฉันจะนั่งรถกลับกับประธานฟู่"