บทที่ 73 เธอเป็นคนของผม

เมื่อได้ยินว่าหรงเยี่ยนชนะการประกวดนายแบบ ซินมั่วก็เตรียมเซอร์ไพรส์ให้หรงเยี่ยนเป็นพิเศษ

เพื่อไม่ให้จ้าวฉี่ฉิงทำลายของขวัญที่เตรียมมาอย่างดีของตัวเอง แค่บอกจ้าวฉี่ฉิงให้หาบางอย่างกับเธอ

จ้าวฉี่ฉิงไม่เข้าใจจุดประสงค์ของซินมั่วในการเชิญเธอไปที่สนามเด็กเล่น ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงหยุดงานชั่วคราวเท่านั้น

"เซี่ยถง วันนี้ฉันมีเรื่องต้องออกไปแต่เช้า ถ้ามีคนมาหาฉัน ก็โทรมาหาฉันได้เลย"

หลังจากสั่งตู้เซี่ยถงแล้ว จ้าวฉี่ฉิงก็รีบไปยังจุดหมายปลายทางและพบชายสองคนคือซินมั่วและหรงเยี่ยนยืนอยู่ที่ทางเข้าสนามเด็กเล่น

"หมายความว่าไง?" ไม่ค่อยเข้าใจว่าพวกเขาทั้งสองกำลังทำอะไรจ้าวฉี่ฉิงมองไปที่หรงเยี่ยนด้วยสายตาที่สงสัย

"ซินมั่วบอกว่าเขากำลังมองหาบางอย่างให้ฉัน" หรงเยี่ยนยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ "เพื่อเฉลิมฉลองชัยชนะของฉันในการประกวดนายแบบ"

หลังจากฟังคำพูดของหรงเยี่ยนแล้วจ้าวฉี่ฉิงก็รู้สึกว่าซินมั่วไม่ได้ก้าวตามกาลเวลา

หลังจากที่หรงเยี่ยนได้รับรางวัล เขาได้ค้นหา 13 การค้นหายอดนิยมด้วยตัวเขาเอง แต่ซินมั่วไม่รู้ด้วยซ้ำ?

"จ้าวฉี่ฉิง คุณก็ไม่รู้เรื่องนี้ด้วยเหรอ?"

ซินมั่วมักจะหาพวก

จ้าวฉี่ฉิงยิ้มอย่างไร้ความปราณี "ฉันเคยฉลองกับหรงเยี่ยนมานานแล้ว"

มีเพียงเหตุผลเดียวที่ซินมั่วสามารถเชิญเธอไปที่สนามเด็กเล่นเพื่อเฉลิมฉลองให้กับหรงเยี่ยน

เมื่อดูจากรูปลักษณ์ที่ไม่แยแสของทั้งสองคน ซินมั่วอดูเหมือนจะเจ็บปวดอย่างมาก

"พวกคุณดีมาก แบกฉันไว้" นิ้วของซินมั่วหยุดลงที่ด้านหน้าของหรงเยี่ยนแล้วดึงกลับ

ทุกคนที่เขาไม่สามารถยุ่งด้วยได้

จ้าวฉี่ฉิงกรอกตาใส่เขา มันทำให้เธอเสียเวลาจริงๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่ควรค่าแก่การเฉลิมฉลอง "ฉันได้ยินมาว่าชื่อเสียงของหรงเยี่ยนกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ และแฟนๆก็อยากให้คุณพัฒนาไปสู่วงการบันเทิง"

ครั้งที่แล้วหรงเยี่ยนชวนเธอไปทานอาหารเย็น ในฐานะพี่สาว เธอควรให้ของขวัญหรงเยี่ยน

"พี่ฉี่ฉิง ฉันควรจะทำยังไงดี?"

"ถ้านายต้องการเป็นนักแสดง ฉันสามารถลงทุนในละครให้นายได้" จ้าวฉี่ฉิงแสดงความคิดของเธอโดยตรง

ฟู่ซีเสินเคยพูดไว้ว่า บริษัทเซิ่งฮุยไม่สามารถนั่งนิ่งๆได้หากต้องการกลับไปสู่ความรุ่งโรจน์เหมือนในอดีต

โมเดลธุรกิจดั้งเดิมไม่สามารถตอบสนองต่อการพัฒนาสังคมในปัจจุบันได้อีกต่อไป และเราจำเป็นต้องเริ่มต้นจากแง่มุมอื่นๆ

มันเกิดขึ้นที่จ้าวฉี่ฉิงมีความคิดบางอย่างเกี่ยวกับการปลูกฝังศิลปิน ดังนั้นเธออาจเริ่มต้นด้วยน้องชายของเธอเช่นกัน

หรงเยี่ยนไม่รู้ว่าจ้าวฉี่ฉิงกำลังคิดอะไรอยู่ และเขาไม่ได้มีแผนอะไรมากมายสำหรับอาชีพของเขา

"จริงเหรอ?" ดวงตาของหรงเยี่ยนเป็นประกาย จากนั้นเขาก็เริ่มยิ้ม

จ้าวฉี่ฉิงพยักหน้า ซินมั่วได้รับการยกย่องว่าเป็นลางสังหรณ์ของเรื่องนี้ มันช่วยเธอประหยัดเวลาในการสื่อสารกับหรงเยี่ยน

"ฉันจะให้ผู้จัดการติดต่อนายมา" หรงเยี่ยนแทบรอไม่ไหวที่จะทำงานกับจ้าวฉี่ฉิง

มันถูกตัดสินอย่างรวดเร็ว จ้าวฉี่ฉิงไม่ได้อยู่มากเกินไป เธอยังต้องปรึกษากับผู้ที่สอนวิธีการของเธอ

"คุณว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอนะ? ช่วงนี้มีออกเดทกับคนอื่นเหรอ?"

ซินมั่วมองดูจ้าวฉี่ฉิงอย่างสับสน สูญเสียภาพลักษณ์ของเธอไปโดยสิ้นเชิง

เมื่อจ้าวฉี่ฉิงมาถึงที่เทียนจิ่งกรุ๊ป ก็ถึงเวลาเลิกงานแล้ว

พนักงานทักทายเธอเป็นระยะๆ และแม้แต่พนักงานบางคนจากแผนกเลขานุการก็เข้ามาหาเธอและบอกเธอว่า ฟู่ซีเสินยังคงทำงานล่วงเวลาอยู่

ใบหน้าของจ้าวฉี่ฉิงแข็งทื่อด้วยรอยยิ้ม เธอเพิ่งมาที่นี่บ่อยมากขึ้น ทุกคนรู้จักเธอได้ยังไงกัน?

จ้าวฉี่ฉิงมาถึงชั้นบนสุดโดยไม่มีอุปสรรคใดๆ พนักงานออกจากงานไปแล้วและมีเพียงทางเดินที่ว่างเปล่า

เธอพบห้องทำงานของฟู่ซีเสินอย่างง่ายดาย เคาะประตูสองครั้งและได้ยินเสียงเย็นชาข้างใน จ้าวฉี่ฉิงก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อสองวันก่อน

มีปัญหามากมายที่สระว่ายน้ำในงานเลี้ยงการกุศลครั้งสุดท้าย และในที่สุดฟู่ซีเสินก็จัดการได้

เขาพูดเพียงประโยคเดียว "จ้าวฉี่ฉิงเป็นคนของฉัน ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นกับเธอ ทุกคนจะต้องรับผิดชอบต่อเธอ"