บทที่ 74 จินตนาการที่แตกสลาย

"หือ?" จ้าวฉี่ฉิงเอียงศีรษะมองชายตรงหน้าเธอ บิดคอเล็กน้อยและอธิบายว่า "ฉันกำลังรอให้คุณทำงานให้เสร็จไงล่ะ"

"จบแล้ว ออกไปได้แล้ว" ฟู่ซีเสินไม่ค่อยทำให้จ้าวฉี่ฉิงอับอายและพาเธอออกไปอย่างง่ายดาย

จ้าวฉี่ฉิงตื่นขึ้นทันที เธอมาเพื่อขอคำแนะนำจากฟู่ซีเสินและไม่สามารถกลับไปมือเปล่าได้

"ฉันได้ยินมาว่าคุณลงทุนในละครหลายเรื่องด้วย มีอะไรที่ต้องระวังไหม?" จ้าวฉี่ฉิงถามฟู่ซีเสินอย่างไม่แน่นอน

"เรื่องที่เกี่ยวข้องจะถูกส่งถึงคุณโดยผู้ช่วยเว่ย เดี๋ยวผมมีเรื่องที่ต้องทำอีก"

ฟู่ซีเสินไม่ต้องการให้จ้าวฉี่ฉิงรู้ว่าเขาจะทำอะไรต่อไป และความหมายของการไล่ตามผู้คนก็ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

"โอเค ฉันไปก่อนนะ" จ้าวฉี่ฉิงจากไปด้วยสายตาที่น่าสงสัย

เมื่อนึกถึงผู้จัดการของหรงเยี่ยนที่ต้องการเจอเธอ ควรจะกังวลเกี่ยวกับการพัฒนาในอนาคตของหรงเยี่ยน

ทั้งสองออกจากบริษัท แต่ไม่รู้ว่ากำลังจะไปที่เดียวกัน

ด้วยกังวลว่าจ้าวฉี่ฉิงจะถูกรังแก หรงเยี่ยนจึงเลื่อนงานราตรีออกไป และติดตามจังเฟยฉี่ไปที่ร้านอาหารเป็นพิเศษ

"หรงเยี่ยน ทำไมถึงไม่บอกเรื่องของพี่สาวคุณกับฉัน?" จังเฟยฉี่พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อระงับความโกรธของเธอ

เธอพูดเป็นนัยหลายครั้งว่าหรงเยี่ยนต้องการบอกเธอเกี่ยวกับการดำรงอยู่ของจ้าวฉี่ฉิงแต่ดูเหมือนคนหลังจะไม่เคยได้ยิน

ถ้าไม่ใช่สำหรับจ้าวฉี่ฉิงที่ลงทุนในละครสำหรับหรงเยี่ยน จังเฟยฉี่รู้สึกว่าเธอยังไม่ทราบถึงการมีอยู่ของจ้าวฉี่ฉิง

"ยังไม่สายเกินไป" หรงเยี่ยนหยุดและพูดอย่างเย็นชา "เมื่อเข้าไปแล้วก็ระวังคำพูดหน่อย"

หรงเยี่ยนดูเหมือนจะเปลี่ยนคนในทันที ไม่ใช่นายแบบตัวน้อยที่ปล่อยให้ผู้จัดการกล่าวหาและล่วงละเมิดเขาอีกต่อไป

"เข้าใจแล้ว" เมื่อสังเกตว่าเธอข้ามเส้น จังเฟยฉี่ก็หุบปากไว้

หรงเยี่ยนสามารถรักษาเธอไว้ได้จนถึงขณะนี้เนื่องจากทัศนคติที่สมเหตุสมผลของเธอ

จ้าวฉี่ฉิงมาช้ากว่าที่คาดการณ์ไว้ 20 นาทีเนื่องจากการจราจรติดขัดบนท้องถนน

เมื่อเธอมองหาที่จอดรถ เธอเห็นรถไมบัคสีดำและมองลงไปที่ป้ายทะเบียนรถ มันเป็นรถของฟู่ซีเสิน

มันเป็นโชคชะตาจริงๆ จ้าวฉี่ฉิงจอดรถข้างๆรถไมบัคและเดินไปที่ร้านอาหาร

"ซีเสิน คุณมาแล้วเหรอ?" อานหนิงมาที่ร้านอาหารก่อนเวลาครึ่งชั่วโมงเพื่อไปพบฟู่ซีเสินก่อนหน้านี้

"อืม" น้ำเสียงเย็นชาของฟู่ซีเสินไม่แสดงอารมณ์ใดๆ

"ฉันสั่งพาสต้าที่คุณชอบมา คุณต้องการไวน์แดงของอะไร?" อานหนิงผลักเมนูต่อหน้าฟู่ซีเสิน หลังปิดอย่างไม่ลดละ

ผู้หญิงที่มีดวงตาลึกมองใบหน้าที่คาดหวัง "จำจดหมายที่คุณเขียนให้ผมได้ไหม?"

เมื่อพูดถึงการเขียนจดหมาย รอยยิ้มของอานหนิงเริ่มแข็งทื่อในทันที จากนั้นก็หัวเราะสองครั้ง "จำได้อยู่แล้ว ฉันจำได้ นั่นเป็นคำให้การว่าเรารู้จักกันครั้งแรก"

"จำได้ไหมว่าคุณต้องการออกแบบอะไร?"

จุดประสงค์ของการนัดหมายของฟู่ซีเสินกับอานหนิงนั้นชัดเจนเพื่อยืนยันว่าเธอคือคนในตอนนั้นหรือไม่

หนิงก็ตื่นตระหนก ฟู่ซีเสินจะรู้ไหมนะว่าเธอไม่ใช่คนนั้น?

เมื่อคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้ อานหนิงตอบอย่างแผ่วเบา "แน่นอน ฉันจำได้ ฉันต้องการออกแบบหลายๆอย่างในมหาวิทยาลัย เช่น เสื้อผ้า เครื่องประดับ และของชิ้นเล็กๆ"

ฟู่ซีเสินเฝ้าสังเกตการแสดงออกของอานหนิง อีกฝ่ายไม่มีอาการสับสนอะไรและเขาไม่เห็นข้อบกพร่องใดๆ

ในเวลานี้ หลังจากที่จ้าวฉี่ฉิงถามเกี่ยวกับที่นั่ง เธอเห็นร่างที่คุ้นเคยอยู่ครึ่งทาง

เมื่อมองดูมันคืออานหนิง และดูเหมือนว่าเธอจะฟื้นจากงานเลี้ยงได้อย่างรวดเร็ว

โชคดีที่ไม่ได้อยู่ในทางเดินเดียวกันกับเธอ จ้าวฉี่ฉิงเดินผ่านเธอ และจากหางตาก็เห็นใบหน้าที่เธอจะไม่มีวันลืม