บทที่ 8 คุณรู้สึกเสียใจที่หย่ากับเธอไหม?

คฤหาสน์ตระกลูฟู่

หลี่ซูหรงได้สั่งให้คนใช้เช็ดร่องรอยการอยู่ของจ้าวฉี่ฉิงออกให้หมด ผ้าปูที่เคยนอน รองเท้าแตะและผ้ากันเปื้อนที่เคยสวม แม้กระทั่งชามและตะเกียบที่เขาเคยใช้

“เธอกำลังทำอะไร?” ฟู่ซีเสินขมวดคิ้วเล็กน้อยในตอนที่เขากลับมา

หลี่ซูหรงพูดเสียงเบา "ของใช้ของผู้หญิงคนนั้นยังเก็บไว้ทำไม？ต่อไปอานหนิงจะแต่งงานแล้วย้ายเข้ามาอยู่" เธอกลอกตาและรีบเดินเข้ามา: "อาเชิน คุณหย่ากับเธอแล้วรึยัง ฉันจะบอกให้นะ เงินนี้สำหรับคุณนั้นมันเป็นสิ่งที่คุณลำบากหามาได้ เธอไม่สามารถที่จะเอามันไปได้เลยแม้แต่นิดเดียว!"

เขาพูดอย่างเบาๆ : "เธอไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น"

เห็นได้ชัดว่าหลี่ซูหรงไม่เชื่อ "เป็นไปไม่ได้! เธอไม่มีเงินเลยสักบาท ทำไมเธอถึงไม่เอามันไปเลย？แล้วเงินที่เธอใช้เลี้ยงไอ่ผู้ชายข้างนอกนั่นล่ะ?"

เมื่อนึกถึงความสัมพันธ์ของจ้าวฉี่ฉิงกับนายแบบคนนั้น จู่ๆขมับของฟู่ซีเสินก็พุ่งปวดขึ้นมา ไม่ต้องการที่จะยุ่งกับหลี่ซูหรง เลยสั่งให้ผู้ช่วยเว่ยแสดงข้อตกลงการหย่าให้กับเธอ

เมื่อขึ้นไปชั้นบน อานหนิงกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่หน้าหน้าต่าง

เธอเงยหน้าขึ้นและยิ้มให้เขา: "คุณกลับมาแล้ว"

ฟู่ซีเสินมองไปที่รอยยิ้มอันเงียบสงบของเธอ ความหงุดหงิดของเขาก็ค่อยๆสงบลง

“สุขภาพดีขึ้นบ้างไหม？”

“ก็ดี เบื่อที่ต้องอยู่แต่ในห้อง เลยอ่านหนังสือเพื่อฆ่าเวลา” อานหนิงวางหนังสือลงบนโต๊ะที่ข้างเตียงเบาๆ ลุกขึ้นยืนและกอดเอวของชายคนนี้จากด้านหลัง: “อาเสิน รู้สึกเสียใจที่หย่ากับเขาไหม?”

เสียงของฟู่ซีเสินต่ำลง: "ไม่มีอะไรที่ต้องเสียใจ ฉันไม่ได้รักเขาแล้ว ดีซะอีกที่เขานอกใจก่อน"

มุมปากของอานหนิงเอียงลงเล็กน้อย

ชายคนนั้นหันกลับมากอดเธอ: “อย่าพูดถึงเขาอีกเลย สิ่งที่สำคัญที่สุดในตอนนี้คือสุขภาพของเธอ เดือนหน้าลุงอานจะจัดงานเลี้ยงให้กับเธอ รีบๆหายนะ”

อานหนิงกระพริบตาและยิ้ม “ฉันรู้แล้ว”

หลังจากที่ฟู่ซีเสินออกไป เธอกดโทรหาแม่บ้านของตระกูลอาน

“คุณผู้หญิง ต้องการอะไรรึเปล่า”