บทที่ 7 เธอเองที่ทรยศเขา

ตอนที่ฟู่ซีเสินออกมาจากประตู เขาบังเอิญเห็นชายคนหนึ่งก้มหัวลงและเข้าไปใกล้หูของจ้าวฉี่ฉิง โดยที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร

จ้าวฉี่ฉิงยิ้มอย่างมีความสุข ดวงตาของเธอเป็นประกายมาก

เขากำลังจะขึ้นรถ

แต่เขาก็ได้หยุดลง

หันกลับมาและจ้องไปที่ชายหญิงคู่นั้นอย่างเย็นชาด้วยสายตาที่เย็นเยียบของเขา

หลังจากที่ทั้งสองแต่งงานกัน เธอไม่เคยที่จะหัวเราะแบบนี้เลย

ข้างๆหูของเธอมีเสียงจู้จี้ที่ไม่มีท่าทีที่จะหยุดอยู่ ล้วนเป็นเรื่องที่เล็กๆน้อยๆ ดวงตาของเธอก็ดูระมัดระวังทุกครั้งที่มองมาที่เขา

เขาไม่ชอบเธอและรู้สึกหงุดหงิด

ไม่คิดเลยว่าเมื่อหย่ากันแล้ว ดูเหมือนว่าเธอจะเปลี่ยนแปลงตัวเอง โดยมีแสงระยิบระยับออกมาจากภายในสู่ภายนอก

เพราะผู้ชายคนนั้น?

ฟู่ซีเสินเยาะเย้ยที่มุมปากของเขา

ผู้หญิงที่นอกใจและไม่รักตัวเอง ไม่มีค่าพอที่คนอย่างเขาจะเหลียวมอง!

"สุภาพบุรุษ?"

เมื่อผู้ช่วยเว่ยเห็นว่าเจ้านายของเขาไม่ได้ขึ้นรถ เขาก็ได้เตือนออกไป

ฟู่ซีเสินหลบสายตาออกมาและได้เข้าไปในรถ: "กลับไป"

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาของผู้ช่วยเว่ยหรือเปล่า เขารู้สึกเหมือนว่าสุภาพบุรุษคนนั้นโกรธมากและมีสีหน้าที่น่ากลัวมาก...

จ้าวฉี่ฉิงเพิ่งได้เข้าไปนั่งที่เบาะข้างๆคนขับ จากหางตาของเธอ เธอก็เห็นฟู่ซีเสินเดินออกไป

หลังจากขับรถออกไป เธอก็มองดูต้นไม้ที่แล่นผ่านข้างนอกด้วยความมึนงง

หรงเยี่ยนเห็นความเหงาที่อยู่ภายในดวงตาของเธอ เขาระงับอารมณ์ของเขาอย่างใจเย็น "พี่สาว กำลังคิดอะไรอยู่？"

ข้างๆหูของเธอมีเสียงที่มาจากชายหนุ่ม จ้าวฉี่ฉิงดึงสติกลับมาและก็ได้ยิ้มออกไป: "ไม่มีอะไร"

ในสายตาของเขา หรงเยี่ยนมีใบหน้าที่ดูมีอะไรมากขึ้นและก็ดูสับสนเล็กน้อย

ฟู่ซีเสินเป็นอาจารย์ที่มีชื่อเสียงในโรงเรียน