บทที่ 14

"คู่ร่วมมือ?"

เมื่อหลี่ชิงเหยาได้ยินสิ่งนี้ เธอก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

หรือว่า เธอไม่อยากจะเชื่อ

เพราะสิ่งที่อีกฝ่ายพูดไม่ใช่รายชื่อคัดเลือกล่วงหน้า แต่ตัดสินใจให้เธอเป็นคู่ร่วมมือของตระกูลฉาวโดยตรง!

แม้แต่การประเมินขั้นสุดท้ายก็ข้ามไปแล้ว

นี่มันเกิดอะไรขึ้น? !

“คำที่คุณเพิ่งบอกไป เป็นความจริงไหมคะ?” หลี่ชิงเหยาถาม

“จะเป็นของปลอมได้ยังไงล่ะ? ถ้าคุณไม่เชื่อ งั้นพรุ่งนี้คุณมาที่บริษัทเพื่อเซ็นสัญญา โอเคนะ ผมยังมีธุระต้องจัดการ ผมขอวางสายก่อนนะ”

หลังจากพูดเพียงไม่กี่คำ อีกฝ่ายก็วางสายไปแล้ว

หลี่ชิงเหยาในขณะนี้รู้สึกทั้งประหลาดใจและมีความสุขมาก

เธอไม่ได้คาดคิดมาก่อนว่าเรื่องนี้จะคืบหน้าได้อย่างราบรื่นขนาดนี้

เธอเพิ่งจะถูกคัดออกจากรายชื่อคัดเลือกล่วงหน้า แต่ในพริบตาเธอก็กลายเป็นคู่ร่วมมือของตระกูลฉาวทันที

ความสุขถาโถมมาแบบกะทันหันเกินไป

แน่นอนว่าที่เธอถูกเลือกเป็นคู่ร่วมมือของตระกูลฉาวนั้น น่าจะเป็นเพราะโทรศัพท์สายนั้นของหยางเหว่ย

แต่เธอไม่เคยคาดคิดว่าตระกูลหยางจะมีพลังขนาดนี้ เพียงการโทรสายหนึ่ง ก็เปลี่ยนการตัดสินใจของตระกูลฉาวไปแล้ว

เป็นเซอร์ไพรส์ที่คาดไม่ถึงจริงๆ!

“คุณหลี่คะ เป็นยังไงบ้างคะ? มีผลแล้วใช่ไหม” เลขาจางถามอย่างไม่มั่นใจ

"ใช่"

หลี่ชิงเหยาพยักหน้าและคนที่ยากที่จะยิ้มอย่างเขาก็ยิ้มออกมา "เมื่อสักครู่นี้ ผู้จัดการทั่วไปของตระกูลฉาวกรุ๊ปโทรมาด้วยเขาเองและบอกว่าฉันได้เป็นคู่ร่วมมือของตระกูลฉาวแล้ว!"

ทันทีที่ได้ยินคำพูดเหล่านี้ เลขาจางก็ส่งเสียงเชียร์ทันที "เยี่ยมมาก ฉันรู้ว่ามันจะไม่มีปัญหาแน่นอน!"

“ต้องขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือของคุณหยางค่ะ ไม่งั้นมันคงไม่ได้ราบรื่นขนาดนี้” หลี่ชิงเหยาขอบคุณเขา

“ใช่ๆๆ คุณหยางมีพลังอันยิ่งใหญ่จริงๆ แค่คำพูดเพียงไม่กี่คำก็แก้ปัญหาให้เราได้แล้ว!” เลขาจางชื่นชมเขาไม่หยุด

“ไม่หรอก ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณพ่อผม” หยางเหว่ยยิ้ม

แม้ว่าคำพูดของเขาจะดูถ่อมตัว แต่ความภาคภูมิใจบนหน้าของเขานั้นไม่สามารถปกปิดได้

อันที่จริงเขาเองก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

อำนาจของพ่อของเขาสามารถจัดการไดัเร็วขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

“ลู่เฉิน! คุณเห็นไหม? นี่ก็คือความต่าง!”

เลขาจางหันไปมองลู่เฉินที่อยู่ข้างหลังเธอ และพูดอย่างเหน็บแนมว่า "คุณหยางสามารถจัดการเรื่องตำแหน่งคู่ร่วมมือให้เรียบร้อยได้อย่างง่ายดายด้วยคำพูดเพียงไม่กี่คำ แล้วคุณล่ะ? คุณมีความสามารถอะไร?"

“อย่าไปพูดแบบนั้นเลยน่า เขายังตีเนียนกินฟรีอยู่ไม่ใช่หรือ?” หยางเหว่ยพูดด้วยรอยยิ้มที่หยอกล้อ

“ฮึ่ม! นอกจากพึ่งพาคนอื่น เขายังทำอะไรได้อีก? ตราบใดที่เขามีความสามารถสักนิดหน่อยเขาก็ไม่น่าเป็นแบบนี้หรอก!”

เมื่อเลขาจางเห็นว่าลู่เฉินไม่ได้พูดอะไร เธอก็ยิ่งเย่อหยิ่งมากขึ้น "น่าเสียดายที่นางจิ้งจอกคนนั้นไม่อยู่ที่นี่ ไม่งั้น ฉันจะต้องให้เธอดูว่าผู้ชายที่เธอเลือกเป็นคนที่ไร้ความสามารถแค่ไหน!"

“พูดเสร็จแล้วใช่ไหม? ถ้าพูดเสร็จก็หลีกทางไป อย่าขัดขวางไม่ให้ผมดูรายการ” ลู่เฉินพูดอย่างใจเย็น

“ทำไม? แค่พูดถึงคุณเพียงไม่กี่คำคุณก็ทนไม่ไหวแล้วหรือ? หากคุณมีความสามารถสักครึ่งหนึ่งของคุณหยาง คุณจะกลัวคำพูดของคนอื่นทำไมล่ะ? ช่างเป็นเป็นคนที่ไร้ประโยชน์จริงๆ!” เลขาจางกล่าวอย่างประชด

“โอ้? ถ้าอย่างนั้น ผมอยากจะถามว่าหยางเหว่ยมีความสามารถอะไรกันแน่?” ใบหน้าของลู่เฉินเปลี่ยนเป็นเย็นชาเรื่อยๆ

แม้ว่าเขาจะเป็นคนที่ถ่อมตัว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะยอมให้คนอื่นมาดูถูกเขา

พระโพธิสัตว์ก็ยังมีอารมณ์โกรธเป็น ไม่ต้องพูดถึงเขาหรอก

“คุณหยางโทรเพียงสายเดียว ฉันก็ได้เป็นคู่ร่วมมือของตระกูลฉาวแล้ว นั่นไม่ได้เรียกว่าความสามารถเหรอ?” เลขาจางดูเย่อหยิ่งมาก

“คุณแน่ใจได้อย่างไรว่าเขาเป็นคนทำ? คุณมีหลักฐานอะไรล่ะ?” ลู่เฉินถาม

“ถ้าไม่ใช่คุณหยาง จะเป็นคุณหรอ? คุณอย่ามาพูดเรื่องตลกได้ไหม?!” เลขาจางพูดอย่างเย็นชา