บทที่ 2

ปลายสายเงียบไปทันที ไม่รู้ว่ากำลังตกใจเกินไป หรือตื่นเต้นจนพูดไม่ออกกันแน่

เพราะว่าหลังฉันหย่าแล้ว เธอจึงจะได้ขึ้นเป็นเมียหลวง

ฉันกดวางสาย จากนั้นก็นั่งลงตรงหน้าโต๊ะน้ำชา เพื่อรอคอยกู้สือซวี่กลับมาอย่างเงียบเชียบ

แต่ฉันนั่งรออยู่ทั้งคืน กู้สือซวี่ก็ไม่ได้กลับมา คนที่มาคือเฉียวลี่ ผู้ช่วยของเขา

ตั้งแต่ที่เฉียวลี่เดินเข้าประตู ฉันก็สัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์ของเธอ

เธอทำงานตำแหน่งผู้ช่วยของกู้สือซวี่มาสามปีนี้ ฉันพอจะสัมผัสได้ว่า ความรู้สึกของเธอที่มีต่อกู้สือซวี่มันผิดแปลกไป

เมื่อเห็นว่าฉันที่มีสีหน้าเหนื่อยล้าจากการอดนอนทั้งคืน เธอก็ดูเหมือนกำลังพึงพอใจ จากนั้นก็พูดอย่างเย่อหยิ่งว่า “ประธานกู้เลี้ยงดูคุณมาเกือบสี่ปีแล้ว ตอนนี้ คุณซูก็กำลังจะได้เป็นคุณนายกู้แล้ว คุณเองก็คงจะรู้สึกแย่มากใช่ไหม”

เลี้ยงดู?

เหอะ!

เรื่องที่ฉันแต่งงานกับกู้สือซวี่อย่างลับ ๆ น่ะ ถูกปิดไว้อย่างมิดชิดจริง ๆ นั่นแหละ

ฉันจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อน ผู้ใหญ่ทุกคนในตระกูลกู้ต่างคัดค้านอย่างหนัก ไม่เห็นด้วยที่ให้ผู้หญิงฐานะต่ำต้อยอย่างฉันแต่งงานกับกู้สือซวี่

ในที่สุด ฉันจึงตกลงว่าแค่จดทะเบียนสมรส ไม่จัดงานแต่ง

นอกจากคนสนิทที่สุด ก็ไม่มีใครรู้ว่าพวกเราแต่งงานกันแล้ว

ตอนนั้นแววตาของกู้สือซวี่เต็มไปด้วยความปวดใจ เขาลูบผมฉันเบาๆ ว่า ลำบากเธอแล้ว พร้อมสัญญากับฉันด้วยความสัตย์จริงใจว่า เมื่อเขาได้รับสิทธิ์สืบทอดจากตระกูลกู้แล้ว เขาจะจัดงานแต่งใหญ่โตให้ฉันแน่นอน

แต่ความจริงแล้ว กู้สือซวี่ได้รับสิทธิ์สืบทอดมาตั้งนาน แต่งานแต่งงานที่ฉันรอคอยนั้นก็ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

จนกระทั่งวันนี้ ผู้ช่วยของเขายังคิดว่าฉันต่างหาก ที่เป็นแค่ผู้หญิงที่เขาเลี้ยงดูมา

เธอพูดอย่างเหยียดหยามว่า “ประธานกู้สั่งให้ฉันไปสืบเรื่องนี้ แล้วก็พบว่าต้นตอข่าวแฉเรื่องข่าวฉาวของคุณซูเมื่อวานนั้น ถูกปล่อยออกมาจากบริษัทของคุณพอดี คุณในฐานะที่หัวหน้าบรรณาธิการสายบันเทิง เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะไม่รู้เรื่องนี้หรอกนะ”

อยากจะเล่นงานใคร ย่อมมีข้ออ้างเสมอ

เรื่องที่เขานอกใจนั้น เขายังไม่ได้มาอธิบายกับฉันเลยสักคำ กลับเป็นคนมากล่าวหาฉันก่อนเนี่ยนะ

ฉันพูดขึ้นโดยใบหน้าราบเรียบ “ไม่ใช่ฉัน”

เฉียวลี่แค่นหัวเราะเสียงเบา “หลักฐานก็อยู่ตรงหน้าแล้ว ยอมรับแล้วเลิกกับประธานกู้ดีๆ ซะ! ถ้าจะถูกไล่ออกไปเหมือนตัวหมา คงไม่ดูดีแน่!”

ทันทีที่เธอพูดจบ ฉันก็ลุกพรวดขึ้น พร้อมตบหน้าเธออย่างแรง

เฉียวลี่ตะลึงงันทันที เธอกุมใบหน้าตัวเอง แล้วมองฉันยังไม่อยากจะเชื่อ

ฉันปา ‘ข้อตกลงการหย่า’ ใส่หน้าเธอ จากนั้นก็หมุนตัวกลับ “เรื่องระหว่างฉันกับประธานกู้ของพวกแก แกยังไม่คู่ควรมายุ่งด้วยหรอกนะ! ไสหัวออกไป!”

ตอนที่เฉียวลี่เห็นข้อตกลงการหย่า เธอก็ตกใจจนเบิกตากว้างขึ้น

“คุณแต่งงานกับประธานกู้แล้วเหรอ”

แต่เมื่อนึกขึ้นได้ว่า เจ้านายของตัวเองได้คบกับซูหย่าซินแล้ว เธอก็กัดฟันกรอด แล้วฝืนหัวเราะด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ประธานกู้มอบอำนาจให้ฉันจัดการเรื่องนี้เต็มที่ ถ้าคุณไม่ยอมรับว่าคุณเป็นคนปล่อยข่าวนี้ออกไป ก็ไปคุกเข่าสำนึกผิดต่อหน้าพระพุทธรูปเถอะ เมื่อไหร่ที่คุณสำนึกขึ้นมาได้แล้วค่อยลุกขึ้นมา! ยังไงตอนนี้คุณซูก็ยังร้องไห้อยู่เลย!”

ฉันเกือบหัวเราะออกมาด้วยความโมโห

เขาเป็นคนนอกใจ

แต่จะให้ฉันคุกเข่าสำนึกผิดเนี่ยนะ

“คุณจะไม่ไปก็ได้ แต่อย่าลืมเสียล่ะ เครื่องช่วยหายใจที่แม่คุณใช้อยู่นั้นพัฒนาโดยตระกูลกู้ ต้องรออีกหนึ่งเดือนกว่าสินค้าจะวางขายในตลาด ตอนนี้ ประธานกู้สามารถสั่งให้คนปิดเครื่องได้ทุกเมื่อ ถ้าอย่างนั้น แม่ของคุณก็นอนรอความตายได้เลย!”

กู้สือซวี่โหดเหี้ยมกว่าที่ฉันคิดเอาไว้มาก

เขารู้ดีว่าแม่ของฉันเป็นญาติสายเลือดตรงที่ฉันเหลืออยู่คนเดียวบนโลกใบนี้!

ในที่สุด ฉันก็ยอมคุกเข่าลงกับพื้นเย็นๆ

ภายในห้องพระที่อบอวนไปด้วยกลิ่นธูปจางๆ กลิ่นนี้คล้ายกับกลิ่นตัวของกู้สือซวี่ จึงเหมือนว่าเขายังอยู่รอบตัวฉัน

สติของฉันไม่เคยแจ่มชัดเท่านี้มาก่อน ฉันต้องการหย่ากับกู้สือซวี่

เมื่อป้าหลิวที่เป็นแม่บ้านเห็นเข้า เธอก็รีบร้อนมาขอร้องแทนฉัน “ผู้ช่วยเฉียว ให้คุณนายคุกเข่าแบบนั้นไม่ได้นะคะ! เข่าของเธอไม่สบาย ทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาดค่ะ”

เมื่อสามปีก่อน หลังจากสูญเสียลูกไป นอกจากคำปลอบโยนที่ไร้ความอบอุ่นของกู้สือซวี่แล้ว เขาก็ยังเดินทางไปรอบโลกโดยอ้างว่าไปทำงาน