บทที่ 3

“ก็คุณไม่ใช่เหรอคะ”

ทันทีที่ป้าหลิวพูดจบ กู้สือซวี่ก็น่าจะต่อสายหาเฉียวลี่ น้ำเสียงของเขาเย็นชาและเหนือกว่า ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถโต้แย้งได้ “เฉียวลี่ พรุ่งนี้เธอไปรับเงินจากแผนกบัญชี หลังจากนี้ไม่ต้องมาทำงานที่กู้ซื่อแล้ว”

หลังจากนั้นเขาก็ถือกล่องปฐมพยาบาลเดินเข้ามาในห้องของฉัน

กู้สือซวี่นั่งลงที่ข้างเตียงฉันด้วยใบหน้าเย็นชา

เขาจับขาของฉันไว้แล้ววางบนตัก

“เจ็บหน่อยนะ อดทนหน่อย”

ดวงตาของชายคนนั้นดำมืด เขาจ้องมองคราบเลือดที่แห้งกรังบนหัวเข่าของฉัน จากนั้นก็หยิบสำลีชุบไอโอดีน ก่อนทำความสะอาดรอบแผลของฉันอย่างเบามือ

ถ้าไม่ใช่เพราะรูปภาพเหล่านั้นทำลายความหวังของฉัน สีหน้าจริงจังของเขาในตอนนี้คงทำให้ฉันคิดว่าเขาคนเดิมกลับมาแล้ว กู้สือซวี่คนที่ฉันรักกลับมา

แต่เมื่อคืนเขาก็อยู่กับผู้หญิงคนนั้นทั้งคืน

ไม่ ในช่วงสามปีที่ผ่านมา พวกเขาอาจจะอยู่ด้วยกันตอนที่กู้สือซวี่อ้างว่าตัวเองไปทำงานที่ต่างจังหวัด

ความรู้สึกคลื่นไส้ถาโถมเข้ามา ฉันรีบหดขากลับ ก่อนนั่งให้ห่างจากเขา จากนั้นก็หยิบสำลีอันใหม่เพื่อมาทำแผลของตัวเอง

ความเจ็บปวดที่ทิ่มแทงผ่านปากแผลคอยย้ำเตือนว่าฉันกับกู้สือซวี่ไม่มีทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมแล้ว

ฉันไม่ได้มองหน้าเขา ฉันก้มหน้าพร้อมพันแผลให้เข่าตัวเอง พลางพูดขึ้นว่า “กู้สือซวี่ พวกเราหย่ากันเถอะ!”

ฉันทบทวนเรื่องนี้มาทั้งคืน ความรู้สึกที่ต้องตัดใจในสิ่งที่รักก็เหมือนมีคนเอามีดมาเลาะกระดูก แต่คาดไม่ถึงว่ากู้สือซวี่จะไม่ได้แสดงท่าทีประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

ชายคนนั้นมีใบหน้าเย็นชาหล่อเหลา แต่สีหน้าก็ยังไร้อารมณ์เหมือนเดิม “หย่า คุณอยากหย่าเหรอ”

ท้ายที่สุดแล้ว ฉันก็รู้จักกับเขามาตั้งแต่ตอนที่ฉันอายุห้าขวบ ตอนที่เพิ่งถูกรับเลี้ยงจากตระกูลเยี่ยเป็นครั้งแรก หลังจากนั้นฉันอยู่กับเขาเหมือนเงาตามตัว ทั้งในสายตาและหัวใจฉันมีแต่เขา

เขาไม่เคยมองฉันอย่างดูถูก “ถ้าคุณงอนแล้วพูดออกมาแค่ครั้งสองครั้งก็ช่างเถอะ แต่ถ้าครั้งหน้าผมยอมหย่าจริง ๆ ล่ะ”

ฉันอดกลั้นความเศร้าภายในใจไว้ แล้วพูดขึ้นอย่างประชดประชันว่า “คุณไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นแล้ว แล้วคิดว่าฉันจะต้องอยู่กับคุณต่อไปงั้นเหรอ”

ดวงตาหงส์ของกู้สือซวี่หรี่ลง ก่อนมองฉันด้วยสายตาคมกริบ “คุณรู้แล้วเหรอ”

ฉันฝืนยิ้มด้วยความขมขื่น จมูกแสบร้อน จากนั้นก็ถามเขาว่า “ดูเหมือนลูกสาวของคุณกับเธอจะอายุสามขวบใช่ไหม นั่นก็หมายความว่าหลังจากที่ลูกของพวกเราตาย พวกคุณก็คลอดลูกคนใหม่ได้ทันทีเลยเหรอ”

สายตาประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าเย็นชาของกู้สือซวี่ เขาไม่ได้ยอมรับ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ

บรรยากาศเงียบสงัดจนน่าขนลุก

หลังจากเงียบไปนาน เขาก็ขมวดคิ้วแล้วถามขึ้น “คุณรังเกียจการมีอยู่ของตั๋วตั่วขนาดนั้นเชียวเหรอ”

ที่แท้เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ชื่อว่า ตั๋วตั่ว

ฉันพูดอย่างไร้เรี่ยวแรงว่า “ถ้าการมีอยู่ของเธอเป็นเพียงแค่การตอบสนองความต้องการที่อยากจะเป็นพ่อของคุณ ฉันก็ไม่ได้รังเกียจหรอก”

ทันใดนั้นเขาก็ขยับตัวเข้าใกล้ฉัน จากนั้นก็ใช้แขนทั้งสองข้างยันกำแพง พร้อมกักขังฉันเอาไว้ในอ้อมกอดเขา

ฉันพยายามผลักตัวเขาออก แต่ตอนนี้ฉันไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย และตัวเขาก็ไม่ได้ขยับเขยื้อนเลย

กู้สือซวี่ยังคงโน้มตัวลงมา น้ำเสียงเย็นชาแฝงไปด้วยเสน่ห์เย้ายวน เขาพูดที่ข้างหูฉันว่า “แทนที่จะให้คนอื่นเรียกผมว่าพ่อ ผมชอบฟังคุณเรียกมากกว่านะ”

ใบหน้าของฉันแดงก่ำทันที

ตอนที่เขาไม่ได้ไหว้พระสวดมนต์ พวกเราก็เหมือนคู่รักทั่วไป ตอนที่ทำเรื่องอย่างว่าก็เร่าร้อนมาก

บางครั้งพวกเราก็ยังปล่อยตัวปล่อยใจกับเรื่องแบบนั้น ฉันถูกเขาบังคับให้เรียกว่า “พ่อ” มาแล้วก็หลายครั้ง

แต่เมื่อนึกถึงเรื่องเหล่านั้นในตอนนี้ ฉันก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ขาด

กู้สือซวี่มองใบหน้าแดงก่ำของฉันอย่างชื่นชม ท่าทางพึงพอใจอย่างมาก มุมปากยกยิ้มขึ้น จากนั้นก็ถามว่า “นึกออกแล้วใช่ไหม”

แก้มของฉันร้อนผ่าว

แต่ตอนที่ฉันจ้องใบหน้าทั้งคุ้นเคยและแปลกตา ฉันก็พลันปล่อยวาง

ฉันพูดอย่างเนิบนาบและใจเย็นเป็นพิเศษ “กู้สือซวี่ พวกเรากลับไปเป็นเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเราจะผ่านอะไรด้วยกันมาบ้าง แต่หลังจากนี้มันจะไม่มีอีกแล้ว”

สายตาประหลาดใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาของกู้สือซวี่

แผ่นหลังเหยียดตรง ไม่ได้กักขังฉันเหมือนเมื่อครู่นี้แล้ว ก่อนพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงดูถูกว่า “คุณเป็นคุณนายกู้ก็ดีอยู่แล้ว การเรียกร้องความสนใจแบบนี้ไม่ได้ผลหรอก”