บทที่ 4

การมาถึงของกู้สือซวี่ทำให้บทสนทนาของสองแม่ลูกขาดช่วง

เขายังคงมีท่าทีสุภาพเหมือนเดิม แต่กลับแฝงความหยิ่งทะนงโดยกำเนิดว่า “คุณพ่อ คุณแม่ ขอโทษที่ให้รอนานนะครับ”

ฉันถอนหายใจอย่างโล่งอก โชคดีที่เขาไม่ได้ทำท่าทีเย็นชากับพ่อแม่ของฉัน หรือได้ทำให้พวกเขาอับอาย

“ไม่เลยๆ พวกเราก็เพิ่งมาถึง ได้คุยกับเจาเจาแป๊บเดียวเอง ไม่ได้รอนานเลย!”

“หากคุณยังทำงานไม่เสร็จก็ไปทำต่อได้เลย เดี๋ยวพวกเรานั่งคุยกันตรงนี้ก็ได้”

ฉันก้มหน้าลง “แม่ ไปกันเถอะค่ะ พวกเราไปกินข้าวกันก่อน”

กู้สือซวี่นั่งที่หัวโต๊ะอาหาร

พ่อ แม่ และฉันนั่งอยู่ในตำแหน่งรองลงมาจากเขา

พ่อของฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นก็เหลือบมองสีหน้าของกู้สือซวี่อย่างระมัดระวัง

“สือซวี่อ่า…พ่อมีเรื่องจะขอร้องคุณ…”

คุณพ่อเยี่ยทำท่าทีก้มหน้าก้มตาจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี

กู้สือซวี่พูดเสียงเบาว่า “ผมรู้ ช่วงนี้เยี่ยซื่อกรุ๊ปคงประสบปัญหาบางอย่าง เรื่องเงินทุนพ่อไม่ต้องห่วง พ่อได้เอาสัญญามาด้วยหรือเปล่าครับ”

คุณพ่อเยี่ยรีบตอบรับ “เอามาแล้วๆ”

กู้สือซวี่พูดว่า “เดี๋ยวผมเซ็นให้ แล้วให้เจาเจาเอาไปส่งให้พ่อพรุ่งนี้ เงินจะโอนเข้าบัญชีของเยี่ยซื่อกรุ๊ปช้าที่สุดคือวันศุกร์นี้นะครับ”

คำพูดของเขาทำให้คุณพ่อเยี่ย คุณนายเยี่ยถอนหายใจอย่างโล่งอก

ใบหน้าทั้งสองคนประดับด้วยรอยยิ้มเหมือนสามารถยกภูเขาออกจากอกได้ พวกเขารีบพูดขอบคุณกู้สือซวี่ด้วยความซาบซึ้งใจ

“เจาเจาเป็นภรรยาของผม ตระกูลเยี่ยประสบปัญหา ผมก็ต้องให้ความช่วยเหลือ นี่เป็นเรื่องที่ผมสมควรทำอยู่แล้ว”

คำพูดของเขาทำให้ความสงสัยที่คุณนายเยี่ยมีก่อนหน้านี้จางหายไปทันที

นอกจากนี้ คุณนายเยี่ยก็เป็นคนที่ค่อนข้างตรงไปตรงมา พูดจาไม่เคยอ้อมค้อม

เธอยิ้มออกมาแล้วพูดว่า “เห็นว่าคุณดีกับเจาเจาขนาดนี้ แม่ก็วางใจได้! เมื่อวานนี้ตอนที่อ่านข่าวเห็นเสี่ยเลี้ยงของซูหย่าซิน แม่ยังคิดว่าเป็นคุณอยู่เลย! ทำเอาแม่กังวลไปจนนอนไม่หลับทั้งคือนเลย!”

พอคุณนายเยี่ยสิ้นคำพูด ทำให้ฉันกับกู้สือซวี่ต่างก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็รีบเปลี่ยนเรื่องคุยทันที

หลังจากที่พวกเขากลับไป ฉันก็หยิบข้อตกลงการหย่าที่เตรียมไว้ แล้วเปิดไว้ในหน้าสุดท้ายของสัญญา ก่อนนำไปให้เขาที่ห้องทำงาน