บทที่ 5

โชคดีที่กู้สือซวี่เหมือนจะเชื่อใจฉันอยู่บ้าง ดังนั้นเขาจึงแค่เปิดหน้ากระดาษแล้วเซ็นชื่อลงไปในจุดที่กำหนดเอาไว้

เขาไม่ได้อ่านเนื้อหาข้างในมันด้วยซ้ำ

จนกระทั่งเขาเซ็นชื่อลงไปใน ‘สัญญาการหย่าร้าง’ แผ่นสุดท้าย ในที่สุดหัวใจของฉันก็สงบลง

ฉันกลัวว่าเขาจะจับได้

หลังจากเขาเซ็นเสร็จ ฉันก็รีบหยิบสัญญาแล้วเดินออกมาทันที

เมื่อกลับมาถึงที่ห้องนอนใหญ่ ฉันก็แอบหยิบข้อตกลงในการหย่าร้างที่กู้สือซวี่เพิ่งเซ็นเมื่อครู่นี้ออกมาสอดไว้ในหนังสือเล่มหนึ่ง

ระยะเวลาในการไกล่เกลี่ยการหย่าคือหนึ่งเดือน

……

คืนนั้นฉันเตรียมตัวย้ายห้องนอน

ตอนที่เขากลับเข้ามาในห้องนอน เขาก็เห็นว่าฉันกำลังเดินขากระเผลกเก็บของเพื่อหลีกทางให้ลูกกับเมียน้อยของเขา ตอนนั้นเขาจึงห้ามฉันไว้

“เรื่องแบบนี้ให้ป้าหลิวหรือไม่ก็สาวใช้มาทำก็ได้แล้ว”

เขายังพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนอีกว่า “หลังจากเรื่องนี้จบ ตอนที่พวกเธอย้ายออกไปแล้ว คุณก็ค่อยกลับมานอนที่ห้องเดิม”

“วางใจเถอะ พวกเธออยู่ที่นี่ไม่นานหรอก”

ฉันหัวเราะเยาะ พร้อมมองใบหน้าที่จริงจังของเขาแล้วพูดว่า “ฉันต้องขอบพระกรุณาธิคุณด้วยไหม”

ใบหน้าของกู้สือซวี่เย็นชาลงทันที

ฉันไม่ได้ย้ายบ้าน แค่ย้ายไปนอนห้องรับแขก ดังนั้นจึงขนของไปไม่เยอะ

ฉันหยิบไปแค่เสื้อผ้าและเครื่องประทินผิว แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเลยก็คือ กล่องไม้ขนาดเล็กที่อยู่บนตู้เสื้อผ้า

ฉันปีนขึ้นไปบนเก้าอี้แล้วหยิบลงมาเองโดยไม่ขอความช่วยเหลือจากใคร ฉันยกกล่องลงมาด้วยความระมัดระวัง

เด็กที่อยู่ในรูปคนนั้นคือแก้วตาดวงใจของกู้สือซวี่ แต่แก้วตาดวงใจของฉันคือกล่องใบนี้

เพียงแต่แก้วตาดวงใจของฉันไม่สามารถใช้ชีวิตได้อย่างอิสระเหมือนเด็กคนอื่น เขาทำได้เพียงอาศัยอยู่ภายในกล่องใบนี้ ไม่เห็นแม้แต่แสงตะวัน

ตอนที่ฉันหยิบกล่องใบนี้ออกมา กู้สือซวี่ก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ที่ริมระเบียง เขากำลังสั่งให้ผู้ช่วยเลือกเส้นทางที่ปลอดภัยที่สุดที่จะพาซูหย่าซินและลูกสาวกลับมาที่นี่

หลังจากเขาคุยโทรศัพท์เสร็จ เขาก็เห็นกล่องใบนั้นอยู่ในอ้อมกอดของฉัน จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ