บทที่ 6

กู้สือซวี่มักจะวางตัวสูงส่งอยู่เสมอ เขาไม่มีทางเอ๋ยปากให้ฉันเป็นคนทำอาหารมังสวิรัติให้เขากินต่อแน่ ๆ

แต่เขาเป็นคนเลือกกินและพิถีพิถันเรื่องอาหารมาก เขาจึงโทรหาผู้ช่วยแล้วสั่งว่า “ไปหาเชฟที่เชี่ยวชาญด้านอาหารมังสวิรัติมา เงินเดือนเท่าไหร่ไม่เกี่ยง ฉันจะต้องได้เจอเขาพรุ่งนี้”

ตอนนั้นซูหย่าซินที่สงบเสงี่ยมราวกับเป็นแขกที่อาศัยชายคาผู้อื่นและถูกกลั่นแกล้งมาตลอดก็เอ่ยปากขึ้นมาว่า

“คุณเยี่ย ฉันรู้ว่าคุณมีอคติกับฉัน และที่ฉันพาตั๋วตั่วมาอยู่ที่นี่ มันออกจะเสียมารยาทไปหน่อย…”

สีหน้าของฉันยังคงราบเรียบ “หากรู้ว่าเสียมารยาท แล้วทำไมยังหน้าด้านย้ายเข้ามาอยู่อีก หรือว่าบนโลกนี้นอกจากบ้านของฉันกับกู้สือซวี่แล้วก็ไม่มีที่อื่นให้เธออยู่เลย หรือว่าทั้งชีวิตของซูหย่าซินจำเป็นต้องแย่งชิงถึงจะได้ที่อยู่มางั้นเหรอ”

ซูหย่าซินได้ยินคำพูดที่รุนแรงของฉันสีหน้าก็ซีดเผือดทันที เหมือนเธออยากจะตอบโต้ แต่สุดท้ายก็อดทนเอาไว้ แล้วมองไปทางกู้สือซวี่พร้อมน้ำตาคลอเบ้า

มีแต่ฉันที่เห็นว่าเธอกำลังกำมือแน่นอยู่ใต้โต๊ะ

แม้ตั๋วตั่วจะยังเด็กอยู่ แต่เธอก็สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่ไม่เป็นมิตรของฉัน

ดังนั้นเธอจึงวิ่งเข้าไปนั่งตักกู้สือซวี่ด้วยท่าทีหวาดกลัว แล้วพูดเสียงอ่อนว่า “พ่อคะ คุณป้าคนนี้คือใครเหรอคะ ทำไมเธอดูดุจัง”

“ตั๋วตั่วไม่ต้องกลัวนะลูก ป้าเธอ…ไม่ใช่คนเลวอะไร”

กู้สือซวี่ส่งสายตาเตือนฉัน แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้แสดงท่าทีแข็งกร้าวกับฉันต่อหน้าซูหย่าซิน

ฉันคิดว่าคงเป็นเพราะครั้งนี้เขาพาสองแม่ลูกเข้ามาอยู่ในบ้าน มาสร้างความวุ่นวายอยู่ต่อหน้าต่อตาฉัน แต่ฉันกลับ"ให้ความร่วมมือ"กับเขาเป็นอย่างดี ไม่โวยวาย ไม่ก่อเรื่อง อย่างไรเสียเขาก็คงรู้สึกผิดอยู่บ้าง

เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่กล้าได้คืบจะเอาศอก ไม่มีทางอยู่แล้วที่จะบอกให้ฉันยอมรับเมียน้อยของเขา แล้วยังต้องให้ฉันยิ้มต้อนรับสองแม่ลูกนั่นอีกเหรอ

เพราะฉันไม่ได้ทะเลาะกับกู้สือซวี่ ซูหย่าซินจึงดูไม่ค่อยพอใจเท่าไร อาหารมังสวิรัติบนโต๊ะก็ดูจะเย็นชืดไปหมด

ฉันหัวเราะเยาะขึ้นอย่างอดไม่ได้

กู้สือซวี่นับถือพุทธศาสนามาเป็นเวลาสามปี ปกติแล้วฉันเป็นคนชอบกินเนื้อสัตว์ แต่ฉันก็ต้องกินมังสวิรัติตามเขามาตั้งสามปี

แต่ทั้งที่ซูหย่าซินอยากแย่งผู้ชายคนนี้แท้ ๆ กลับแค่เรื่องอาหารมังสวิรัติก็ยังผ่านด่านไปไม่ได้

ฉันกินจนอิ่มแล้ววางตะเกียบลง จากนั้นก็เดินออกมาท่ามกลางสายตาซับซ้อนของพวกเขา

เมื่อเดินกลับมาถึงห้องนอนแขก ฉันก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนกวาดสายตามองบ้านที่ฉันอยู่มาเกือบสี่ปี

ฉันย้ายจากห้องนอนใหญ่มาที่ห้องนอนแขก ตอนนี้ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นแขกมากกว่า

เมื่อวานนี้ฉันนอนไม่หลับทั้งคืน ตอนกลางวันก็เลยอยากจะนอนพักสักหน่อย แต่กลับได้ยินเสียงเคาะประตู

เมื่อเปิดประตูออกมาก็เห็นว่าซูหย่าซินยืนอยู่

เธอถือถุงใบใหญ่ในมือ จากนั้นก็พูดว่า “คุณเยี่ย ขอโทษนะคะ ข้างในนี้มีรูปแต่งงานของคุณกับพี่สือซวี่ เขาบอกว่าหากตั๋วตั่วมาเห็นก็คงจะไม่ดี ดังนั้นรบกวนคุณช่วยเก็บไปด้วยเถอะค่ะ”

“ไม่ต้องแล้ว เอาไปทิ้งถังขยะไปเลย”

ฉันพูดขึ้นด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ จากนั้นก็ปิดประตูทันที

เห็นได้ชัดว่าซูหย่าซินไม่คิดจะยอมแพ้หลังจากที่เธอยั่วโมโหฉันไม่ได้ผล