บทที่ 7

ฉันยังจำได้แม่นว่า ช่วงปลายปีเมื่อสองปีก่อน อาการของแม่ฉันทรุดลงอย่างกะทันหัน

ทั้งที่แม่อยู่ในภาวะเจ้าหญิงนิทรามาตลอด แต่แล้วจู่ ๆ อวัยวะในร่างก็เริ่มล้มเหลว จนชีวิตของแม่แขวนอยู่บนเส้นด้าย

มีผู้เชี่ยวชาญบอกว่า มีเครื่องมือแพทย์รุ่นใหม่ที่สามารถเปลี่ยนถ่ายเลือดทั้งร่างกาย แถมยังช่วยพยุงการทำงานของหัวใจและปอดได้ หากนำเครื่องนี้มาใช้ได้ทันเวลาก็อาจจะพลิกสถานการณ์ของแม่ได้

แต่อุปกรณ์ทางการแพทย์เหล่านี้กลับเป็นสิ่งที่บริษัทของกู้สือซวี่คิดค้นขึ้นมา

ตอนนั้นอุปกรณ์การแพทย์ที่ว่ายังไม่มีจำหน่าย มีเพียงคนในบริษัทเท่านั้นที่สามารถจัดหาให้ได้

เดิมทีแล้วฉันคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องง่ายสำหรับกู้สือซวี่

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าตอนที่ฉันโทรไปบอกเล่าเรื่องอาการที่ทรุดหนักลงของแม่ให้กู้สือซวี่ได้รับรู้กู้สือซวี่จะพูดแทรกขึ้นมาว่า “บอกคุณหมอเลยว่าให้รักษาแม่ยายให้ดีที่สุด เรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ ตอนนี้ฉันยังมีธุระด่วน แค่นี้ก่อนนะ”

เขาไม่แม้แต่จะอดทนฟังฉันพูดให้จบเลยด้วยซ้ำ ปลายสายก็ตัดสายไปเสียดื้อ ๆ

สำหรับกู้สือซวี่แล้วเรื่องเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่ นั่นเป็นสิ่งที่เขาหาได้มาง่ายที่สุด

สำหรับกู้สือซวี่แล้วฉันก็ไม่ต่างกัน เพราะได้มาง่าย เขาเลยไม่เห็นคุณค่า

ตอนนั้นฉันสิ้นหวังจนแทบไม่เหลืออะไร ไม่รู้เลยว่าเป็นเรื่องสำคัญอะไร ถึงได้สำคัญยิ่งกว่าชีวิตของแม่ฉัน

ตอนนี้ฉันได้รู้ว่า ธุระด่วนของเขาในวันนั้นคือการพาตั๋วตั่วไปเที่ยวสวนสนุก

ขณะที่ฉันไร้ที่พึ่งพิง ได้แต่ร้องขอความช่วยเหลืออยู่ในเมืองไห่เฉิง เขากลับกำลังเที่ยวเล่นอย่างสนุกสนานกับเมียน้อยและลูกนอกสมรสของเขาในสวนสนุกที่ใหญ่ที่สุดของเมืองหลวง

แม้ภายหลังพี่ชายของฉันจะสามารถหาอุปกรณ์ทางการแพทย์มาจนแม่สามารถเอาชีวิตรอดชีวิตมาได้

ทว่าความสิ้นหวังและหวาดกลัวว่าจะต้องสูญเสียแม่ไป ก็จะยังคอยตามติดฉันไปตลอดชีวิต

ฉันพยายามระงับความโกรธและความเศร้าที่ปะทุขึ้นภายในใจ รีบหยิบโน้ตบุ๊คออกมาเพื่อบันทึกภาพหน้าจอโมเมนต์ของซูหย่าซิน พร้อมบันทึกรูปภาพเหล่านี้เอาไว้

สิ่งที่เธอใช้ยั่วโมโหฉันในวันนี้ จะกลายเป็นหลักฐานชั้นดีที่ฉันจะใช้สู้กับกู้สือซวี่บนชั้นศาลในวันหน้า

เมื่อเห็นรูปภาพเหล่านั้น ทันใดนั้นฉันก็นึกถึงรูปภาพของเมื่อวานนี้ กู้สือซวี่บอกว่ารูปที่โดนแฉเหล่านั้นเป็นรูปมาจากบริษัทของพวกเรา

จะเป็นไปได้ยังไง

ฉันเป็นบรรณาธิการของเซเว่นสตาร์เอนเตอร์เทนเมนต์ บทความทุกฉบับที่ได้เผยแพร่จะต้องผ่านการตรวจจากฉัน

สรุปแล้วเป็นกู้สือซวี่ที่เข้าใจผิด หรือว่ามีคนในแผนกลงบทความโดยพลการ

ในตอนนั้นเอง เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

ฉันยังไม่ทันได้ตอบรับ กู้สือซวี่ก็ผลักประตูเข้ามา

ท่าทีของเขาดูเหมือนมาเพื่อคิดบัญชีกับฉัน เขาโยนโทรศัพท์ลงบนเตียงตรงหน้าฉัน ถามด้วยเสียงเย็นชาว่า “คุณจะทำแบบนี้ไปถึงเมื่อไหร่”

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความสงสัย ถึงได้เห็นว่าเป็นรูปที่ซูหย่าซินเพิ่งโดนแอบถ่ายเมื่อสองวันก่อน วันนี้ถูกปล่อยออกมาอีกครั้งแล้ว

ทว่าใบหน้าของกู้สือซวี่ยังคงเบลอ มองไม่ออกว่าเป็นใคร

แต่การถูกแฉติด ๆ กันแบบนี้แสดงให้เห็นถึงเจตนาร้ายของคนปล่อย

ฉันเงยหน้ามองเขา “ฉันไม่ได้เป็นคนทำ คุณเชื่อฉันสักครั้งได้ไหม”

ในจังหวะนั้นเองตั๋วตั่วก็วิ่งพรวดเข้ามา พร้อมร้องไห้ด้วยความร้อนใจ “พ่อคะ แม่จะไม่อยู่ที่บ้านนี้แล้ว! พ่อรีบไปดูหน่อย ช่วยห้ามแม่ไว้ทีค่ะ!”

เมื่อกู้สือซวี่ได้ยินดังนั้น สีหน้าของเขาก็ตึงเครียด รีบอุ้มลูกสาวแล้ววิ่งออกจากห้องนอนแขกไปทันที

ฉันเดินตามมาที่ห้องรับแขก เพราะอยากจะอธิบายเรื่องราวให้กู้สือซวี่ฟังอย่างชัดเจน

แต่ตอนนั้นก็เห็นว่ากู้สือซวี่กำลังห้ามไม่ให้ซูหย่าซินไป

ตั๋วตั่วจับมือเธอไว้ข้างหนึ่ง พร้อมร้องไห้โฮ เอาแต่พร่ำตะโกนไม่ให้แม่จากไป

ฉันยืนมองครอบครัวพ่อแม่ลูกอยู่ด้านข้างอย่างเงียบเชียบ

ผู้คนบนโซเชียลบอกกันว่าซูหย่าซินเป็นไอดอลที่อาศัยความนิยมเดบิวต์ เธอเป็นหุ่นไม้ที่ไม่มีทักษะการแสดง

แต่ความจริงแล้วฝีมือการแสดงของเธอไม่เลวเลย อยากจะบีบน้ำตาตอนไหนก็ทำได้ จนน้ำตาท่วมหน้า