บทที่ 8

ฉันตั้งใจว่าเช้าวันจันทร์ ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดินหาก็จะต้องลากตัวคนทรยศออกมาให้ได้

แต่คิดไม่ถึงเลยว่าวันรุ่งขึ้น ฉันก็ได้รับสายจากผู้บริหารระดับสูง “เจาเจา เพราะข่าวที่ถูกปล่อยออกไปนักลงทุนเลยถอนการลงทุนกับทางเราทั้งหมด ตอนนี้บริษัทเราเข้าขั้นวิกฤตถึงขั้นไม่มีเงินจ่ายเงินเดือนให้แล้ว ขอโทษด้วยจริงๆ วันนี้เธอไม่ต้องมาทำงานแล้วล่ะ”

ฉันกำโทรศัพท์ในมือแน่น ได้แต่ยืนนิ่งอย่างนั้นพักใหญ่

หลังจากจบมหาวิทยาลัย ปีนั้นฉันก็แต่งงานกับกู้สือซวี่ทันที และหลังจากนั้นไม่นานฉันก็ตั้งครรภ์

ในตอนแรกฉันกำลังจะได้เข้าไปทำงานในสำนักข่าว แต่สุดท้ายก็ถูกปฏิเสธมา ตอนนั้นกู้สือซวี่กอดปลอบฉันแล้วพูดว่า “เจาเจา อย่าเสียใจไปเลยนะ เดี๋ยวผมจะลงทุนให้พวกเขาเอง แบบนี้ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธเจาเจาของเราแล้ว”

ฉันไม่ได้ตอบตกลง เพราะฉันไม่อยากเป็นคนที่พึ่งพาเส้นสาย

สุดท้ายฉันจึงเข้าสู่วงการบันเทิงที่ทั้งวุ่นวายและแข่งขันกันอย่างดุเดือด ตลอดสามปีที่ผ่านมาฉันตรากตรำสร้างผลงานจนไต่เต้าขึ้นมาเป็นบรรณาธิการ แต่สุดท้ายต้องถูกไล่ออกเพราะเหตุผลนี้

ผู้ชายที่เคยทุ่มเงินมากมายเพื่อมอบงานในฝันให้ฉัน แต่ตอนนี้กลับเป็นคนที่ทำให้ฉันตกงาน

ที่แท้รักกับไม่รัก มันแบ่งแยกกันชัดเจนเหลือเกิน

จิตใจมนุษย์สามารถเปลี่ยนแปลงได้ตลอดเวลา

ฉันรีบออกจากห้องแล้วไปที่ห้องพระ

กู้สือซวี่กำลังนั่งสมาธิอยู่ ขาเรียวยาวของเขากำลังนั่งอยู่บนเบาะสั่งทำพิเศษ ในมือถือสร้อยลูกประคำ

ก่อนหน้านี้ ฉันเคยชื่นชมท่าทางเย็นชาและเคร่งครัดของเขา ตอนนั้นเขาดูสูงส่งเหนือคาวโลกีย์

ต่อให้ฉันต้องปฏิบัติตามกฎมากมายอย่างเคร่งครัดเพราะเขานับถือศาสนาพุทธ แต่ฉันก็ไม่เคยปริปากบ่นเลยสักคำ

ฉันเดินเข้าไปแย่งลูกประคำในมือของเขา ก่อนพูดว่า “พระพุทธเจ้าสอนให้คุณปฏิบัติกับภรรยาของคุณแบบนี้เหรอ คุณมีสิทธิ์อะไรมายุ่งกับงานของฉัน”

กู้สือซวี่ที่ถูกขัดจังหวะสวดมนต์ก็ขมวดคิ้วขึ้นเล็กน้อย

“งานที่ไร้ค่าแบบนั้น ไม่ทำก็ดีแล้ว ถ้าคุณอยากได้เงินเดี๋ยวผมจะให้เอง”

งานที่ไร้ค่า?

ฉันทำงานดึกดื่นเพื่อเขียนข่าวออกมา พยายามอย่างมากกว่าจะได้เลื่อนตำแหน่ง ฉันใช้สองมือนี้แลกมันมา แต่เขามีสิทธิ์อะไรที่ชี้ชะตาฉันด้วยคำพูดเดียว

ฉันกำหมัดกรอด แล้วพูดว่า “คุณไปสืบเรื่องคนที่ปล่อยรูปเองแล้วกัน! ความผิดนี้ ฉันไม่ขอรับไว้หรอกนะ!”

กู้สือซวี่ก้มหน้าลงต่ำ “หย่าซินจะไม่ตามเรื่องนี้ต่อแล้ว คุณก็ควรรู้จักพอได้แล้ว”

แต่ฉันไม่ลดละ “เธอไม่อยากตามสืบต่อ หรือไม่กล้าตามต่อกันแน่ เป็นอะไรไป กลัวคนอื่นรู้หรือไงว่านี่เป็นละครที่เธอกำกับเอง แสดงเอง กู้สือซวี่ คุณบ้าผู้หญิงจนสมองกลับแล้วเหรอ”

กู้สือซวี่ขมวดคิ้วยุ่ง “เยี่ยเจาเจา ดูด้วยว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ที่ไหน!”

ในจังหวะนั้นเอง ซูหย่าซินก็ปรากฎตัวขึ้นอีกจนได้

เธอนำน้ำชาที่เพิ่งต้มมาใหม่ส่งให้กู้สือซวี่ ก่อนจะหันมาพูดกับฉันว่า “คุณเยี่ย ที่พี่สือซวี่ไม่อยากให้ทำงานแบบนี้ก็เพราะอยากให้คุณมีศักดิ์ศรีหน่อย ฉันอยู่ในวงการบันเทิงมาแม้จะไม่นาน แต่ก็เคยเห็นพวกปาปารัสซี่ถูกไล่ล่าและทำร้าย ไม่ต่างอะไรจากหนูข้างถนน”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม เหมือนว่าฉันแตกต่างจากพวกเขาหลายชั้น