บทที่ 9

อาหารมังสวิรัติที่เชฟเตรียมมาอย่างพิถีพิถันตลอดทั้งเช้า ถูกอาหารที่อยู่ตรงหน้านี้กลบจนมิด!

ซูหย่าซินและตั๋วตั่วที่ต้องกินอาหารมังสวิรัติตามกู้สือซวี่มาสองวันเต็มถึงกับจ้องอาหารตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ซูหย่าซินกลืนน้ำลายอึกใหญ่อย่างเห็นได้ชัด ส่วนตั๋วตั่วนั้นแทบจะน้ำลายไหลออกมาอยู่แล้ว

มีเพียงกู้สือซวี่เท่านั้นที่เอ่ยเสียงเย็นชาขึ้นว่า “ใครอนุญาตให้คุณเอาของพวกนี้เข้ามาในบ้าน”

ฉันยิ้มเยาะ พลางย้อนถามกลับว่า “บ้านหลังนี้คุณซื้อหลังจากเราแต่งงานกัน งั้นก็นับเป็นสินสมรสร่วมของสามีภรรยาไม่ใช่หรือ ในเมื่อฉันมีสิทธิ์ครึ่งหนึ่งของบ้านหลังนี้ แล้วทำไมฉันจะกินอาหารที่ตัวเองอยากกินในบ้านของตัวเองไม่ได้ล่ะ!”

จากนั้นฉันเดินตรงไปที่ตู้ไวน์อย่างไม่ยี่หระ หยิบไวน์แดงราคาแพงลิบที่เขาประมูลมาได้เมื่อปีก่อนออกมาหนึ่งขวด ก่อนรินใส่แก้วตัวเอง

ภายใต้สายตาเย็นเยียบราวกับจะฆ่าคนของกู้สือซวี่ ฉันกลับนั่งลงอย่างสบายอารมณ์ ค่อย ๆ ใช้มีดกับส้อมหั่นสเต๊กเนื้ออย่างประณีต

ฉันกินสเต๊กเนื้อหนึ่งคำ พลางจิบไวน์แดงตามอีกหนึ่งอึก

อ้า...อร่อยจริงๆ เลย!

เมื่อไร้ซึ่งชีวิตแต่งงาน ทันใดนั้นฉันก็รู้สึกเหมือนได้ทุกอย่างกลับคืนมาอีกครั้ง

แต่กู้สือซวี่ก็ไม่ใช่คนนิสัยดีนัก เขาไม่เคยยอมให้ใครมากระตุกหนวดเสือได้ง่าย ๆ

เขาหันไปสั่งบอดี้การ์ดว่า “เอาของพวกนี้ของเธอไปทิ้งให้หมด”

ทันทีที่เขาพูดจบ ตั๋วตั่วที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับยื่นมือไปดึงชายเสื้อของเขาเบา ๆ พลางพูดด้วยท่าทางน่าสงสารว่า “คุณพ่อขา หนู...หนูก็อยากกินสเต๊กเนื้อเหมือนกันค่ะ...”

เด็กน้อยกลืนน้ำลายอยู่หลายอึก ดวงตาสดใสพร้อมกะพริบปริบ ๆ พลางถามขึ้นว่า “ทำไมพวกเราถึงกินเนื้อนุ่มๆ ไม่ได้ล่ะคะ”

กู้สือซวี่ถูกถามจนชะงักไปพักใหญ่ และไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

เพราะหากจะให้อธิบายเรื่องการปฏิบัติธรรมกับเด็กตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง ก็ไม่มีทางที่เด็กจะเข้าใจอยู่ดี

ซูหย่าซินรีบพูดเพื่อเอาใจกู้สือซวี่ขึ้นว่า “ตั๋วตั่ว คุณพ่อหวังดีกับพวกเรานะ” การกินมังสวิรัติส่งผลดีต่อสุขภาพ คนที่กินเนื้อทุกวันต่างหากที่เสี่ยงจะเป็นโรคสารพัด”

ฉันยังคงดื่มด่ำกับรสชาติของอาหาร พลางพยักหน้าแล้วพูดขึ้นว่า “อืม งั้นก็ยกความทุกข์ทั้งหมดให้ฉันคนเดียวก็พอ ส่วนพวกคุณก็มีความสุขกับสุขภาพที่ดีต่อไปเถอะ”

จากนั้น ฉันมองใบหน้าบึ้งตึงของกู้สือซวี่ ก่อนจะยิ้มเยาะที่มุมปากและพูดขึ้นว่า “หรือว่าพอเห็นฉันกินของพวกนี้ต่อหน้า คุณก็เริ่มอยากกินขึ้นมาบ้างแล้ว รีบร้อนจะให้คนเอาอาหารของฉันไปทิ้งขนาดนี้... ทำไมล่ะ ประธานกู้กลัวว่าจะห้ามใจตัวเองไม่อยู่แล้วเผลอผิดศีลเข้าอย่างนั้นหรือ

กู้สือซวี่มองฉันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกินอาหารมังสวิรัติของตัวเองต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย และไม่ได้สั่งให้บอดี้การ์ดเอาอาหารของฉันไปทิ้งอีก

ซูหย่าซินกับลูกสาวของเธอจำต้องกัดฟันกินอาหารมังสวิรัติตามเขาต่อไป แต่สายตากลับแอบเหลือบมองอาหารของฉันอยู่หลายครั้ง

นี่คงเป็นมื้ออาหารที่ทำให้ฉันมีความสุขที่สุดในรอบหลายปี

หลังจากกินจนอิ่มหนำใจแล้ว พิซซ่าที่ซื้อมายังเหลืออยู่ทั้งถาด แทบไม่ได้แตะเลยด้วยซ้ำ

ตั๋วตั่วเม้มปากพลางจ้องพิซซ่าของฉันตาเป็นประกาย ความคิดในใจของเธอชัดเจนเสียจนไม่ต้องเดา

แม้ว่าเด็กจะเป็นผู้บริสุทธิ์ก็เถอะ แต่ถ้าบังเอิญเธอกินของที่ฉันซื้อแล้วท้องเสียหรืออาเจียนขึ้นมา กู้สือซวี่จะไม่หาว่าฉันวางแผนทำร้ายลูกสาวเขาอีกหรือ

ดังนั้นภายใต้แววตาคาดหวังของเด็กน้อย ฉันจึงเรียกป้าหลิวเข้ามาแล้วพูดขึ้นว่า “อาหารพวกนี้เอาไปให้สุนัขจรจัดในหมู่บ้านกินเถอะ”

เมื่อฉันพูดจบแววตาเปี่ยมความหวังของตั๋วตั่วก็ดับวูบลงในทันที

ไม่รู้ว่าฉันเข้าใจผิดไปเองหรือเปล่า แต่ดูเหมือนแม้แต่ซูหย่าซินเองก็แอบผิดหวังอยู่ไม่น้อย

แน่นอนอยู่แล้วว่าเพราะช่วงนี้ข้างนอกเต็มไปด้วยนักข่าวและปาปารัสซี่ที่คอยตามทำข่าวเกี่ยวกับเธอ ผู้หญิงคนนั้นจึงไม่กล้าออกจากคฤหาสน์

นั่นหมายความว่าเธอจะต้องกินอาหารมังสวิรัติตามกู้สือซวี่ต่อไป

คงไม่ใช่ว่าสองแม่ลูกนั้นกำลังหมายตาอาหารเหลือของฉันอยู่นะ

ความคิดนี้เกือบทำให้ฉันหลุดหัวเราะออกมา

ฉันหยิบกระดาษทิชชูขึ้นแล้วค่อย ๆ เช็ดปากอย่างสบายอารมณ์

ตอนลุกจากโต๊ะ ฉันกวาดตามองอาหารมังสวิรัติที่วางเต็มโต๊ะ พลางหันไปพูดกับซูหย่าซินว่า “ต่อไป ชีวิตดีๆ แบบนี้ฉันยกให้เธอทั้งหมดก็แล้วกัน มีความสุขให้เต็มที่ล่ะ เข้าใจไหม”