บทที่ 121

อันที่จริงแล้ว เย่ซิ่นไม่รู้ว่าใครส่งผู้ที่อยู่ด้านนอกมา

แต่เขายกไทเฮาขึ้นมา เพื่อเตือนสติท่านอ๋องว่า ไม่สามารถฆ่าเซี่ยเชียนฮวันได้

และโชคดี ที่วิธีแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของเขานั้นได้ผล

ถึงแม้เซียวเย่หลันจะเป็นคนไม่เกรงฟ้ากลัวดินที่สุดในราชวงศ์ แต่สุดท้ายเขาก็ใจเย็นลง สะบัดชายแขนเสื้อพลางกล่าวอย่างเย็นชา “เซี่ยเชียนฮวัน ถือว่าเจ้าโชคดีไป”

กล่าวจบ เขาก็เดินออกจากห้องโถงใหญ่

เย่ซิ่นลังเลสักพัก เขาไม่ได้ติดตามเจ้านายไปทันที แต่เลือกเทชาร้อนให้เซี่ยเชียนฮวันก่อน แล้วช่วยประคองนางขึ้นมา

“ไทเฮาส่งคนมาตามข้าเข้าวังจริงหรือ” เซี่ยเชียนฮวันจิบชาเพื่อสงบสติอารมณ์ ส่งผลให้หายใจไม่สะดวก และเริ่มไอเบาๆ อีกครั้ง

เย่ซิ่นมองไปรอบๆ เมื่อเห็นว่าแถวนี้ไม่มีใคร จึงยกมือขึ้นมาลูบหลังพระชายาเบาๆ แล้วกระซิบตอบไปว่า “เรียนพระชายา ข้าน้อยไม่แน่ใจ กงกงท่านนั้นเพียงกล่าวว่าเจ้านายของตนต้องการจะเชิญท่าน แต่ไม่ได้บอกว่าเจ้านายของเขาเป็นใคร”

“อืม ข้าทราบแล้ว”

เซี่ยเชียนฮวันนวดหว่างคิ้วเบาๆ

แม้วังหลังจะใหญ่ แต่นางก็ไม่ได้คุ้นเคยกับพระสนมเหล่านั้น มีเพียงไทเฮาเท่านั้นที่จะเชิญนางเข้าไปพบในวังเป็นบางครั้ง

นางเดินไปที่หน้าประตูใหญ่ของจวนด้วยจิตวิญญาณอันแข็งแกร่ง และสิ่งที่รออยู่ก็คือขันที่แปลกหน้าคนหนึ่ง เขาก้มศีรษะและกล่าวอย่างเคารพว่า “คารวะพระชายา พระสนมหมิงเฟยต้องการจะเชิญท่าน”

“พระสนมหมิงเฟย?”

เซี่ยเชียนฮวันชะงัก

นางไม่ค่อยมีความทรงจำเกี่ยวกับพระสนมผู้นี้เท่าไรนัก

ขันทีผู้นั้นยิ้มน้อยๆ แล้วกล่าวเสียงเบาว่า “พระสนมหมิงเฟยไม่ชอบทำตัวให้เป็นจุดสนใจ พระชายาโปรดอย่ากล่าวเสียงดัง”

“ข้ากับพระสนมไม่ค่อยพูดคุยกันนัก แต่พระสนมกลับให้เจ้ามาเชิญข้าไปเข้าเฝ้าในวัง มีเรื่องอันใดกัน?”

หลังจากเซี่ยเชียนฮวันถาม ขันทีก็เผยสีหน้าเคร่งเครียด

เขามองเซี่ยเชียนฮวันแล้วส่ายหน้า “บางที พระสนมหมิงแค่อยากเห็นหน้าลูกสะใภ้ของตัวเองก็เท่านั้น”

เซี่ยเชียนฮวันพลันตะลึง