บทที่ 122

“ท่านอ๋อง? ท่านอ๋อง?”

ซูอวี้เออร์เห็นเซียวเย่หลันไม่พูดตอบ จึงอดเรียกซ้ำมิได้

นางรอคอยสถานะมาเนิ่นนานแล้ว ครั้งนี้อุบายที่ใช้กับเซี่ยเชียนฮวันและเฟิงเยว่ ก็บรรลุเป้าหมายแล้ว นางจะอดทนต่อไปได้อย่างไร

เมื่อความคิดของเซียวเย่หลันถูกขัดจังหวะโดยซูอวี้เออร์ ดวงตาก็พลันเย็นชา เขากล่าวเสียงเรียบว่า “ไว้ค่อยคุยกัน”

สี่คำสั้นสั้น แต่กลับเหมือนน้ำเย็นๆ ราดตั้งแต่หัวจรดเท้าของซูอวี้เออร์

นางยืนนิ่งอยู่กับที่ราวกับโดนฟ้าผ่า

ถึงแม้เซียวเย่หลันจะไม่อธิบายอะไร แต่นางก็รู้ว่า เรื่องแต่งตั้งนางให้เป็นพระชายารองนั้นหมดหวังแล้ว

......

เซี่ยเชียนฮวันตามหลังขันทีเข้าไปในวังตามเส้นที่คดเคี้ยวอยู่นานสองนาน

ยิ่งนางเดินนานเท่าไร ข้ารับใช้ในวังก็ยิ่งพบน้อยลงเรื่อยๆ

และทิศทางก็ค่อยๆ ไกลขึ้นเรื่อยๆ

“กงกง พระสนมหมิงพำนักอยู่ที่ใด? นี่ข้าเดินจนปวดขาแล้วนะ” เซี่ยเชียนฮวันถาม

เมื่อเห็นสภาพแวดล้อมที่รกร้างเปล่าเปลี่ยว ในใจนางก็อดร้องเตือนไม่ได้

ขันทีนำทางมีรูปร่างที่ผ่ายผอม และถ้าหากเขามีเจตนาที่ไม่ดีจริงๆ นางจะเตะเขาให้คว่ำแล้ววิ่งหนีไป

ขันทีก้มหัวลง แล้วตอบกลับโดยไม่ลังเล “เรือนเจียวชวน!”

“เรือน?”

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกประหลาดใจมากขึ้นเรื่อยๆ

ถ้าว่ากันตามเหตุผล ด้วยตำแหน่งขั้นเฟยแล้ว ดีร้ายอย่างไรก็ควรมีตำหนักเป็นของตัวเอง

แต่ขันทีผู้นี้ ก็ดูไม่เหมือนคนที่พูดจาโกหก

ด้วยความสงสัย นางจึงเดินตามขันทีไปยังทางเดินที่เต็มไปด้วยวัชพืช

“กงกง ที่นี่คงไม่ใช่ตำหนักเย็นหรอกใช่ไหม?” เซี่ยเชียนฮวันกระซิบถาม

ขันทีเหลือบมองนางแวบหนึ่ง “ถึงแม้พระสนมหมิงจะไม่เป็นที่โปรดปรานมากนัก แต่ไม่เคยละเมิดกฎใดๆ”