บทที่ 158

"พระชายาจ้านอ๋อง?"

ประโยคนี้ทำให้พวกเขาหยุดยั้งได้จริงๆ

เว่ยหย่งเซิ่งและคนอื่นๆ หยุดการกระทำลงชั่วคราว พวกเขาหันมาสบตากัน ผ่านไปสักพักก็พากันหัวเราะเยาะเสียงดัง

"หากเจ้าคือพระชายาอ๋อง เช่นนั้นข้าก็คงเป็นฮ่องเต้!"

เว่ยจงผิงหัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน

พรรคพวกของเขาก็หัวเราะขึ้นเช่นกัน "แม่นางเอ๋ย เจ้ามีสมองหรือไม่! กล้าเอ่ยเรื่องไร้สาระเช่นนี้มาหลอกพวกเรา?"

"หึๆ ต่อให้เจ้าเป็นพระชายาจ้านอ๋องแล้วอย่างไร? ความสามารถของจ้านอ๋องเทียบกับค่าไม่ได้แม้แต่น้อย!"

เว่ยหย่งเซิ่งกล่าวขึ้นด้วยท่าทีภาคภูมิใจ เขาใช้มืออันอ้วนท้วมจับใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวันเอาไว้

ไม่ใช่ว่าเขากล้าดูถูกเซียวเย่หลัน แต่เพราะเขาไม่เชื่อคำพูดของเซี่ยเชียนฮวันต่างหาก คิดว่านางกำลังโกหกเพื่อให้พวกเขาตกใจกลัวและปล่อยนางไป

เมื่อเห็นว่าใบหน้าอันน่าเกลียดน่าชังของชายหนุ่มกำลังจะใกล้เข้ามา เซี่ยเชียนฮวันก็รีบหันหน้าหนีสุดชีวิตแทบจะอาเจียน

หน้าตาของชายหนุ่มมีข้อเปรียบเทียบจริงๆ!

หากไม่นำมาเปรียบเทียบกันนางคงไม่รู้ ว่าที่แท้หน้าตาของเซียวเย่หลันก็พอดูได้

"อย่าได้อายไปแม่นางน้อยคนสวย"

เว่ยหย่งเซิ่งหัวเราะแล้วบีบคางนางเอาไว้

ส่วนอีกด้านหนึ่งน้องชายของเขาเว่ยจงผิงก็ถูมือไปมาเตรียมลงมือเช่นกัน

เซี่ยเชียนฮวันรู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ของตนอยู่ในขั้นแย่ คงไม่อาจยืดเยื้อสถานการณ์จนเซียวเย่หลันและอู่อันโหวรู้ว่านางหายตัวไปแล้วพาคนออกมาตามนาง รวมทั้งจับกุมคนผิดได้!

ตอนนี้นางจำเป็นจะต้องเอาตัวรอดหนีไปให้ได้ก่อน!

“พี่ชาย กลิ่นปากของเจ้าแรงยิ่งนัก ช่วยออกไปตักน้ำล้างปากก่อนค่อยมาลิ้มรสอันเพลิดเพลินดีหรือไม่" เซี่ยเชียนฮวันพยายามระงับอาการคลื่นไส้แล้วยิ้มอย่างมีเสน่ห์

เว่ยหย่งเซิ่งขมวดคิ้วเข้าหากัน "เหตุใดเจ้าจึงน่ารำคาญนัก "

แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะจับหญิงสาวอันมีเสน่ห์เช่นนี้มาได้ เขาก็อยากจะสนุกให้ถึงที่สุด

เขาละสายตาไปจากเซี่ยเชียนฮวันชั่วคราว

ฉวยโอกาสนี้เซี่ยเชียนฮวันหยิบเข็มเงินที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อออกมาแล้วปักลงไปที่จุดฝังเข็มของต้าหมาจื่อ!

"โอ๊ย!"

ต้าหมาจื่อรู้สึกเจ็บจนร้องตะโกนออกมา ข้อมือของเขาไม่อาจควบคุมได้ มันกระตุกไปโดนเว่ยจงผิงที่อยู่ข้างกายพอดี

เว่ยจงผิงถูกเขาต่อยจนล้มลงสู่พื้น ยกมือขึ้นกุมลูกตา "เจ้าเป็นบ้าอะไรไป!"

“ขอโทษขอรับคุณชายรอง ข้า ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จู่ๆ มือมันก็ขยับไปเอง!"