บทที่ 159

"ฉึก!

ลูกศรนั้นปักเข้าที่ขาด้านในของเว่ยจงผิง เขาร้องโหยหวนแล้วล้มลงสู่พื้น

คนอื่นๆ ยังไม่ทันได้สติกลับคืนมา พวกเขามองไปยังเว่ยจงผิงที่นอนดิ้นทุรนทุรายคร่ำครวญอยู่บนพื้น

ปฏิกิริยาแรกของเว่ยหย่งเซิ่งนั่นก็คือ ใครกันยิงธนูได้แม่นเช่นนี้?"

ปฏิกิริยาต่อมาก็คือรู้สึกโมโหแล้วหันไปตะคอกว่า "บังอาจยิ่งนัก! ใครกันกล้าทำร้ายน้องชายข้า รู้หรือไม่ว่าข้าคือบุตรชายของ..."

จากนั้นเขาก็หุบปากลงท่ามกลางความตกใจ

เนื่องจากผู้ที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าคือบิดาของเขา อู่อันโหวผู้เต็มไปด้วยความรู้สึกโมโห ณ บัดนี้

ผู้ที่อยู่ข้างกายอู่อันโหวคือเซียวเย่หลันจ้านอ๋องขี่ม้าสีเลือดอย่างสง่างาม เขาสวมชุดคลุมสีดำลายเมฆ ในมือถือคันธนูขนาดใหญ่ทำจากทองคำดำ ใบหน้าอันหล่อเหลาของเขาเย็นชาราวกับน้ำแข็ง

"ท่านพ่อ ทะ ท่านอ๋อง..."

รอจนกระทั่งเซียวเย่หลันและอู่อันโหวควบม้ามาตรงหน้า เว่ยหย่งเซิ่งจึงเอ่ยขึ้นอย่างตะกุกตะกัก

ความคิดของโซ่วโหวแล่นขึ้นมาทันที รีบยกมือขึ้นคารวะรายงานว่า "ทูลท่านอ๋อง ท่านโหว เราพบสตรีผู้น่าสงสัยอยู่ในค่ายและกำลังสงสัยว่านางเป็นสายลับหรือไม่ ดังนั้นจึงต้องการจับมาสอบสวน คาดไม่ถึงว่าแม่นางผู้นี้จะกล้าขัดขืนฝืนทำร้ายคุณชายเว่ย พวกเราจึงตามนางมาถึงที่นี่"

"ใช่แล้วขอรับท่านพ่อ ดูเถิด ลูกถูกนางทำร้ายจนหัวแตก นางจะต้องเป็นสายลับอย่างแน่นอน รีบจับนางไปเถิดขอรับ"

เว่ยหย่งเซิ่งรีบเข้าไปกล่าวเสริมด้วยความรู้สึกผิดว่า "พวกลูกทำไปเพื่อประเทศชาติ หาได้ต้องการรังแกสตรี"

อู่อันโหวยิ้มด้วยความเยือกเย็น "งั้นหรือ? จากที่พวกเจ้าคิด ควรจัดการกับสตรีผู้เป็นสายลับคนนี้เช่นไร?"

"แน่นอนว่าต้องถูกทรมานจนกระทั่งยอมรับ จากนั้นนำไปขึงตากแดดสามวันสามคืน ทรมานต่อหน้าสาธารณชน เพื่อใช้เป็นตัวอย่างไม่ให้ผู้อื่นกระทำแบบนี้"

เว่ยหย่งเซิ่งหัวเราะแหะๆ แล้วเสนอข้อคิดเห็นนี้

ด้วยความโง่เง่าครอบงำ เขาจึงไม่ทันสังเกตว่าสีหน้าของอู่อันโหวและเซียวเย่หลันเยือกเย็นขึ้นเรื่อยๆ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเซียวเย่หลัน