บทที่ 181

เซี่ยเชียนฮวันนั่งข้างฮองเฮาและจับชีพจรให้นาง

ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมปรายตามองจากหางตา เพื่อไม่พลาดการแสดงดีดีตรงหน้า

นางซึ่งเป็นพระชายาที่แท้จริงยังอยู่ที่นี่

หลี่จิ้งหย่าบอกว่าจะแต่งงานกับเซียวเย่หลันต่อหน้านาง นี่มันน่าสนใจมาก

อย่างไรก็ตาม หากสามารถใช้งานพระชายาขององค์ชายองค์อื่นได้ ย่อมเป็นประโยชน์ไม่น้อย ขึ้นอยู่กับว่าเซียวเย่หลันจะคิดเช่นไร

“พี่เย่หลัน หัวใจของข้า ร่างกายของข้า สามารถเป็นของท่านได้...”

หลี่จิ้งหย่ากัดปากตัวเองแล้วกระซิบพูด

ในฐานะผู้หญิง นางหมดหนทางแล้วจริงๆ ถึงได้กล่าวเช่นนี้ออกมา

แต่ไม่คาดคิดว่า

สีหน้าของเซียวเย่หลันจะไร้ซึ่งความรู้สึก ใบหน้าของเขาไม่วี่แววสงสารหรือเห็นอกเห็นใจเลยสักนิด เขากล่าวเสียงราบเรียบ “เจ้าอยากเป็นฮองเฮา แต่ข้าไม่อาจเติมเต็มความปรารถของเจ้าได้”

หลี่จิ้งหย่าชะงัก “หรือว่าท่านไม่ต้องการแย่งชิงบัลลังก์งั้นหรือ?”

“ข้าอยากถามด้วยว่า เหตุใดพวกเจ้าแต่ละคนถึงอยากให้ข้าขึ้นครองบัลลังก์”

เซียวเย่หลันยื่นมือออกไปผลักหลี่จิ้งหย่า

แต่ทว่าหลี่จิ้งหย่ากอดแน่นเกินไป จึงไม่อาจผลักออกไปได้ง่ายๆ

เขาเหลือบมองกลับไปโดยไม่รู้ตัว

ก่อนจะเห็นผู้หญิงคนนั้นกำลังจับชีพจรให้กับฮองเฮาอยู่ นางดึงเข็มเงินที่ปักตรงจุดฝังเข็มของฮองเฮาออกอย่างระมัดระวัง เหมือนไม่สนใจบทสนทนาของเขากับหลี่จิ้งหย่าเลยแม้แต่น้อย

บางทีนางอาจไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าสามีของนางกําลังกอดผู้หญิงอื่นไว้ในอ้อมแขนของเขา

เพลิงโทสะที่ไม่ทราบสาเหตุพลันปรากฏขึ้นในใจของเซียวเย่หลัน เขายกเท้าถีบหลี่จิ้งหย่าออกไป ชักดาบออกมาจ่อนาง กล่าวเสียงเย็นชาราวเกล็ดน้ำค้าง “คำพูดที่เหลือของเจ้าไปเล่าให้เสด็จพ่อฟังเถอะ”

ใบหน้าของหลี่จิ้งหย่าพลันไร้ชีวิตชีวาขึ้นมา

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันดึงเข็มเงินเข็มสุดท้ายออก ทันใดนั้นฮองเฮาก็ส่งเสียงไอออกมา จากนั้นก็ลืมตาขึ้น

“นี่ข้า...”

สีหน้าของฮองเฮาดูมึนงง