บทที่ 186

“เพื่อช่วยชีวิตข้าอวี้เออร์จึงถูกพิษเย็น ทำให้ตอนนี้ร่างกายอ่อนแอมาก บางครั้งก็มีอาการชัก นางไม่ได้ตั้งใจจะทําร้ายเจ้า อย่าได้ถือโทษโกรธเคืองไปเลย”

เซียวเย่หลันกล่าวขณะเดินไปตามริมแม่น้ำ

เซี่ยเชียนฮวันได้ยินดังนั้น ก็รู้ว่าในใจของเขามองซูอวี้เออร์เป็นคนใกล้ชิด และกลัวว่านางจะทำร้ายซูอวี้เออร์ ดังนั้นจึงบอกให้นาง “อย่าได้ถือโทษโกรธเคือง”

นางคร้านจะตอบกลับ

ทั้งสองเดินเคียงข้างกันข้ามสะพานไม้เล็กๆ ไปอย่างเงียบๆ

เซี่ยเชียนฮวันนึกถึงหลี่จิ้งหย่าที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา จึงเอ่ยถามว่า “เรื่องที่ฮองเฮาถูกวางยาพิษจะเป็นเช่นไร?”

“ข้าหลวงคนนั้นคงยอมรับความผิดไว้เพียงผู้เดียว และจะถูกประหารชีวิต”

“แล้วคนรักในวัยเด็กของท่านล่ะ?”

ได้ยินเช่นนั้น เซียวเย่หลันก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

เขาตอบว่า “เห็นแก่ที่หลี่จิ้งหย่านำยาแก้พิษมาส่งให้ เสด็จพ่อคงเลี่ยงโทษตายให้นาง ตัดนางออกจากวงศ์ตระกูล ลดสถานะเป็นคนธรรมดา ส่วนองค์ชายสองคงถูกปลดจากตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายบริหาร อัครมหาเสนาบดีหลี่จะถูกปรับเงินเดือนไปหลายปี ฐานอบรมบุตรสาวไม่เข้มงวด”

“ดูเหมือนเสด็จพ่อจะไม่กล้าลงมือกับตระกูลหลี่เกินไปนัก”

เซี่ยเชียนฮวันคิดอย่างรอบคอบ

ส่วนองค์ชายสอง เขาอาศัยการสนับสนุนของขุนนางฝ่ายบุ๋นในราชสำนัก แต่ตอนนี้ได้สูญเสียตำแหน่งเสนาบดีฝ่ายบริหารไปแล้ว เรียกได้ว่าเดือดร้อนอย่างหนัก

แม้ว่าฮ่องเต้จะไม่ได้ทำอะไรกับองค์ชายรอง แต่การเคลื่อนไหวในครั้งนี้ก็บอกทุกคนอย่างชัดเจนว่า องค์ชายรองได้สูญเสียอำนาจไปแล้ว

ส่วนผู้มีอำนาจคนใหม่นั้น

แน่นอนว่าเป็นอ๋องสงครามเซียวเย่หลันที่ได้รับการสนับสนุนจากฝ่ายบู้ที่นำโดยอู่อันโหว

หลังจากนั้นไม่นานทั้งสองก็เดินมาถึงทางเข้าเรือนฮวันซา

“ไม่ต้องกังวล สนมหมิงรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว”

เซียวเย่หลันสังเกตเห็นเซี่ยเชียนฮวันยังคงกังวลใจ

เซี่ยเชียนฮวันขมวดคิ้วมุ่น “พูดแบบนี้ แสดงว่านางรู้ว่าตัวเองถูกใส่ร้ายโดยหลี่จิ้งหย่า”

“พูดเรื่องนี้ไม่ได้หรือ?”

“เดิมทีนั้นหลี่จิ้งหย่าเป็นลูกสะใภ้ที่สนมหมิงต้องการ แต่บัดนี้กลับถูกอีกฝ่ายแทงข้างหลัง เรื่องแบบนี้จะทําให้นางจิตตกเป็นอย่างมาก และอาจจะทำให้โรคทางใจของนางแย่ลง”