บทที่ 187

“เสด็จแม่ได้รับความตกใจมากเกินไป สูญเสียพลังจิตใจไปมาก ลูกสะใภ้จะทำใบสั่งยา และต้มยาให้ดื่มวันละสามครั้ง ไม่ถึงห้าวันอาการจะดีขึ้น”

เซี่ยเชียนฮวันเงยหน้า ส่งสัญญาณทางสายตากับเซียวเย่หลัน

เซียวเย่หลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ในท้ายที่สุดเขาก็เดินไปอีกด้านหนึ่ง หยิบปากกาและกระดาษแล้วยื่นให้เซี่ยเชียนฮวัน

เมื่อก่อนไม่มีใครกล้าเรียกใช้เขาด้วยสายตา

สตรีผู้นี้เป็นคนแรก...

เวลานี้เซี่ยเชียนฮวันกําลังจดจ่ออยู่กับการเขียนใบสั่งยาเพื่อบรรเทาจิตใจ จึงไม่ได้สังเกตเห็นความโกรธภายในใจของเซียวเย่หลัน

“สมุนไพรเหล่านี้มีผลในการทําให้จิตใจมั่นคง หลังจากดื่มเข้าไปแล้วจะรู้สึกสบายขึ้น”

หลังจากเซี่ยเชียนฮวันเขียนเสร็จ ก็ถือใบสั่งยาด้วยสองนิ้ว แล้วค่อยๆ ขยับไปที่สนมหมิง

แต่คาดไม่ถึงว่า

สนมหมิงจะตอบอย่างเย็นชาด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ “ไม่จำเป็นต้องให้ข้าอ่าน ข้าอ่านไม่ออก”

“เอ๋?”

เซี่ยเชียนฮวันตกตะลึงเล็กน้อย

นางก้มมองตัวอักษรที่นางเขียน มันน่าเกลียดนิดหน่อย แต่ไม่ถึงขั้นอ่านไม่ออกเลย

เซียวเย่หลันก้มลงไปหยิบกระดาษขึ้นมาแล้วพูดอย่างเฉยเมย “พระสนมหมิงอ่านหนังสือไม่ออก”

ประโยคนี้ทำให้เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกสับสน

นางไม่คิดว่าพระสนมผู้สง่างามคนหนึ่งจะไม่รู้หนังสือ?

หรือสิ่งที่นางเดาเมื่อครู่จะผิด

สนมหมิงไม่ได้มาจากครอบครัวชนชั้นสูง แต่เป็นเพียงหญิงสามัญชนที่ถูกฮ่องเต้ลักพาตัวเข้าวังมา บรรยากาศสูงส่งนี้อาจเป็นเพียงสิ่งที่ได้รับการปลูกฝังมาหลายปีจากการใช้ชีวิตในวังหลวง

เรื่องส่วนตัวเช่นนี้ไม่อาจถามมากได้ เซี่ยเชียนฮวันเก็บสีหน้าประหลาดใจกลับมา และกล่าวยิ้มๆ ว่า “ในเมื่อเสด็จแม่ไม่เป็นอะไรแล้ว งั้นข้าขอทูลลา”

“เดี๋ยวก่อน”

จู่ๆ สนมหมิงก็เปิดปากพูด

เซี่ยเชียนฮวันไม่มีทางเลือกนอกจากต้องหยุดเดินและเตรียมวิ่งหนี ในขณะที่ร่างสูงใหญ่ของเซียวเย่หลันยืนอยู่ด้านหลังนาง

“ข้ามิใช่คนโง่” สนมหมิงกล่าวอย่างเย็นชา โดยไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น “เรื่องนี้ เจ้าจัดการได้ไม่เลว”

เซี่ยเชียนฮวันพลันตะลึง