บทที่ 189

เมื่อได้ยินคำว่า ‘หมอผี’ สองคำนี้ เซี่ยเชียนฮวันก็อดสะดุ้งด้วยความตกใจไม่ได้!

หมอผี

ที่แท้ก็มีหมอผีอยู่ที่นี่?!

“หมอผีที่ท่านพูดถึง ใช่คนที่ฝึกฝนเจ็ดตำราหมอผีหรือเปล่า?” เซี่ยเชียนฮวันถาม

นางไม่แน่ใจว่าหมอที่นี่ มีส่วนเกี่ยวข้องกับหมอผีที่สอนนางเมื่อชาติก่อนหรือไม่

บางทีพวกเขาอาจจะใช้ชื่อเดียวกัน

เซี่ยเหยียนส่ายหน้า “ข้าไม่เคยได้ยินเจ็ดตำราหมอผีที่เจ้าเอ่ยถึง แต่ได้ยินมาว่าท่านหญิงหยวนหลี่เชี่ยวชาญการใช้เข็มเงิน โดยเฉพาะสิบสองเข็มประตูผีอะไรนั่น มันดูเหมือนของเจ้ามาก”

“สิบสามเข็มต่างหาก”

เซี่ยเชียนฮวันลุกขึ้นทันที

“ฮวันฮวัน เจ้าจะทำอะไร” เซี่ยเหยียนเงยหน้ามองนางด้วยความประหลาดใจ

“ไปเยี่ยมคารวะเทพธิดาที่ท่านพูดถึง”

คาดไม่ถึงว่า จะได้เจอเพื่อนร่วมชั้นที่นี่

ดูเหมือนจะมีด้ายที่มองไม่เห็นชักใยนาง และเปลี่ยนชะตากรรมของนาง

ถ้าหากท่านหญิงหยวนหลี่เป็นผู้สืบทอดของหมอผีจริงๆ ก็อาจจะได้เบาะแสอะไรบางอย่างจากท่านหญิงผู้นี้ ว่าเหตุใดนางถึงได้มายังต้าเซี่ย และจะกลับโลกเดิมอย่างไร

ถ้าหากโชคดี ไม่แน่ว่าอาจจะสามารถหาตำราครึ่งหลังของเจ็ดตำราหมอผีที่หายสาปสูญไปนานแล้วพบก็ได้

“เจ้ารอก่อน พี่ชายเจ้ายังไม่พร้อมจะเจอหน้าหญิงงามเลยนะ พวกเราเปลี่ยนเป็นวันอื่นเถอะข้าจะได้แต่งตัวดีดีแล้วค่อยกลับมาอีกครั้ง”

เซี่ยเหยียนรีบร้อนจ่ายเงิน และวิ่งตามเซี่ยเชียนฮวันออกจากร้านอาหาร

โรงหมอฝั่งตรงข้ามกับร้านอาหารมีป้ายขนาดใหญ่เขียนด้วยตัวอักษรสีทองสามตัวว่า “ถงซ่านถัง”

หลังจากเซี่ยเชียนฮวันเข้าไปแล้ว นางก็พบสตรีชุดขาวที่สวมผ้าคลุมหน้าคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างใน

มืออันเพรียวบางถือเข็มเงินไว้ในมือ ขณะฝังเข็มในจุดฝังเข็ม หลังฝังเข็มเข้าไปแล้วผู้ป่วยที่ใกล้ตายก็เปลี่ยนเป็นมีชีวิตขึ้นมา นี่คือรูปแบบของทักษะคืนชีวิต

“ทักษะแพทย์ของท่านหญิงยอดเยี่ยมจริงๆ!”

“ช่วยคืนชีพคนใกล้ตายเช่นนี้ ก็ยังไม่เก็บเงิน ท่านหญิงคือพระโพธิสัตว์ที่มีจิตใจเมตตากรุณาจริงๆ!”

“มีท่านหญิงอยู่ที่นี่ ในอนาคตเมื่อคนยากไร้อย่างพวกเราเจ็บป่วยขึ้นมา ก็สามารถมีทางรอดได้...”

“ว่ากันว่าพระชายาจ้านอ๋องคือหมอเทวดา แต่ข้าคิดว่า ท่านหญิงที่เป็นศิษย์ของหมอผี จะต้องมีทักษะแพทย์ที่เหนือกว่าพระชายาจ้านอ๋องหลายเท่า เพียงแค่ท่านหญิงถ่อมตัว และไม่เคยโอ้อวด!”

ผู้คนรอบข้างต่างชื่นชมยินดี

ท้ายที่สุดแล้วเซี่ยเหยียนก็เป็นคนปกป้องพวกพ้อง เมื่อได้ยินคนอื่นพูดว่าเซี่ยเชียนฮวันเทียบหยวนหลี่ไม่ได้ ก็รู้สึกไม่พอใจขึ้นมา เขากระชากไหล่ของอีกฝ่ายแล้วตวาดว่า “เจ้าเคยพบพระชายาจ้านอ๋องหรือ? ถึงได้พูดจาไร้สาระที่นี่!”