บทที่ 215

“พอได้แล้ว!"

เซี่ยเชียนฮวันอยากจะเข้าไปหยุดการลงโทษนี้

แต่แววตาของเซียวเย่หลัน ทำให้เย่ซิ่นรีบเข้าไปรั้งนางเอาไว้

เดิมทีเซี่ยเชียนฮวันก็ร่างกายอ่อนแอ บัดนี้จึงไม่อาจเข้าใกล้เสี่ยวตงได้

นางโมโหจนตะโกนออกมา

"พอได้แล้วเซียวเย่หลัน! เสี่ยวตงรับใช้เจ้ามาเนิ่นนานหลายปี พี่ชายของนางสละชีวิตตนเองเพื่อเจ้าได้ ซูอวี้เออร์เพียงแค่ร่ำไห้สองสามคำ เจ้ากล้าทำเช่นนี้ ไม่กลัวทุกคนจะผิดหวังในตัวเจ้าหรือ?"

จากนั้น พบว่าเซียวเย่หลันยังคงเฉยเมย!

แม้แต่เย่ซิ่นที่เข้าไปรั้งเซี่ยเชียนฮวันเอาไว้ ยังได้แต่ก้มหน้านิ่งเงียบ มองดูน้องสาวถูกลงโทษ

เขารู้เป็นอย่างดี

หากเป็นองค์ชายท่านอื่นอาจจะสามารถร้องขอความเมตตาได้

แต่เซียวเย่หลันคือผู้บัญชาการทหาร คำสั่งที่สั่งออกไปแล้วจะไม่มีการเปลี่ยนแปลงเป็นอันขาด ไม่ว่าใครเข้ามาโน้มน้าวก็ไร้ผล

ทุกคนจึงทำได้เพียงเก็บความคิดนี้ไว้ในใจ แล้วดูเสี่ยวตงถูกตีมือจนครบ 30 ครั้ง

"เสี่ยวตง!"

เซี่ยเชียนฮวันรีบเข้าไปอุ้มเสี่ยวตงซึ่งกำลังร้องไห้มาไว้ในอ้อมกอด ยกมือที่บวมแดงเลือดไหลซึมของนางขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดใจ

ผิวหนังถูกตีจนถลอก

เสี่ยวตงยังเด็กยิ่งนัก ตามปกติแล้วเซี่ยเชียนฮวันไม่ค่อยให้นางทำงานหนักอะไร

แต่เซียวเย่หลันกลับโหดร้ายเหลือเกิน!

"เหนียงเหนียงเพคะ..." เสี่ยวตงตัวสั่นจนพูดไม่ออก นางรู้สึกหวาดกลัวและน้อยใจ

"ไม่เป็นไร กลับไปข้าจะใส่ยาให้เจ้า อีกประเดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว"

เซี่ยเชียนฮวันปลอบโยนนาง

เย่ซิ่นไม่อาจทำสิ่งใดได้ นอกจากยืนกระซิบอยู่ด้านข้างว่า "รบกวนพระชายาอ๋องด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

กล่าวจบเขาก็กลับไปยืนอยู่ข้างกายเซียวเย่หลัน

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเจ้านายที่ตนภักดีมาเนิ่นนาน