บทที่ 216

"เจ้าเห็นว่าท่านหญิงหยวนหลี่เชื่อถือได้งั้นหรือ?"

เซียวเย่หลันมองไปทางซูอวี้เออร์ด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย

ซูอวี้เออร์กล่าวขึ้นอย่างช้าๆ ว่า "ท่านหญิงมีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยม จิตใจงดงามมีความยุติธรรม ครานั้นที่ข้าน้อยถูกพิษเย็น ก็ไปรักษากับนาง นางพยายามรักษาข้าน้อยอย่างสุดความสามารถ จวบจนบัดนี้ยังคงส่งยามาเป็นครั้งคราว”

"เป็นเช่นนี้นี่เอง"

เมื่อได้ยินว่าท่านหญิงหยวนหลี่เอาใจใส่ซูอวี้เออร์มาก คิ้วที่ขมวดเข้าหากันของเซียวเย่หลันก็คลายลง

เห็นได้ชัดว่า

เขาเชื่อในคำพูดของซูอวี้เออร์ และลดความระแวงท่านหญิงคนนี้ลง

ซูอวี้เออร์หันไปมองเซี่ยเชียนฮวัน ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ท่านพี่อย่าโกรธที่ข้าอาจจะพูดตรงไปตรงมา แม้ว่าวิธีการฝังเข็มของท่านจะยอดเยี่ยมยิ่งนัก ทว่าแต่ละคนมีจุดแข็งของตนเอง บางทีวิธีการสั่งยาของท่านหญิงอาจจะเก่งกว่าท่านพี่ อีกอย่าง นางได้รับการสืบทอดมาจากกุ่ยอี ท่านพี่จะรู้ได้อย่างไรเล่าว่าภายในเวลาไม่กี่วันนางจะสามารถหายามารักษาโรคระบาดได้หรือไม่?"

ประโยคนี้ของนางดูช่างสุภาพยิ่งนัก แม้คำพูดจากมองไม่เห็นเป็นรูปธรรม แต่ทำให้เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกเหมือนโดนเหยียบย่ำ

บ่าวรับใช้ที่ได้ยินประโยคนี้ต่างพากันทำสีหน้าละเอียดอ่อน

พวกเขารู้อยู่แก่ใจว่าบัดนี้ไทเฮาอายุมากแล้ว ไม่อาจปกป้องพระชายาจ้านอ๋องได้อีกนาน และบัดนี้การที่พระชายาจ้านอ๋องยังคงได้รับการปฏิบัติอย่างพิเศษ นั่นก็เป็นเพราะมีบรรดาชนชั้นสูงชื่นชมในทักษะการแพทย์ที่ไม่ธรรมดาของนาง

หากว่ามีหมอเทวดาผู้อื่นเข้ามาแทนที่เซี่ยเชียนฮวันได้

เช่นนั้นเซี่ยเชียนฮวันก็จะสูญเสียผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังไป!

ประโยคนี้ของซูอวี้เออร์กำลังเอ่ยเตือนพวกเขาว่าครุ่นคิดให้ดี อย่าเลือกข้างผิดไป...

"ในเมื่อแม่นางซูกล่าวเช่นนี้ ข้าก็จะคอยดูท่านหญิง"

เซี่ยเชียนฮวันเข้าใจความคิดของนางรายได้ในทันที

แต่นางไม่มีเวลามาต่อปากต่อคำกับซูอวี้เออร์ บาดแผลของเสี่ยวตงที่มือทั้งสองข้างจำเป็นต้องรักษาอย่างเร่งด่วน

อีกอย่าง ไม่ว่าเซี่ยเชียนฮวันจะกล่าวอะไรออกมา เซียวเย่หลันก็ยืนกรานเชื่อมั่นว่าซูอวี้เออร์เป็นคนดี หากเทียบกับคำพูดของเซี่ยเชียนฮวันแล้ว เขาเชื่อซูอวี้เออร์มากกว่า

"เสี่ยวตง ตามข้ามา"

เซี่ยเชียนฮวันเหลือบมองดูเซียวเย่หลัน ดวงตาเต็มไปด้วยความโกรธ ความสิ้นหวังและหน่ายใจ

จากนั้นนางก็จูงมือเสี่ยวตงกลับไปที่เรือนของตน

สองนายบ่าวเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินน้ำเสียงของซูอวี้เออร์กล่าวขึ้นอย่างจอมปลอมว่า