บทที่ 234

“เดิมทีท่านหญิงก็ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่ายาที่ขายออกไปนั้นถูกคนสับเปลี่ยน อาศัยเพียงลมปากเท่านั้น”

เซี่ยเชียนฮวันหัวเราะ

นางไม่โกรธ ไม่โมโห เพียงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างดูแคลน เห็นได้ชัดว่ามั่นใจมาก

ใครก็ตามที่เห็นเหตุการณ์นี้ ล้วนรู้สึกได้ว่าท่านหญิงหยวนหลี่กำลังสร้างปัญหาโดยไร้เหตุผล

และเหตุผลก็ยืนอยู่ข้างเซี่ยเชียนฮวัน

“ถ่อมาสร้างปัญหาที่ฮัวเยว่ถังโดยไม่มีหลักฐาน ข้าล่ะทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

“รีบออกไปซะ! อย่ามาขวางทางทุกคนรับยาช่วยชีวิต!”

“กลับไปโรงหมอของท่านซะ!”

“หมอใจดำ ถ้าในอนาคตข้าไปที่ถงซ่านถังอีกครั้ง ข้าจะยอมเป็นหลานเจ้า!”

ประชาชนโห่ร้องขึ้นมา และขับไล่ท่านหญิงหยวนหลี่

แม้ท่านหญิงหยวนหลี่จะไม่ใช่สายเลือดของราชวงศ์ที่แท้จริง และเป็นเพียงบุตรบุญธรรมของเชื้อพระวงศ์ ทว่าแต่ไหนแต่ไรมานางไม่เคยต้องรับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน!

นางจ้องมองเซี่ยเชียนฮวันด้วยความเกลียดชัง กัดฟันพูดทีละคำว่า “รอก่อนเถอะ ข้าจะหาหลักฐานมาได้อย่างแน่นอน”

พูดจบ นางก็สะบัดชายเสื้อหมุนตัวเดินจากไป

เซี่ยเชียนฮวันมองตามแผ่นหลังของสตรีชุดขาว ยิ้มเย็นแล้วกล่าวว่า “เช่นนั้นข้าจะรอดู ไม่แน่ว่าข้าอาจจะหาหลักฐานเจอเร็วกว่าเจ้า ถึงตอนนั้นข้าคงสามารถบอกทุกคนได้ว่า โรคระบาดนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร”

ท่านหญิงหยวนหลี่ได้ยินประโยคนั้น ก็เกือบสะดุดธรณีประตู

“ท่านหญิง!”

สาวใช้ที่อยู่ข้างๆ รีบเข้ามาประคองนาง

ท่านหญิงหยวนหลี่ตระหนักถึงความผิดพลาดของตน นางรีบจัดระเบียบเสื้อผ้า เชิดหน้าขึ้นอีกครั้ง ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

หรือเซี่ยเชียนฮวันรู้ว่านางเป็นคนปล่อยหนูพิษ...

เรื่องนี้นางลงมืออย่างไร้ที่ติ