บทที่ 236

ไม่กี่วันต่อมา เซี่ยเชียนฮวันกำลังยุ่งกับงานในโรงหมอ

ยาของนางไม่เพียงแต่รักษาโรคระบาด แต่ยังสามารถป้องกันได้

ดังนั้น นอกจากชาวเมืองตะวันตกแล้ว แม้แต่คนที่อาศัยอยู่ห่างออกไปก็รีบมาขอยา

ทำให้เกิดภาวะขาดแคลน

เซี่ยเชียนฮวันเป็นเหมือนลาตัวเดียวในหมู่บ้าน ยุ่งจนหยุดไม่ได้ แม้แต่เวลาจะกลับจวนอ๋องก็ไม่มี กระทั่งอาหารการกินก็ยังให้คนไปซื้อซาลาเปาสองสามลูกข้างถนนมาทาน

“พระชายา ท่านดูนั่น”

ในขณะที่เซี่ยเชียนฮวันกำลังล้างมืออยู่นั้น จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงหัวเราะของเสี่ยวตง

เมื่อนางเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของชายหนุ่มรูปงามแสนเย็นชาก็ปรากฏในคลองจักษุของนาง เขาโดดเด่นจากฝูงชน และไม่เข้ากับคนรอบข้าง

“เซียวเย่หลัน”

เซี่ยเชียนฮวันพลันตะลึง

ทำไมเขาถึงมาที่นี่

ฮัวเยว่ถังเปิดทำการมานานแล้ว และเขาก็ไม่เคยมาที่นี่

รอจนเซียวเย่หลันเดินมาถึงตรงหน้า เซี่ยเชียนฮวันจึงได้สติ นางผายมือไปด้านข้าง “ถ้าจะรับยาให้ไปต่อแถวที่นั่น แม้ว่าท่านจะเป็นอ๋องก็ไม่มีสิทธิพิเศษหรอกนะ”

“เจ้าเห็นข้าดูเหมือนคนมารับยาหรือ?” เซียวเย่หลันถามด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

“เช่นนั้นท่านมาทำอะไรที่นี่”

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกงุนงงมาก

ท่าทางของนาง ทำให้แววตาของเซียวเย่หลันพลันเย็นเยียบ พูดจาอย่างเคร่งขรึมว่า “มาหาเจ้าไม่ได้หรือ?”

“มาหาข้าทำไม?”

ได้ยินคำถามนี้ เซียวเย่หลันก็พูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาใสกระจ่างคู่นั้นของเซี่ยเชียนฮวัน แล้วตอบไม่ตรงคำถาม “เจ้าไม่กลับจวน”

“ข้ายุ่งมาก ท่านก็เห็น มีคนมากมายในโรงหมอ ข้าไม่สามารถพึ่งพาคนงานสองสามคนให้ทำงานหนักกว่านี้ได้”

เซี่ยเชียนฮวันยกคางขึ้น ส่งสัญญาณให้เซียวเย่หลันมองดูรอบๆ

เซียวเย่หลันเหลือบมองไปรอบๆ แล้วขมวดคิ้ว “แต่ถึงกระนั้น ในฐานะพระชายาของข้า เจ้าไม่จําเป็นต้องทําทุกอย่างด้วยตัวเอง”

“เสด็จพ่อมีรับสั่งให้ข้ารักษาโรคระบาด ข้าไม่มีเหตุผลที่จะนั่งสวดมนต์ขอพรอยู่ในวัด หมอจะยังเป็นหมอได้อย่างไร ถ้าไม่สื่อสารกับคนป่วย”