บทที่ 298

“พระสนมกุ้ยเฟย อย่าโทษพวกข้าที่ทำกับท่านเช่นนี้ เป็นท่านที่ไร้เมตตาก่อน”

“กลอุบายที่ท่านใช้กับเซี่ยเหยียนนั้นร้ายแรงเกินไป หากพวกเขาเข้ามาเห็นเซี่ยเหยียนกอดกับท่าน ท่านคงจะบอกว่าหลังจากที่เขาดื่มจนเมา ก็บุกเข้ามาทำมิดีมิร้ายท่าน”

เซี่ยเชียนฮวันจ้องไปที่เฉิงกุ้ยเฟย

เมื่อเรื่องนี้ถูกรายงานต่อฮ่องเต้ สถานเบาคือตัดหัวเซี่ยเหยียน สถานหนักคือเก้าชั่วโครต

ไม่ว่าเป็นกรณีใดพี่ชายของนางก็จะไม่รอด

เฉิงกุ้ยเฟยแสดงท่าทางดูถูกเหยียดหยาม ก่อนพ่นหายใจออกมา แสดงท่าทีเย้ยหยันเซี่ยเชียนฮวัน

นางไม่เชื่อว่าสองพี่น้องจะกล้าทําอะไรกับนาง

“ข้ารู้ว่าการต่อสู้ในวังหลังนั้นน่ากลัวมาก หลายปีที่ผ่านมาเกรงว่าคงมีนางสนมและทายาทมังกรจำนวนไม่น้อยที่ถูกท่านจัดการไป ในความคิดของท่าน ชีวิตของเซี่ยเหยียนนั้นไม่มีค่าอะไรเลย อย่างมากก็เป็นหินรองเท้าให้ท่านและโอรสของท่านเหยียบขึ้นไป”

เซี่ยเชียนฮวันลุกขึ้น และหยิบจอกเหล้าที่เซี่ยเหยียนเคยดื่มขึ้นมา

จากนั้นก็ดึงขวดยาขนาดเล็กออกมาจากอก ก่อนจะเทผงยาลงไปในเหล้า และกล่าวเสียงเรียบว่า “แต่เซี่ยเหยียนเป็นพี่ชายเพียงคนเดียวข้า ข้าไม่อาจปล่อยให้ท่านทำร้ายเขาได้”

“อื้ออื้ออื้อ?”

เฉิงกุ้ยเฟยขมวดคิ้วหลิว ส่งสายตาเป็นเชิงถาม

นางไม่รู้ว่าเซี่ยเชียนฮวันคิดจะทำอะไร

“พี่ชาย มาช่วยข้าเร็วเข้า”

หลังจากเซี่ยเชียนฮวันเทผงยาลงในเหล้าเสร็จ ก็กลับมาคุกเข่าตรงหน้าเฉิงกุ้ยเฟย

เซี่ยเหยียนไม่เข้าใจ “ฮวันฮวัน เจ้าอยากให้ข้าช่วยทำอะไร? อีกอย่าง เจ้าเพิ่งใส่อะไรลงไปในจอก?”

“ยาปลุกอารมณ์ประเภทหนึ่งนะ ถ้าหากมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้น พวกเราก็จะบอกว่าพอเฉิงกุ้ยเฟยเห็นท่าน ก็จงใจวางยาท่าน”

“หึ”

พอเฉิงกุ้ยเฟยฟังเซี่ยเชียนฮวันพูดจบ ก็ส่งสายตาดูแคลนอีกรอบ

ช่างอ่อนด้อยยิ่งนัก

คิดว่าอุบายตื้นๆ เช่นนี้จะจัดการกับนางได้หรือ?