บทที่ 299

“พี่ชาย พวกเราแก้มัดกุ้ยเฟยกันเถอะ”

เซี่ยเชียนฮวันหยิบเสื้อผ้าของเฉิงกุ้ยเฟยไปวางอีกด้านหนึ่ง จากนั้นก็สั่งให้เซี่ยเหยียนแก้มัดให้เฉิงกุ้ยเฟย

ขั้นตอนสุดท้าย นอกจากนี้ยังเป็นขั้นตอนที่สําคัญที่สุด นั่นก็คือนำถุงเท้าเหม็นๆ ที่ยัดใส่ปากของเฉิงกุ้ยเฟยออก

“ฮวันฮวัน เจ้าไม่คิดว่านางจะเรียกคนมาหรือ?”

เซี่ยเหยียนรู้สึกไม่แน่ใจ

ตอนนี้เฉิงกุ้ยเฟยกำลังโมโหสุดขีด ถ้าหากนางถูกโทสะครอบงำ และอยากตายไปพร้อมพวกเขาจริงๆ ล่ะ

เซี่ยเชียนฮวันแสยะยิ้ม “นางไม่ทำหรอก”

“เจ้าแน่ใจได้อย่างไร?”

“ด้วยความอัปยศที่เราทำกับนางในวันนี้ บางทีนางอาจจะอยากตายไปพร้อมกับพวกเราก็ได้ แต่ถ้าทำเช่นนั้น ชั่วชีวิตนี้ลูกชายของนางก็ไม่อาจเป็นฮ่องเต้ได้”

ตอนนี้ที่องค์ชายรองสามารถฟื้นความโปรดปรานขึ้นมาได้ นอกจากความสามารถของตัวเองและการสนับสนุนของตระกูลหลี่แล้ว ก็ยังมีสาเหตุจากความโปรดปรานที่ฮ่องเต้มีต่อเฉิงกุ้ยเฟย

ว่ากันว่ามารดาพึ่งพาลูกชาย แต่สำหรับราชวงศ์แล้ว เป็นลูกชายที่พึ่งพามารดา

ชายผู้สูงศักดิ์ที่สุดในใต้หล้าเช่นฮ่องเต้ วังหลังมีสนมนับพัน ย่อมไม่ขาดแคลนโอรสที่ยอดเยี่ยม แต่สตรีที่สามารถได้รับความโปรดปรานจากเขามาหลายสิบปีกลับมีน้อยมาก

ถ้าหากเฉิงกุ้ยเฟยล้มลง ตำแหน่งขององค์ชายรองในสายตาของฮ่องเต้ ก็จะลดลงไปด้วย

เฉิงกุ้ยเฟยทำงานหนักในวังมาหลายปี มีหรือจะไม่เข้าใจเหตุผล

เพื่อบุตรชายของนาง

นางไม่อาจปล่อยให้ฮ่องเต้สงสัยในความบริสุทธิ์ของนางได้

“ตกลง งั้นข้าจะดึงถุงเท้าออกแล้วนะ”

谢炎大大咧咧，把袜子从程贵妃口中拽了回来，先坐在椅子上穿好鞋，方便待会儿跑路。

เซี่ยเหยียนยิ้ม ก่อนจะดึงถุงเท้าออกมาจากปากของเฉิงกุ้ยเฟย จากนั้นก็นั่งลงบนเก้าและสวมรองเท้า เพื่อเตรียมวิ่งหนีทีหลัง

ในที่สุดเฉิงกุ้ยเฟยก็สามารถพูดได้

นางยกสองมือขึ้นปิดร่าง และจ้องสองพี่น้องเซี่ยเชียนฮวันกับเซี่ยเหยียนอย่างโกรธแค้น ก่อนจะกัดฟันพูดว่า “หนี้แค้นในวันนี้...ข้าจะจำไว้”

“อยากจำก็จำไปเถอะ พระสนมกุ้ยเฟยไม่ต้องพูดให้เรากลัว ถึงแม้ว่าเราจะไม่ทำให้ท่านขุ่นเคือง แต่ท่านก็ต้องการสังหารพวกเราทั้งครอบครัวอยู่ดี”