บทที่ 370

“คืนนี้ข้าจะดื่มกับอู่อันโหว”

เซียวเย่หลันตอบแบบจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ซูอวี้เออร์จึงกล่าวว่า “งั้นอวี้เออร์จะทำอาหารที่ท่านโหวอาวุโสชอบสักสองสามอย่าง หลังจากครั้งสุดท้ายที่ท่านโหวอาวุโสมา ข้าได้ไปเรียนวิธีทำอาหารหนานจ้าวมาโดยเฉพาะ และยังหมักสุราหนานจ้าวรสชาติพิเศษไว้หลายถังอีกด้วย”

“ใช่”

เซียวเย่หลันตอบส่งๆ

คล้ายกับจิตใจไม่อยู่ที่นี่

แม้ว่าอู่อันโหวจะไม่ชอบซูอวี้เออร์ แต่พอได้ยินว่ามีสุราหนานจ้าว ก็ตกลงที่จะทานอาหารที่เรือนจิ่นซิ่ว

ตกเย็น

ซูอวี้เออร์กำลังจัดโต๊ะในลานบ้าน ตั้งใจปรนนิบัติเซียวเย่หลันกับอู่อันโหวอย่างเต็มที่

อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะเพลิดเพลินไปกับอาหารหลังจากเหตุการณ์ในวันนี้ เพียงแค่พูดคุยเกี่ยวกิจธุระทางทหารสองสามคำ จากนั้นก็จิบไว้ท่านแก้วหนึ่งข้าแก้วหนึ่ง

“สุราเย็นแล้ว ให้ข้าอุ่นสุราให้พวกท่านเถอะ”

ซูอวี้เออร์ยิ้มน้อยๆ อย่างอบอุ่น ก่อนจะถือกาสุราไว้ในมือ แล้วเดินเข้าไปในบ้าน

ที่โต๊ะจึงเหลือเซียวเย่หลันกับอู่อันโหวแค่สองคนเท่านั้น

“เฮ้อ...”

จู่ๆ อู่อันโหวก็ถอนหายใจ

เซียวเย่หลันเงยหน้าขึ้นมอง “เหตุใดท่านโหวอาวุโสจึงถอนหายใจ?”

ตอนนี้สีหน้าของเขาดูปกติ เหมือนไม่ได้ดื่มสุรามากนัก แต่อู่อันโหวกลับหน้าแดงไปทั่วหน้า เห็นได้ชัดว่าเมา

อู่อันโหวกล่าวด้วยความโศกเศร้าว่า “ท่านอ๋องน้อย บางทีท่านอาจจะคิดว่าข้าน่ารำคาญเกินไป แต่ข้ารู้สึกว่า...เอิ้ก...สิ่งที่ท่านทำกับพระชายา มันไม่ควรเลยจริงๆ”

“ท่านหมายถึง แม้ว่านางจะทำกับอวี้เออร์มากเกินไป ข้าก็ไม่ควรลงโทษนาง กักบริเวณนาง”

เซียวเย่หลันร้องหึเบาๆ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้น เพื่อดื่มสุราที่เหลืออีกครึ่งหนึ่งในแก้วให้หมดคราวเดียว