บทที่ 385

ผู้คุมแสดงท่าทางที่น่าเกลียด ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เรือนร่างของเซี่ยเชียนฮวัน ขณะที่ปากก็ส่งเสียงร้องจุ๊ๆ ไม่หยุด

สมกับเป็นผู้หญิงของจ้านอ๋องจริงๆ

ผิวขาวเปล่งปลั่งดั่งตะวันรอน เท้าเรียวบางดุจหน่อไผ่ สวยงามราวกับเทพธิดาในภาพวาด

เขาเคยเห็นภรรยาของนักโทษชนชั้นสูงหลายคนในสำนักคุมประพฤติ แต่ไม่มีใครเทียบความงามของเซี่ยเชียนฮวันได้

หากเขาสามารถเอาเปรียบนางได้ มันก็คงจะคุ้มค่ากับการทำงานหนักของเขาที่ทำในสำนักคุมประพฤติมาหลายปี

“ออกไปซะ!”

เซี่ยเชียนฮวันถลึงตาใส่เขา

ผู้คุมหัวเราะหึๆ ขณะบีบคางของนาง “อย่าโกรธไปเลย ข้าต้องรับผิดชอบดูแลท่าน และบุรุษคนเดียวที่ท่านสามารถมองเห็นได้ตลอดชีวิตก็คือข้า หากข้าไป แล้วใครจะสามารถทำให้ท่านพึงพอใจได้”

“ถุย เห็นใบหน้าที่น่ารังเกียจของเจ้า ข้าก็อยากจะอาเจียนแล้ว!”

เซี่ยเชียนฮวันโกรธจัด และเตะเขาในจุดที่อันตรายถึงชีวิต!

อย่างไรก็ตาม ผู้คุมคนนี้พอมีทักษะอยู่บ้าง เขาจับข้อเท้าอันบอบบางของนางกลางอากาศ

“จุ๊ๆ ผู้หญิงตั้งครรภ์เนี่ย อารมณ์ฉุนเฉียวจังนะ”

ผู้คุมจับเท้าของนางไว้ และอดไม่ได้ที่จะแสดงแววตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนา ราวกับว่าเขาไม่เคยเห็นสมบัติที่บริสุทธิ์และอ่อนโยนเช่นนี้มาก่อน จึงไม่เต็มใจที่จะปล่อยไป

สตรีชนชั้นสูงมีผิวบอบบางและเนื้อตัวขาวผ่อง แตกต่างจากสตรีทั่วไปที่เคยชินกับการใช้แรงงาน

ยิ่งไปกว่านั้น เซี่ยเชียนฮวันยังมีรูปลักษณ์ที่โดดเด่นในบรรดาสตรีชนชั้นสูงอีกด้วย

นางถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอมโดยไทเฮา ผิวพรรณของนางจึงได้รับการดูแลที่ดีกว่าองค์หญิงเสียอีก

“พระชายา เชื่อฟังข้าเถอะ”

ผู้คุมรีบพุ่งเข้าไปหาเซี่ยเชียนฮวัน

แต่ไม่คาดว่า เซี่ยเชียนฮวันจะแทงเข็มเข้าที่จุดฝังเข็มของเขา ทันใดนั้นร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ แล้วล้มลงไปกองบนพื้น!

น่าเสียดายที่ช่วงนี้นางกินได้ไม่ดีและไม่แข็งแรงพอ

แม้จะโดนฝังเข็มไปแล้ว แต่ก็ทำให้เขาเป็นอัมพาตได้ชั่วคราวเท่านั้น