บทที่ 394

“จุดประสงค์ในการแสดงฉากนี้ขึ้นมาใหม่คือการให้นางได้สัมผัสกับสิ่งที่นางประสบในวันนั้นอีกครั้ง ดังนั้นพวกเจ้าต้องรับผิดชอบในการเล่นบทบาทของผู้ร้าย ปล้นรถม้าของนาง และพานางไปที่อี้จวง”

คำสั่งของเซี่ยเชียนฮวัน ทำให้ทหารองค์รักษ์ทำอะไรไม่ถูกไปชั่วขณะ

รับบทเป็นอันธพาลลักพาตัวหญิงสาว?

แต่พวกเขาคือองครักษ์วังหลวงนะ!

พวกเขาไม่เคยทำอะไรที่ละเมิดกฎหมายเช่นนี้

เซี่ยเชียนฮวันโยนผ้าสีดำสองสามผืนใส่มือของทหารองค์รักษ์ “เร็วเข้า ปิดหน้าแล้วเริ่มลงมือซะ จำไว้ว่า ยิ่งการแสดงสมจริงมากเท่าไรก็ยิ่งดีมากเท่านั้น!”

พวกเขาไม่มีทางเลือก นอกจากทำตามคำสั่งของเซี่ยเชียนฮวัน ปิดหน้าด้วยผ้าสีดำ และพุ่งออกไป

“ใครกัน?!”

ทันใดนั้นเจ้าเมืองก็เห็นกลุ่มคนสวมหน้ากากปรากฏขึ้นตรงหน้า ก็พลันตกใจขึ้นมา

เหล่าเจ้าหน้าที่ศาลเข้าใจผิดคิดว่ามีนักฆ่า จึงชักอาวุธออกมาทีละคน แต่ทำไมฝ่ายตรงข้ามของพวกเขาถึงเป็นองครักษ์วังหลวงล่ะ เพียงชั่วพริบตาเจ้าหน้าที่ศาลก็ถูกจัดการได้อย่างง่ายดาย

ตอนนี้เอง ท่านเจ้าเมืองก็จำเสื้อผ้าของพวกเขาได้ จึงแอบตกใจ และยกมือขึ้นเพื่อส่งสัญญาณให้เจ้าหน้าที่ศาลถอยไป

เหล่าทหารองค์รักษ์หยุดรถม้าได้สำเร็จ ก็ดึงตัวเซวี่ยจวิ้นที่อยู่ข้างในออกมา

“พวกเจ้าจะทำอะไร ปล่อย... ปล่อยลูกสาวของข้า!”

แม่เซวี่ยตื่นตระหนก!

ในดวงตาไร้แววของเซวี่ยจวิ้นยังมีร่องรอยของความตื่นตระหนก นางไม่ทันได้เปิดปากพูด ทหารองค์รักษ์ก็โยนนางขึ้นไปบนหลังม้าแล้วควบม้าออกไป

“อย่ากังวลไปเลย พวกเขาทุกคนเป็นคนดี และจะไม่ทำร้ายคุณหนูรองเซวี่ย” เซี่ยเชียนฮวันกระโดดลงไปปลอบแม่เซวี่ย “นี่เป็นเพียงวิธีที่ช่วยให้คุณหนูรองเซวี่ยฟื้นความทรงจำ”

“นี่มัน...นี่มันชั่วร้ายเกินไปแล้ว พระชายา ท่านอยากรักษาลูกสาวของข้าหรือฆ่านางกันแน่!”

แม่เซวี่ยพบว่าเป็นการยากที่จะเข้าใจวิธีการรักษาที่แปลกประหลาดเช่นนี้

โดยไม่รอให้เซี่ยเชียนฮวันอธิบาย ท่านเจ้าเมืองก็กล่าวว่า “ฮูหยินสิ่งที่ท่านพูดไม่ถูกต้อง หากพระชายาต้องการทำร้ายคุณหนูรองเซวี่ย ก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ข้าเชื่อว่านางมีเหตุผลในการทำเช่นนั้น”