บทที่ 395

“นางกลัวมากตอนที่เราลักพาตัวนางในตอนแรก แต่ตอนนี้นางดูเหมือนคนโง่อีกแล้ว”

เหล่าทหารองค์รักษ์รวมตัวกันและครุ่นคิด

ในที่สุดก็มาถึงข้อสรุปว่า “คงเป็นเพราะพวกเราซื่อตรง ไม่เหมือนโจรที่รังแกผู้หญิง นางเลยไม่รู้สึกอะไร”

“เฮ้ มีห้องเล็กๆ อยู่ด้านหลัง!”

ทหารองค์รักษ์ที่อายุน้อยที่สุดวิ่งกลับมาแจ้งข่าว หลังตรวจสอบสถานที่โดยรอบเสร็จ

หมู่บ้านอี้เป็นสถานที่จัดเก็บโลงศพ และผู้ที่รับผิดชอบดูแลโลงศพมักจะพักอยู่ในห้องเล็กๆ ที่อยู่ด้านหลังเสมอ

พวกเขาเดินเข้าไปในห้องเพื่อตรวจสอบ นอกจากโต๊ะและเก้าอี้เก่าๆ ที่เต็มไปด้วยหยากไย่แมงมุมแล้ว ก็มีเพียงที่นอนเปื้อนเลือดอยู่บนพื้นเท่านั้น ร่องรอยทุกอย่างล้วนน่าตกใจ

“ดูเหมือนว่าคนร้ายจะก่อเหตุที่นี่” หนึ่งในนั้นขมวดคิ้ว

“ถ้าอย่างนั้น เราควรพานางมาที่นี่ไหม?”

“ในเมื่อทำแล้วก็ต้องทำให้ถึงที่สุด ไป”

ทุกคนกลับไปพาเซวี่ยจวิ้นมาที่ห้องด้านหลัง

น่าแปลกที่เซวี่ยจวิ้นซึ่งยังคงยิ้มอย่างโง่เขลาเมื่อกี้ เริ่มหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อเข้าใกล้ห้องมากขึ้นเรื่อยๆ นางกรีดร้องและดิ้นรน!

“เข้าไป!”

ทหารองค์รักษ์หนุ่มใช้โอกาสนี้ดุร้าย และผลักเซวี่ยจวิ้นเข้าไปในห้องเล็ก

นางล้มลงบนผ้าห่มนุ่มๆ รูม่านตาหดตัวทันที นางพูดเสียงสั่นเทาว่า “อย่า...”

“เชื่อฟังซะ ไม่อย่างงั้นเจ้าจะต้องทุกข์ทรมาน!”

เหล่าทหารองค์รักษ์ล้อมรอบเซวี่ยจวิ้น

แน่นอนว่าพวกเขาแค่ทำตัวใจร้าย และไม่ได้แตะต้องนางด้วยซ้ำ

อาจเป็นเพราะคนเหล่านี้วางมาดเกินจริงไปมาก หลังจากเซวี่ยจวิ้นขดตัวด้วยความกลัว นางก็หยุดพูด และไม่แสดงอาการฟื้นตัว

หลังจากนั้นไม่นาน เซี่ยเชียนฮวันและคนอื่นๆ ก็รีบตามมา

“เป็นยังไงบ้าง?” นางถาม

“ปฏิกิริยาของคุณหนูรองเซวี่ยเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่นางไม่ได้พูดอะไรนอกจากคำว่าอย่า”

ทหารองค์รักษ์ส่ายหัว