บทที่ 409

“เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อใด คนดีๆ เช่นนี้จะตายได้อย่างไร? ใครเป็นคนบังคับนาง?”

เซี่ยเชียนฮวันถามอย่างกังวลใจ ต้องการจะยกม่านขึ้น และกระโดดขึ้นรถม้าทันที

แต่คาดไม่ถึงว่า เด็กสาวคนหนึ่งจะยกม่านรถขึ้น

ดวงตาเมล็ดซิ่งเบิกโพลง ถลึงมองเซี่ยเชียนฮวันอย่างโมโห

“เซวี่ยจวิ้นทำให้ท่านพ่อสูญเสียอนาคต และชื่อเสียงของพวกเราพี่น้องก็พลอยเสียหาย ตอนนี้เราไม่สามารถอยู่ในเมืองหลวงได้ มันคงดีกว่านี้ถ้าหากนางตาย!”

เซี่ยเชียนฮวันชะงัก

เมื่อฟังน้ำเสียงของเด็กสาวผู้นี้ ปรากฎว่าเซวี่ยจวิ้นยังไม่ตาย นางเพียงระบายความขุ่นเคืองในใจออกมา

“เจ้าเป็นน้องสาวต่างมารดาของเซวี่ยจวิ้น?” เซี่ยเชียนฮวันมองไปที่เด็กสาว

“แล้วอย่างไร คนที่สูญเสียพรหมจรรย์ก็คือนาง คนที่ไม่มีหน้าไปพบใครก็คือนาง ข้าไม่ยอมรับนางเป็นพี่สาวของข้าหรอก”

เนื่องจากเด็กสาวคนนี้ตอนอยู่ในบ้านก็ได้รับความโปรดปรานจากบิดา ปกติจึงเป็นคนโผงผาง

แม้จะเป็นลูกสาวที่เกิดจากอนุภรรยา แต่กลับกล้าดูถูกเซวี่ยจวิ้นกลางถนนเช่นนี้

สีหน้าของเซี่ยเชียนฮวันพลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา “เจ้ามีจิตใจที่ชั่วร้ายตั้งแต่อายุยังน้อย เจ้ารู้ชัดเจนว่ามีคนชั่วที่ทำร้ายพี่สาวของเจ้า แต่ก็ยังคงช่วยคนชั่วสร้างความอับอายให้กับนาง นางสูญเสียพรหมจรรย์ไปแล้วอย่างไร ท้ายที่สุดหัวใจของนางก็ยังสะอาดกว่าเจ้ามาก”

“เจ้า...เจ้าเป็นใคร มาขวางรถม้าของข้า แล้วยังกล้ามาด่าข้าอีก!”

เด็กสาวรู้สึกกระวนกระวายใจ

เซี่ยเชียนฮวันกล่าวอย่างเย็นชา “ไม่ว่าข้าจะเป็นใคร ก็หาใช่คนที่เห็นแก่ตัวเช่นเจ้า แม้ข้าจะเป็นขอทาน ข้าก็สามารถด่าเจ้าได้อยู่ดี”

“บังอาจ กล้าดีอย่างไร! อาเสียง ยังไม่รีบไล่นางออกไปอีก!”

เด็กสาวชี้นิ้วไปที่เซี่ยเชียนฮวันแล้วสั่งคนใช้

ตอนนั้นเอง เซี่ยเหยียนก็เดินออกมาจากข้างหลังอย่างเกียจคร้าน “ใครกล้าแตะต้องน้องสาวของข้า?”

“ท่านคือ...ท่านโหวน้อยเซี่ย?”

เด็กสาวจำเขาได้