บทที่ 410

“หม่อมฉันไม่อาจตอบแทนความเมตตาของพระชายาได้”

หลังจากที่เซวี่ยจวิ้นรับยาทาแล้ว นางก็โค้งคำนับเซี่ยเชียนฮวัน

เซี่ยเชียนฮวันประคองนางขึ้น “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ จริงๆ แล้วข้าควรจะขอบคุณเจ้ามากกว่า เจ้าช่วยล้างชื่อเสียงให้ข้าตอนที่ฟื้นความทรงจำขึ้นมา หากไม่มีคำให้การของเจ้า ข้าคงตายในสำนักคุมประพฤติไปแล้ว”

“เดิมทีพระชายาลำบากก็เพราะข้า”

เซวี่ยจวิ้นถอนหายใจ

นี่เป็นสถานการณ์ที่พุ่งเป้าไปที่เซี่ยเชียนฮวันกับเซียวเย่หลันตั้งแต่ต้น

ส่วนนาง ในฐานะที่เป็นลูกสาว ก็เป็นแค่เบี้ยในกระดานเท่านั้น

การช่วยล้างชื่อเสียงให้กับเซี่ยเชียนฮวัน ก็เป็นการต่อต้านของเบี้ยอย่างนางที่มีต่อผู้บงการเบื้องหลัง

“ครั้งนี้เป็นการเดินทางที่ยาวไกล คุณหนูรองเซวี่ยโปรดดูแลตัวเองด้วย ข้าเชื่อว่าแม้จะยากลำบากในตอนนี้ แต่เจ้าจะมีความสุขและมีชีวิตที่ราบรื่นในอนาคต”

เซี่ยเชียนฮวันไม่ค่อยเก่งในการปลอบโยนผู้คน นางจึงกล่าวอวยพรเซวี่ยจวิ้นแค่สองสามคำเท่านั้น

เซวี่ยจวิ้นยิ้มเล็กน้อย “เมื่อกลับถึงบ้านเกิดข้าคงใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ แต่พระชายา ยังคงอยู่ศูนย์กลางของพายุน้ำวนนี้ ทรงระวังตัวเองให้มากขึ้น”

“ข้าชินแล้วล่ะ” เซี่ยเชียนฮวันหัวเราะ

“จะเก็บรองเท้าไม่ให้เปียกได้อย่างไร ในเมื่อเดินไปตามแม่น้ำบ่อยๆ แม้ว่าพระชายาจะคุ้นเคยกับอุบายของคนอื่น แต่ก็มีหลายครั้งที่ไม่อาจป้องกันได้เหมือนครั้งนี้...”

ทันใดนั้น เซวี่ยจวิ้นก็จับมือเซี่ยเชียนฮวันไว้

เซี่ยเชียนฮวันสะดุ้งเล็กน้อย

นางไม่คาดว่า เซวี่ยจวิ้นจะเป็นฝ่ายเปิดรอยแผลของตัวเอง

จากนั้น

เซวี่ยจวิ้นก็วาดตัวอักษรตัวหนึ่งเบาๆ ที่กลางฝ่ามือของนาง

“หลี่!”

ทันใดนั้นม่านตาของเซี่ยเชียนฮวันก็หดลง และเข้าใจทันทีว่าเซวี่ยจวิ้นหมายถึงอะไร!

มหาดเล็กเซวี่ยแอบทำงานให้กับตระกูลหลี่?

ดังนั้น…