บทที่ 419

“ทำไม?”

เซี่ยเชียนฮวันจ้องมองเซียวเย่หลัน

เขาอยากใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับซูอวี้เออร์ แต่กลับไม่ยอมให้นางออกไปข้างนอก บนโลกนี้มีผู้ชายหน้าด้านแบบนี้ได้ยังไงกัน

ใบหน้าของเซียวเย่หลันพลันเย็นชา “เจ้าโง่จริงๆ หรือว่าแกล้งโง่ หลี่จิ้งหย่าจะไม่ทำดีกับเจ้าโดยเปล่าประโยชน์ หากนางชวนเจ้าออกไป แสดงว่าคงมีแผนการอะไรบางอย่าง”

“ข้ารู้ว่านางมีแผนการร้าย และข้ารู้ด้วยว่าผู้ที่อยู่เบื้องหลังคดีเซวี่ยจวิ้นก็คือนาง แต่แล้วยังไงล่ะ ข้าไม่เหมือนซูอวี้เออร์ ที่สามารถซ่อนตัวอยู่ข้างหลังท่าน และชมการแสดงได้อย่างสบาย ในเมื่อไม่มีใครปกป้องข้า ข้าก็ทำได้แค่ต้องเผชิญหน้ากับเรื่องสกปรกพวกนี้ด้วยตัวเอง”

ฉวยโอกาสที่เซียวเย่หลันตะลึง เซี่ยเชียนฮวันก็หลุดออกจากอ้อมแขนของเขา

“มิน่าล่ะหลี่จิ้งหย่าถึงทำอย่างนั้น…ดูเหมือนว่าพ่อลูกคู่นี้จะวางแผนไว้แล้ว” เขาพึมพำกับตัวเอง

“หึ คนรักในวัยเด็กของท่านทำอะไรล่ะ วิ่งมายั่วยวนท่านหรือ?”

เดิมทีเซี่ยเชียนฮวันเพียงแค่ต้องการจะเยาะเย้ย แต่คาดไม่ถึงว่า หลี่จิ้งหย่าจะทำอย่างที่พูดจริงๆ

ส่งผลให้เซียวเย่หลันไม่สามารถโต้แย้งได้

“สรุปว่าตอนนี้ เจ้าตกเป็นเป้าหมายของพ่อลูกตระกูลหลี่ ดังนั้นอย่าออกไปไหนมาไหนมั่วๆ” เขาทำได้แค่เอ่ยเตือนเท่านั้น

“มีคนมากมายที่มองว่าข้าเป็นหอกข้างแคร่ ท่านอ๋อง ตัวท่านเองก็อยากจะฆ่าข้าตั้งแต่แรกไม่ใช่หรือ?”

เซี่ยเชียนฮวันยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยกม่านมุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปข้างใน ลูกปัดร่วงหล่นลงมาขวางกั้นทั้งสองคน เงาของนางค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเลือนรางราวกับภาพมายา

เซียวเย่หลันตกตะลึง เขากำลังจะยกม่านมุกขึ้นเพื่อเดินเข้าไป แต่กลับได้ยินเซี่ยเชียนฮวันกล่าวว่า “ข้าอยู่กับจ้านอ๋องผู้ที่เปรียบเสมือนพญายมแล้วยังมีชีวิตรอดได้ กับสตรีตัวเล็กๆ อย่างหลี่จิ้งหย่า ข้ายังต้องกังวลสิ่งใด”

หลังจากพูดจบ นางก็เดินเข้าไปหลังฉากกั้น หายไปจากสายตาของเซียวเย่หลัน

คำพูดที่ติดอยู่ในคอของเซียวเย่หลัน จู่ๆ ก็ยากจะพูดออกมาได้

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป

……

วันรุ่งขึ้น

เซี่ยเชียนฮวันซึ่งมักจะตื่นสาย ก็ทำตามที่พูดในวันนี้ นางชิงออกจากบ้านก่อนเซียวเย่หลันกับซูอวี้เออร์ โดยทิ้งร่องรอยล้อรถไว้เบื้องหลังพวกเขา