บทที่ 420

ที่แท้นางก็คือองค์หญิงสี่ เซียวหมิงหลัน!

เซี่ยเชียนฮวันตะลึงงันไปพักใหญ่ ก่อนพยักหน้าแล้วพูดว่า “พี่หญิงสี่”

นางจำได้ว่าองค์หญิงสี่ได้แต่งงานกับชายหนุ่มรูปงามผู้หนึ่ง แต่งงานกับสามีและเลี้ยงดูลูกๆ ของนางในจวนองค์หญิง ปกติแล้วไม่สนใจเกี่ยวกับโลกภายนอก

“หมิงหลัน ผู้คนล้วนบอกว่าพระชายาจ้านเป็นสตรีที่งดงามที่สุดในเมืองหลวง และไม่มีใครเทียบนางได้ ในที่สุดท่านก็ได้พบกับนางในวันนี้ นางสมควรได้รับชื่อเสียงของนางจริงๆ” หลี่จิ้งหย่ากล่าวยิ้มๆ

นางกอดแขนเซียวหมิงหลัน และเรียกขานอย่างสนิทสนม เห็นได้ชัดว่ามีความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกันมาก

เซียวหมิงหลันยิ้มบางๆ และพูดว่า “ก็แค่นั้นแหละ”

การประเมินที่ตรงไปตรงมาและหยาบคายนี้ ทำให้เซี่ยเชียนฮวันอดสะดุ้งไม่ได้

ก็แค่นั้น?

หมายความว่านางดูธรรมดา และไม่สมกับชื่อเสียงของนางเหรอ?

นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ที่นางแต่งงานกับเซียวเย่หลันที่มีบางคนไม่ชอบหน้าตาของนาง!

หลี่จิ้งหย่ากลับหัวเราะแล้วกล่าวว่า “เจ้าชอบตัวตนที่สูงส่งและสง่างามเช่นดอกบ๊วยมาโดยตลอด ส่วนพระชายาจ้านนั้นงดงาม แต่ก็ฉูดฉาดเหมือนดอกโบตั๋น ข้าไม่คิดว่านางจะดึงดูดสายตาของเจ้าได้”

“มันดูฉูดฉาดเกินไปจริงๆ แค่ยืนอยู่ตรงนั้น ข้าก็รู้สึกว่ามันขัดขวางบรรยากาศของป่าบ๊วยแห่งนี้”

เซียวหมิงหลันถอนหายใจเบาๆ แล้วยกมือขึ้นจับกิ่งบ๊วยสีขาว “น่าเสียดายที่ดอกบ๊วยที่ข้าปลูกไว้นั้น เริ่มส่งกลิ่นหอมที่ดึงดูดสิ่งหยาบคายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้”

บทสนทนาเหล่านี้ ทำให้เซี่ยเชียนฮวันเข้าใจถึงความตั้งใจของหลี่จิ้งหย่าที่เชิญนางมาที่นี่

จุดประสงค์คือร่วมมือกับเซียวหมิงหลันเพื่อกดดันนาง

ยิ่งไปกว่านั้น เซียวหมิงหลันยังเป็นบุตรสาวคนโตของฮ่องเต้ และได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้มาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้ว่านางจะแต่งงานไปแล้ว แต่ก็มักจะถูกเรียกกลับไปที่วังหลวงเพื่อพูดคุยกับเสด็จพ่อ