บทที่ 426

เซียวเย่หลัน?!

ทั้งสองต่างสะดุ้งตกใจ คนหนึ่งเงยหน้าขึ้น อีกคนหันศีรษะกลับไป และทั้งคู่ก็เห็นเงาร่างหนึ่งที่คล้ายเทพอสูรใต้แสงจันทร์

“เซี่ยเชียนฮวัน เจ้ากล้ามาก” เซียวเย่หลันค่อยๆ เดินเข้ามา “ฉวยโอกาสที่ข้าไม่อยู่ ก็วิ่งมาพบชายอื่นที่นี่อย่างนั้นหรือ หือ?”

แม้ว่าตอนกลางคืนจะมืดมิด และร่างกายของเขานั้นสูงใหญ่ แต่ก็ยากที่จะมองเห็นสีหน้าของเขาได้ชัดเจน ทว่า ความเย็นชาที่เล็ดลอดออกมาจากร่างกายของเขา ก็แทรกซึมเข้าไปในอากาศ ทำให้สวนบ๊วยที่มีกลิ่นหอมตอนกลางคืน กลายเป็นนรกขึ้นมา

หลังจากที่เซี่ยเชียนฮวันหายตกใจ นางก็สงบลงอย่างรวดเร็ว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา “ท่านกับซูอวี้เออร์ออกมาเที่ยวเล่นกัน แล้วจะสนใจทำไมว่าข้ามาทำอะไรที่นี่”

“เจ้าเลยจงใจแก้แค้นข้ากับอวี้เออร์ที่ออกมาเที่ยวเล่น ด้วยการจงใจทำสิ่งนี้งั้นหรือ”

ในที่สุดเซียวเย่หลันก็เดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง

เวลานี้ ซืออวี้สวี่กลัวมากจนเข่าอ่อนและแทบจะคุกเข่าลง

“ท่านอ๋องทรง...ทรงเข้าใจผิด...”

เขาอาจเป็นผู้ที่ได้รับการทดสอบกับฮ่องเต้เป็นการส่วนตัว แต่ต่อหน้าจิตสังหารของเซียวเย่หลัน เขาก็ไม่อาจระงับความหวาดกลัวได้เลย ซ้ำยังตัวสั่นไม่หยุด!

ปรากฏว่า นี่คือจ้านอ๋องผู้น่าเกรงขามที่ผู้คนต่างร่ำลือ!

เซี่ยเชียนฮวันกำลังจะเปิดปากพูด แต่กลับได้ยินเสียงแหลมๆ ของคนคนหนึ่ง “เจ้ามายั่วยวนอวี้สวี่ของข้าอีกแล้วนะ!”

เซียวหมิงเซียนวิ่งเข้ามาด้วยความโกรธ

นางคว้าแขนของซืออวี้สวี่เอาไว้ และการกระทำนี้ก็ช่วยเขาโดยไม่ตั้งใจ ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวเย่หลัน และคงเสียหน้าไปหมด

“เซี่ยเชียนฮวัน เจ้าไม่สามารถเปลี่ยนนิสัยขี้ขโมยได้จริงๆ ข้าเตือนให้เจ้าอยู่ห่างจากอวี้สวี่แล้ว แต่ไม่คาดว่าเจ้าจะไร้ยางอาย แอบวิ่งมาพบเขาที่นี่ตอนกลางคืน”

เซียวหมิงเซียนถูกความโกรธครอบงำจิตใจ แม้แต่เซียวเย่หลันก็ไม่สนใจ ชี้หน้าด่าอย่างเกรี้ยวกราด

นางชี้จมูกเซี่ยเชียนฮวันแล้วพูดว่า “ปกติพี่ห้าก็ไม่ค่อยพูดคุยกับข้ามากนัก แต่วันนี้กลับลากข้าไปดื่มชาด้วยกัน ข้าก็ว่ามันแปลกๆ ที่แท้เขาก็ช่วยเจ้าสร้างโอกาสให้เข้าใกล้อวี้สวี่ พวกเจ้ามันซอกซอนเจาะเข้ารังโน้นรังนี้ สารเลวชั้นต่ำ!”

ถูกเซียวหมิงเซียนตะโกนสุดเสียงเช่นนี้ แน่นอนว่ามันได้ดึงดูดความสนใจของใครหลายคน