บทที่ 428

“ไม่เป็นเช่นนั้นหรอกมั้ง ข้ากับสามีไม่สนใจโลกภายนอกมานานแล้ว วันๆ ก็ปลูกดอกไม้ เขียนบทกวี ไม่น่าจะไปขวางทางนาง” เซียวหมิงหลานกล่าวอย่างลังเล

หลี่จิ้งหย่าส่ายหน้า “ยังไม่แน่นอน! เซี่ยเชียนฮวันอาศัยว่ามีไทเฮาเป็นผู้สนับสนุน จึงทำตัวบ้าๆ บอๆ มาหลายปี ตอนนี้นางได้เรียนรู้ทักษะทางการแพทย์บางอย่าง และได้รับคำชื่นชมจากเสด็จพ่อ ทำให้เย่อหยิ่งจนไม่เห็นใครอยู่ในสายตา หากใครไม่เห็นด้วยกับนาง นางก็จะจำฝังใจและรอเอาคืน”

“ดังนั้น...”

เมื่อฟังคำพูดเหล่านี้จบ เซียวหมิงหลานก็แอบเริ่มระวังเซี่ยเชียนฮวันมากขึ้น

ในขณะเดียวกัน

เซียวเย่หลันผลักเซี่ยเชียนฮวันเข้าไปในห้อง

“จากนี้ไปเจ้าต้องอยู่กับข้า”

เขาปิดประตู ใบหน้าหล่อเหลายังคงมืดมนแม้จะอยู่ใต้แสงไฟ

ใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวันก็เย็นชาพอๆ กัน “เซียวเย่หลัน ท่านไม่สามารถควบคุมข้าได้”

“หมายความว่ายังไง หรือว่าเจ้าอยากจะนัดพบจอหงวนแซ่ซืออะไรนั่นต่อ?”

เซียวเย่หลันยื่นมือออกไปจับใบหน้าของเซี่ยเชียนฮวันอย่างแรง

เซี่ยเชียนฮวันเม้มปากแน่น ไม่พูดอะไรสักคำ และไม่มีความตั้งใจที่จะอธิบายให้ผู้ชายที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ฟัง

ตอนนั้นเอง เสียงประหลาดใจของซูอวี้เออร์ก็ดังมาจากข้างใน “ท่านอ๋อง เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

นางเลิกม่านขึ้นแล้วเดินออกมา

แต่หลังจากที่เห็นเซี่ยเชียนฮวัน สีหน้าของนางก็เปลี่ยนเป็นตะลึง รอยอารมณ์ที่ไม่อาจอธิบายได้ก็ปรากฏขึ้น และแอบกัดปากเล็กน้อย

“ที่แท้พระชายาก็มาด้วย” นางฝืนยิ้มออกมา

“มันเป็นเรื่องบังเอิญ”

บางทีเขาอาจจะกลัวซูอวี้เออร์ความเข้าใจผิด จึงอธิบายอย่างเย็นชา

เซี่ยเชียนฮวันยิ้มเยาะ “ไม่ต้องกังวลไปหรอกพระชายารองซู ข้าไม่คิดจะรบกวนพวกเจ้าหรอก เจ้าสามารถเพลิดเพลินไปกับโลกของสองเรากับท่านอ๋องที่นี่ ส่วนข้าจะกลับไปที่ห้องของข้า”

พูดจบ นางก็เดินอ้อมเซียวเย่หลันไปเปิดประตู

เซียวเย่หลันจับมือนางทันที และพูดอย่างเดือดดาลว่า “คืนนี้เจ้าลองกล้าออกจากห้องนี้ดูสิ”

“ท่านอ๋องจะหักขาข้าหรือ?”