บทที่ 450

“ท่านแม่! ท่านแม่!”

“อย่าแตะต้องท่านแม่ข้า!”

เด็กทั้งสองพยายามหยุดพวกเขา แต่กลับถูกองค์รักษ์จับตัว และโยนทิ้งไป

พวกเขาทำตามคำสั่งของเซียวหมิงเซียน ลากออกไปเปาอิ๋งหันออกไป

อย่างไรก็ตาม เปาอิ๋งหันตัวใหญ่เกินไป ไขมันบนร่างสั่นกระเพื่อมเพราะการดิ้นรนไม่หยุด ดังนั้นจึงเป็นเรื่องยากสำหรับพวกเขาเล็กน้อยที่จะลากนางออกไป

ตอนนี้เอง

เสียงของเซี่ยเชียนฮวันก็ดังมาจากฝูงชน “หยุดมือ”

ทุกคนต่างมองด้วยความตกใจ

ก่อนที่เซี่ยเชียนฮวันซึ่งสวมชุดกระโปรงสีเขียวจะเดินออกมา ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม “ข้าสั่งให้พวกเจ้าปล่อยผู้หญิงคนนั้นซะ”

“นี่...”

เหล่าองค์รักษ์ต่างมองหน้ากัน โดยไม่รู้จะทำอย่างไรดี

คนหนึ่งคือพระชายา ส่วนอีกคนก็คือองค์หญิง พวกเขาควรจะฟังใครดี?

เซียวหมิงเซียนถลึงตามองด้วยความโมโห “เซี่ยเชียนฮวัน! เจ้าต่อต้านข้าอีกครั้งแล้วนะ!”

“ข้าเพียงทนดูต่อไปไม่ไหว ท่านอาศัยตำแหน่งองค์หญิงรังแกประชาชน คิดจะทุบตีผู้หญิงอ่อนแอไร้ความผิดจนตาย นับว่าทำให้ราชวงศ์ต้องขายหน้าแล้ว”

แม้ว่า เมื่อพิจารณารูปร่างของเปาอิ๋งหันแล้ว หากจะบอกว่านางคือผู้หญิงที่อ่อนแอ...ก็ดูเหมือนจะฝืนใจไปหน่อย

เซียวหมิงเซียนยิ้มเย็น “ผู้หญิงคนนี้ขโมยเงินของครอบครัวและหนีไปกับผู้ชายโดยไม่มีแม่สื่อ นางควรจะแช่อยู่ในกรงหมูด้วยซ้ำ นางจะไร้ความผิดได้เยี่ยงไร!”

“จริงหรือ? ถ้าตามที่องค์หญิงพูด ท่านไม่ควรถูกจับไปอยู่ในกรงหมูหรือ?” เซี่ยเชียนฮวันกระตุกยิ้มมุมปาก

“เจ้า...”

เซียวหมิงเซียนหน้าเขียวสลับขาวไปมา

เนื่องจากนางใช้ข้ออ้างว่าสูญเสียความบริสุทธิ์ให้กับซืออวี้สวี่ เพื่อบีบให้ฮ่องเต้ประทานพิธีอภิเษกสมรส

โดยพื้นฐานแล้ว นี่เป็นสิ่งเดียวกับที่เปาอิ๋งหันทำ มันไม่มีความแตกต่างกันมากนัก

หากเซี่ยเชียนฮวันพูดออกมาต่อหน้าสาธารณชน นางไม่เพียงแต่จะอับอายเท่านั้น แต่การที่ตัวเองดูถูกเปาอิ๋งหันนั้นก็ดูเหมือนจะเป็นเรื่องตลกไป