บทที่ 451

“ท่านหมอเทวดาได้โปรดช่วยพวกเราพาท่านพ่อกลับมาด้วยเถอะ!”

“ได้โปรดเถิด ได้โปรดเถิดพระชายา...”

เด็กน้อยคุกเข่าตามเปาอิ๋งหันอย่างรู้ความ และโขกศีรษะให้เซี่ยเชียนฮวัน

เซี่ยเชียนฮวันรู้สึกลำบากใจมาก “อย่าทำเช่นนี้เลย จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพ่อแบบนั้นกลับมา เขายังคงโลภมากในเกียรติยศและความมั่งคั่ง จนไม่รู้จักเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองด้วยซ้ำ แม้ว่าเขาจะกลับมาหาเจ้า แต่มันอาจจะไม่ใช่เรื่องดี”

นางพูดจบ พวกเด็กๆ ก็พากันร้องไห้หนักกว่าเดิม

พวกเขาไม่เข้าใจหลักการสำคัญเหล่านั้น พวกเขารู้แค่ว่าพ่อของพวกเขาถูกผู้หญิงนิสัยไม่ดีลักพาตัวไป และพวกเขาคิดว่า พวกเขาแค่ต้องหาทางเอาท่านพ่อกลับคืนมา

เปาอิ๋งหันอ้าแขนกอดลูกของตัวเอง พลางกล่าวอ้อนวอนว่า “เขาทำผิดพลาดมากมาย แต่เมื่อก่อนเขาปฏิบัติต่อข้าเป็นอย่างดี ข้าคิดว่าเพราะเขามีชีวิตที่ยากลำบากมานานกว่า 20 ปี จึงถูกความมั่งคั่งหรูหราล่อลวง นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงกลายเป็นเช่นนี้”

“พระชายาเป็นพี่สะใภ้ขององค์หญิง ท่านสามารถโน้มน้าวองค์หญิงได้หรือไม่ ให้นางหาราชบุตรเขยคนใหม่ คืนซือเสียงให้พวกเรา? ข้าสามารถไม่มีสามีได้ แต่ลูกไม่สามารถขาดบิดาได้!”

เมื่อเห็นท่าทางอ้อนวอนของสามแม่ลูก เซี่ยเชียนฮวันก็รู้สึกปวดหัวมาก

เสี่ยวตงที่ยืนอยู่ข้างๆ จึงพูดว่า “อย่าคิดว่าพระชายาจะทำสิ่งใดได้ ทุกคนในเมืองหลวงต่างรู้ดีว่า ความสัมพันธ์ระหว่างพระชายากับองค์หญิงแปดนั้นไม่ค่อยดี และเป็นไปไม่ได้ที่นางจะฟังพระชายาของพวกเรา”

“แต่พวกข้าไม่มีคนรู้จักในเมืองหลวง ข้าหาใครช่วยไม่ได้แล้วจริงๆ ข้ารู้ว่าพระชายาจิตใจดี ได้โปรดช่วยลองดูหน่อยเถิด คิซะดว่าเป็นการสะสมบุญกุศลให้กับลูกในท้องของท่าน ได้โปรดช่วยข้าด้วย ได้โปรดเถิด...”

เปาอิ๋งหันโขกหัวดังตึงๆ โขกจนหัวแตกจนเลือดไหลออกมา

สิ่งที่นางพูด ทำให้เซี่ยเชียนฮวันหวั่นไหวเล็กน้อย

สะสมบุญกุศลให้กับลูกในท้อง...

เฮ้อ เอาเถอะ

อีกไม่กี่เดือน นางก็จะเป็นแม่คนแล้ว

เมื่อเห็นเปาอิ๋งหันพยายามอย่างหนักเพื่อลูกเพียงลำพัง ในใจก็คล้ายจะเข้าใจความรู้สึกเช่นกัน

หากนางหย่ากับเซียวเย่หลัน นางจะเป็นแบบเปาอิ๋งหันหรือไม่?

นางไม่คาดหวังว่าเซียวเย่หลันจะทำดีกับ “ลูกชู้” คนนี้

เกรงว่าเขาคงทำยิ่งกว่าซืออวี้สวี่ โหดเหี้ยมยิ่งกว่า

“ข้าค่อยคิดหาทางดู เจ้าลุกขึ้นมาก่อนเถอะ” เซี่ยเชียนฮวันพูด

“ขอบคุณพระชายา!”

เมื่อเซี่ยเชียนฮวันกล่าวประโยคนี้ เปาอิ๋งหันก็รู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดนางก็ดึงเด็กทั้งสองให้ลุกขึ้นยืน