บทที่ 459

“พระชายาหมอเทวดา ขอให้ท่านช่วยแม่ข้าด้วย!”

เด็กผู้หญิงตัวน้อยก็ดึงชายเสื้อของเซี่ยเชียนฮวันเอาไว้ คุกเข่าลงมาทางนาง

เด็กผู้ชายที่อยู่ด้านข้างก็เรียนรู้จากพี่หญิงคุกเข่าลงและคำนับศีรษะลงไป

เซี่ยเชียนฮวันรีบประคองพวกเขาให้ขึ้นมา แล้วกล่าวปลอบใจว่า: “แม่ของพวกเจ้าจะไม่เป็นอะไรแน่นอน ข้าจะไปหานางเดี๋ยวนี้”

โชคดีที่สองสามีภรรยาเซียวหมิงเซียนไม่ได้พาเด็กสองคนนี้ไป

แม้แต่เสือร้ายก็ไม่ทำร้ายลูกของตน

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะว่าซืออวี้สวี่ยังพอมีความรู้ผิดชอบชั่วดีอยู่บ้าง หรือว่าพวกเขารีบร้อนไปหน่อย แค่มาทันนำตัวเปาอิ๋งหันไปเท่านั้น

แต่เด็กสองคนนี้จะจัดการอย่างไร ก็เป็นอีกปัญหาหนึ่ง

ในใจของเซี่ยเชียนฮวันครุ่นคิดหาหนทางอยู่ ตอนนี้รับรองว่าจะไม่ส่งพวกเขากลับไปยังโรงเตี๊ยมเดิมเป็นแน่ ที่นั่นไม่ปลอดภัยแล้ว แต่แม้ว่าจะอยู่ที่จวนจ้านอ๋อง ก็ไม่ใช่วิธ๊การที่ปลอดภัยที่สุด

เมื่อครู่ซูอวี้เออร์และเซียวหมิงเซียนค่อยๆปล่อยวางอารมณ์ได้

หากเด็กอยู่ในจวนจ้านอ๋อง ไม่แน่ว่ามนทางตรงกันข้ามอาจจะถูกซูอวี้เออร์หากโอกาสทำร้ายก็เป็นได้

“หลินซวี่” เซี่ยเชียนฮวันคิดทบทวนไปมา ได้เพียงเรียกหลินซวี่ออกมา “เจ้าพาพวกเด็กๆไปในที่ที่ปลอดภัยก่อน หลบซ่อนเอาไว้ให้ดี อย่าได้ถูกคนของเซียวหมิงเซียนจับได้อย่างเด็ดขาด”

“ขอรับ”

หลินซวี่จูงมือเด็กน้อยสองคนขึ้นมา แล้วหายลับไปตรงหน้าเซี่ยเชียนฮวัน

นางก็เรียกเสี่ยงตงขึ้นมาอีก ตัดสินใจไปจวนองค์หญิงเพื่อดูก่อนเสียหน่อย

แต่เซี่ยเชียนฮวันและเสี่ยงตงเพิ่งจะเดินมาถึงหน้าประตูใหญ่ กลับถูกเซียวเย่หลันเรียกเอาไว้

“ร่างกายของอวี้เออร์ยังไม่ดี เจ้าอยากไปที่ไหน?”

เซี่ยเชียนฮวันำทหน้าบึ้งตึง ก้าวขึ้นมาก้าวใหญ่ ขวางทางไปของเซียวเย่หลันเอาไว้

เซี่ยเชียนฮวันหรี่ตามาทางเขา “ร่างกายของสนามซูดีหรือไม่ดี เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”

“อย่าลืมไปล่ะ อวี้เออร์เป็นเพราะเจ้าก็เลยหกล้ม เจ้าเกือยทำร้ายนางให้แท้งไปแล้ว”