บทที่ 472

“เซี่ยเชียนฮวัน ถึงตาเจ้ามาอบรมข้าตั้งแต่เมื่อไหร่?!”

เซียวหมิงเซียนขมวดคิ้ว กระทืบเท้า และหันศีรษะไปมองดูเสด็จพ่อกับท่านแม่ ด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความคับข้องใจอย่างมีความหวังว่า พวกเขาจะสนับสนุนตัวเอง

เซี่ยเชียนฮวันแบมือ “ข้าเพียงบอกข้อเท็จจริงก็เท่านั้น ทุกคนคงเห็นอย่างชัดเจนแล้วว่า นางเปาแย่อย่างที่ราชบุตรเขยซือพูดเมื่อกี้นี้หรือไม่”

“เจ้า... เจ้าต้องแอบหาคนอื่นมาปลอมเป็นนาง!”

เซียวหมิงเซียนกัดริมฝีปาก แล้วเหลือบมองที่เปาอิ๋งหันอีกครั้ง

ในใจนางเกิดความอิจฉาริษยาขึ้นมา

ก่อนหน้านี้ นางยังหัวเราะกับรูปร่างหน้าตาของเปาอิ๋งหัน โดยบอกว่านางไม่เคยเห็นผู้หญิงที่น่าเกลียดขนาดนี้มาก่อน ถ้านางเปาอยากจะสวยกว่านี้ ก็ต้องกลับชาติมาเกิดใหม่!

แต่เมื่อเปาอิ๋งหันปรากฏตัวในวันนี้ ก็ตบหน้านางอย่างแรง

หากความงามเช่นนั้นจำเป็นต้องกลับชาติมาเกิดใหม่ แล้วนางไม่ควรกลับชาติมาเกิดอีกหรือ?

เซียวหมิงเซียนยอมรับไม่ได้ว่า อดีตภรรยาของสามีนางสวยกว่าตัวนางเองมาก!

“ข้าเพียงรักษาแผลบนใบหน้าของนางเปา และช่วยให้นางลดน้ำหนัก” เซี่ยเชียนฮวันพูดเบาๆ “ราชบุตรเขยซือแต่งงานกับนางมาเจ็ดปีแล้ว เขาจะจำนางไม่ได้เชียวเหรอ?”

เซียวหมิงเซียนพูดไม่ออก

她心里嫉妒得不行，简直快抓狂了。

นางอิจฉามากจนแทบจะเป็นบ้าอยู่แล้ว

ซืออวี้สวี่จ้องมองเปาอิ๋งหันเป็นเวลานาน หลังจากที่ถูกเซียวหมิงเซียนแอบผลัก ในที่สุดเขาก็กลับมามีสติ และหลับตาลง “ที่พวกเราโบยเจ้า นั่นเป็นเพราะเจ้ามีเจตนาแอบแฝง กล้าโจมตีองค์หญิง”

“ใช่แล้ว พระชายารองซูของจวนจ้านอ๋องสามารถเป็นพยานในเรื่องนี้ได้! ข้าไม่ใช่คนใจแคบ เดิมทีข้าคิดจะพานางและลูกเข้าจวนองค์หญิง แต่ไม่ได้คาดหวังว่าไม่เพียงแต่นางจะไม่ขอบคุณ แต่ยังร่วมมือกับเซี่ยเชียนฮวันเพื่อสังหารข้า!”

เซียวหมิงเซียนเดินไปหาฮ่องเต้ด้วยความโกรธ ถกแขนเสื้อขึ้น และแสดงให้ฮ่องเต้เห็นรูเข็มบนแขนนาง

นางยืนยันว่าจุดที่ซูอวี้เออร์แทงนางแบบสุ่มๆ เป็นฝีมือของเซี่ยเชียนฮวัน

“เสด็จพ่อ ท่านเห็นไหม พี่สะใภ้เจ็ดคนนี้ต่อหน้าท่านก็ทำเป็นเชื่อฟัง แต่ลับหลังก็กลั่นแกล้งข้าเป็นการส่วนตัว!”

เฉิงกุ้ยเฟยตีหน้าเศร้า ดึงเซียวหมิงเซียนเข้ามาในอ้อมแขนของนาง “นางกล้าดียังไงมาทำแบบนี้! ฝ่าบาท เซียนเอ๋อร์ของพวกเรา แต่เล็กจนโตมาก็เลี้ยงดูแบบยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม แต่วันนี้กลับถูกทำร้ายในจวนจ้านอ๋อง...”