บทที่ 473

“ไทเฮา?!”

ทุกคนตกใจ!

ไทเฮาพระวรกายอ่อนแอ และไม่ได้ออกจากวังหย่งโซ่วมาหลายปีแล้ว คาดไม่ถึงเลยว่าจะปรากฏตัวในเวลานี้

ฮ่องเต้ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หน้าห้องโถง จับมือไทเฮาแล้วตรัสด้วยรอยยิ้มว่า “วันนี้ลมอะไรหอบไทเฮาเสด็จมา”

ไทเฮาเดินอย่างเชื่องช้า ร่างกายของนางไม่มีกลิ่นตัวของผู้สูงอายุ ในทางกลับกัน ยังทิ้งกลิ่นหอมอ่อนๆ ไว้ทุกที่ หากไม่ใช่ฤดูหนาว มันคงจะดึงดูดผึ้งและผีเสื้อจำนวนมาก

“ข้าได้ยินมาว่าราชบุตรเขยที่เพิ่งแต่งเข้ามาใหม่ขององค์หญิงแปดก่อปัญหา และเกี่ยวข้องกับฮวันฮวันของข้า ดังนั้นข้าจึงมาที่นี่เพื่อชมความสนุก”

ไทเฮาเหลือบมองเซียวหมิงเซียนเล็กน้อย

สายตานี้ ทำให้เซียวหมิงเซียนตกใจมากจนอดไม่ได้ที่จะถอยกลับไปสองก้าว ก้มหน้าลงและพึมพำว่า “ถวายพระพรไทเฮา”

ไทเฮาองค์ปัจจุบันไม่ใช่พระมารดาโดยสายเลือดของฮ่องเต้ ดังนั้น เหล่าองค์ชายและองค์หญิงจึงไม่ได้ใกล้ชิดกับนางเป็นพิเศษ และกลัวนางมากกว่าเคารพรัก

ฮ่องเต้รู้อยู่ในใจว่าไทเฮามาที่นี่เพื่อสนับสนุนเซี่ยเชียนฮวัน จึงยิ้มอย่างสงบ “แค่เรื่องเล็กน้อย พระชายาจ้านมาที่นี่เพื่อเป็นพยานเท่านั้น”

“จริงเหรอ? แต่ที่ข้าได้ยินมา ฮวันฮวันเกือบถูกฝังทั้งเป็นนะ”

น้ำเสียงของนางดูใจดีมาก แต่กลับทำให้ผู้คนรู้สึกเย็นยะเยือก!

เหล่าขุนนางต่างพากันก้มหน้าและไม่กล่าวสิ่งใด

สมแล้วที่เป็นสตรีที่รับฟังการเมืองหลังม่านมาเกือบยี่สิบปี...

แรงกดที่ไม่มีความโกรธนี้ เกือบจะทำให้ซืออวี้สวี่คุกเข่าลงอีกครั้ง

“ท่านแม่!”

เซี่ยเชียนฮวันเห็นฮูหยินอันติ้งโหวเดินตามหลังไทเฮา ก็วิ่งไปคว้าแขนมารดาอย่างมีความสุข

ฮูหยินอันติ้งโหวยิ้ม และตบหลังมือของนาง “เอาล่ะๆ เจ้าเป็นพระชายาที่ตั้งครรภ์แล้วนะ จะทำตัวเป็นเด็กๆ ต่อหน้าคนอื่นได้อย่างไร”