บทที่ 64

“อ๊ะ!”

ตอนที่เซี่ยเชียนฮวันชนเขาเข้าอย่างจัง ก็อดไม่ได้ถอนหายใจออกมา

นางลูบหัวตัวเอง แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก “ยังไม่ตาย!”

ทักษะศิลปะการต่อสู้ของชายสวมหน้ากากนั้นสูงมาก หากนางได้รับฝ่ามือทะลวงใจอะไรสักอย่าง ตอนนี้หัวใจของนางคงแหลกเหลวไปแล้ว

และจากการเคลื่อนไหวเมื่อครู่ นางคิดว่าตัวเองอาจจะชนเข้ากับมุมขอบโต๊ะที่แหลมคม

โชคดีที่เลี่ยงมาได้

“หากเจ้ายังไม่ลุก ข้าอาจจะตายได้”

เสียงแข็งทื่อของบุรุษดังมาจากใต้ร่างของเซี่ยเชียนฮวัน

นางพบว่าตัวเองนั้นกำลังนั่งอยู่บนแผ่นอกของเซียวเย่หลัน ใช้เขาเป็นเบาะมนุษย์

“โอ๊ะ ขออภัย” เซี่ยเชียนฮวันรีบลุกขึ้นมา ถ้าไม่ใช่เพราะเซียวเย่หลันเอื้อมมือมาจับนาง กะโหลกเล็ก ๆ ของนางอาจถูกเจาะเป็นรูไปแล้ว

ชายผู้นี้ยังมีข้อดีอยู่บ้าง

นางขยับตัวไปด้านข้างและเตรียมจะช่วยประคองเซียวเย่หลันขึ้นมา แต่คาดไม่ถึงเลยว่า ทันทีที่ยื่นมือออกไปสัมผัส จะได้กลิ่นเลือดฉุนจมูก!

“ท่านบาดเจ็บ?”

ลมหายใจของเซี่ยเชียนฮวันพลันสะดุด นางรีบยื่นมือไปแตะที่หน้าท้องของเขา

กล้ามเนื้อแข็งแรงมาก

จากนั้นก็...เลือด

เซียวเย่หลันหลับตา ริมฝีปากบางขยับเล็กน้อย เสียงที่เปล่งออกมายิ่งอ่อนแรงลงเรื่อยๆ “มีดอาบยาพิษ”

“ที่แท้เสียงเมื่อกี้ก็คืออาวุธลับ!” เซี่ยเชียนฮวันอุทานอย่างตกใจ

ในขณะที่นางถูกผลักออกไป นางได้ยินเสียงคล้ายกับมีบางสิ่งถูกปล่อยออกมา

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การที่เซียวเย่หลันรับนาง มันทำให้เขาหลบอาวุธลับเหล่านี้ไม่ได้?!

ทันใดนั้นเซี่ยเชียนฮวันก็รู้สึกกังวลจนหัวโล่งไปชั่วขณะ

นางไม่เคยคิดว่า ตัวนางนั้นจะได้รับการปกป้องจากเซียวเย่หลัน

สิ่งนี้ทำให้นางทำอะไรไม่ถูก

ในใจนั้นราวกับไฟฟ้าลัดวงจร