บทที่ 65

“สัญญาแล้วนะ ท่านจะช่วยข้าตีเขาคืน” เซี่ยเชียนฮวันใช้แขนเสื้อเช็ดหางตาตัวเอง

“อืม”

เสียงของเซียวเย่หลันเบามาก บางที แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้ตระหนักว่า การตอบสนองนี้อ่อนโยนต่อผู้อื่นเพียงใด

เงาเทียนสั่นไหว

เซี่ยเชียนฮวันอาศัยแสงไฟสลัวๆ เริ่มรักษาบาดแผลของเซียวเย่หลัน

มีมีดอาบยาพิษทั้งหมดสี่เล่ม สามในสี่เจาะเข้าเนื้อไม่ลึก ส่วนเล่มสุดท้ายเจาะเข้าไปในแนวทแยงมุม เกือบทั้งหมดปักเข้าหน้าท้องของเซียวเย่หลัน

นางกล่าวอย่างเคร่งขรึมว่า “อาวุธลับเหล่านี้มีหนาม สามในสี่สามารถดึงออกมาตรงๆ ได้ แต่จะเจ็บมาก ท่านสามารถทนได้หรือไม่”

“ได้”

เซียวเย่หลันตอบอย่างไม่ลังเล

เซี่ยเชียนฮวันเม้มปาก ใช้มือกดเบาๆ แล้วดึงมีดอาบยาพิษทั้งสามออกมาทีละเล่ม!

เลือดกระเซ็นไปบนพื้น

อาวุธลับติดตะขอนั้นโหดร้ายที่สุด ถ้าถูกมันปักเข้าร่าง มันจะเกี่ยวเข้ากับเนื้อ บริเวณแผลจะหมุนและขยายออก เมื่อดึงออก เลือดและเนื้อจะหลุดติดมาด้วย ทำให้เกิดบาดแผลใหม่ที่รุนแรงยิ่งขึ้น

ยุคนี้ไม่มียาชา ทำได้เพียงใช้แรงดึงออก

ถ้าหากความอดทนของผู้บาดเจ็บไม่เพียงพอ พวกเขาอาจเจ็บปวดจนเกิดอาการช็อคขณะดึงอาวุธ และภาวะแทรกซ้อนที่เกิดจากความเหนื่อยล้า อาจทำให้เสียชีวิตลงได้ เรื่องเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย

การเคลื่อนไหวของเซี่ยเชียนฮวันนั้นมั่นคงมาก

แต่นางไม่เคยพยายามจัดการกับมันโดยตรงโดยไม่ใช้ยาชามาก่อน

ไม่คาดว่า เซียวเย่หลันจะอดทนต่อความเจ็บปวดที่รุนแรงเช่นนี้ได้ โดยไม่ร้องสักแอะ

“ไม่ใช่ว่าเจ็บจนหมดสติไปแล้วนะ” เซี่ยเชียนฮวันพึมพำ

นางยื่นมือออกไปตรวจสอบลมหายใจของเซียวเย่หลัน

ด้วยการบีบเขาสักหน่อย

ทว่าเพิ่งแตะปลายจมูกที่โด่งเป็นสันของเขา ก็ได้ยินเสียงเปล่งออกมาจากปากของเขาอย่างช้าๆ “อย่าแตะหน้าข้า มือของเจ้าสกปรก”

“อะไรกัน ข้ากำลังช่วยท่านรักษาบาดแผล แต่ท่านกลับรังเกียจว่ามือข้าสกปรก? นั่นไม่ใช่เลือดของท่านหรอกหรือ??”

เซี่ยเชียนฮวันพูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

เซียวเย่หลัน “มันเปื้อนด้วยน้ำมูกของเจ้าด้วย”

“......”