บทที่ 90

“ขอบใจเจ้านะ ตอนที่ข้ากำลังสลึมสะลืออยู่ได้ยินคำพูดเหล่านี้พอดี ไม่มีประโยคดีๆ เลย ข้าก็เลยหลับไหลไปอีกครั้ง”

เซี่ยเชียนฮวันเอนหลังพิงเบาะนุ่ม พลางกล่าวอยางเกียจคร้าน

เซียวเย่หลันนิ่งเงียบไป

และทั้งสองก็เงียบไปตลอดทาง

จนกระทั่งรถม้าหยุดจอดลงตรงหน้าประตูจวนซวนซินอ๋อง

เมื่อเซียวเย่หลันเดินลงมาจากรถม้า ซูอวี้เออร์ลงมาก่อนแล้ว และนางวิ่งไปตรงหน้าเขา มองเขาดด้วยสายตารักใคร่

“เข้าไปเถอะ”

กลิ่นอายของเซียวเย่หลันลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ซูอวี้เออร์เหลือบมองเซี่ยเชียนฮวันที่กำลังเดินลงจากรถม้าอย่างช้าๆ ในใจแอบสบถต่อว่า “นังสารเลวนี้ต้องทำให้ท่านอ๋องไม่พอใจอีกเป็นแน่! ดูท่าท่านอ๋องจะยังเกลียดชังนางอยู่”

ตลอดทาง ซูอวี้เออร์รู้สึกกลัดกลุ้มใจมาตลอดเพียงเพราะว่าเซียวเย่หลันเลือกที่จะนั่งรถม้ามากับเซี่ยเชียนฮวัน

ตอนนี้นางกลับวางใจแล้ว นั่งรถม้ามาด้วยกัน บางทีก็ใช่ว่าจะสานสัมพันธ์ดีเสมอไป ยิ่งเกิดเรื่องขัดใจกันมากกว่าด้วยซ้ำ

“เย่หลัน มาแล้วหรือ!”

ซวนซินอ๋องออกมาต้อนรับด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

เซียวเย่หลัน “เสด็จลุง”

ซูอวี้เออร์เองก็กล่าวทักทายอย่างอ่อนหวานเช่นกัน

ทว่า เมื่อซวนซินอ๋องเห็นซูอวี้เออร์ยืนข้างกายเซียวเย่หลัน เขาก็ทำเหมือนมองไม่เห็นนาง เขาเพียงกล่าวถามว่า “พระชายาของเจ้าล่ะ?”

“อยู่ด้านหลังพ่ะย่ะค่ะ”

เซียวเย่ไม่ได้หันไปมอง

เขารู้ว่าตอนนี้เซี่ยเชียนฮวันไม่อยากเห็นหน้าเขา

ซวนซินอ๋องกล่าวด้วยความโกรธว่า “ลืมกฏอีกแล้วหรือ! เจ้าควรเดินเคียงคู่เข้ามากับพระชายาเจ้า แต่นี่เจ้าเดินมากับหญิงต่ำศักดิ์เช่นนี้ ไม่เหมาะสมเอาซะเลย”

สีหน้าของซูอวี้เออร์อับอายมาก ทำได้เพียงถอยหลังไปอย่างเงียบๆ

และเมื่อเซี่ยเชียนฮวันเดินเข้ามากล่าวทักทาย ซวนซินอ๋องจึงยิ้มต้อนรับและเชิญเข้าไปในจวน

ฤดูใบไม้ร่วงมาถึงแล้ว ต้นไห่ถางกำลังเบ่งบานพอดี