บทที่ 91

“ท่านพี่ บุรุษก็มีเรื่องของบุรุษที่ต้องคุยกัน เราอยู่ตรงนี้มันจะดูไม่เหมาะสมเอานะเพคะ”

ซูอวี้เออร์ยังคงทำตัวเป็นภรรยาที่ดี กล่าวตักเตือนเซี่ยเชียนฮวันผู้ไม่รู้กาลเทศะ

ทว่า เซี่ยเชียนฮวันกลับยังคงมองหาที่มาของสายตานั้นอยู่

ช่างยากเกินไปแล้ว

นางอยู่ห่างจากบุรุษเหล่านั้นมาก ระยะทางเช่นนี้ ต้องการตามหาว่าผู้ใดกำลังสอดแนมนางอยู่ มันเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าขึ้นสวรรค์เสียอีก

“ท่านพี่” ซูอวี้เออร์ดึงมือเซี่ยเชียนฮวัน

ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางถึงรีบร้อนให้เซี่ยเชียนฮวันตามนางไปเช่นนั้น

ตอนนี้เซี่ยเชียนฮวันไม่มีเวลาครุ่นคิดว่าหญิงสาวผู้นี้กำลังวางแผนคิดทำสิ่งใด หากนางยังไม่คิดหาวิธี คงต้องถูกลากตัวไปที่กลุ่มหญิงสาวเหล่านั้นและฟังเรื่องซุบซิบนินทาเป็นแน่ และเมื่อถึงตอนนั้นก็คงจะยากที่จะหาตัวชายปิดหน้าผู้นั้นเจอ

นางเหลือบเห็นเซียวเย่หลันที่ยืนทำหน้าบิดเบี้ยวอยู่ข้างๆ ราวกับมีใครไปติดหนี้ ทันใดนั้นก็คิดแผนในใจขึ้นได้

เซี่ยเชียนฮวันเบียดซูอวี้เออร์ไปข้างๆ ก่อนจะพรวดพราดเข้าไปเกาะแขนของเซียวเย่หลัน

“เสด็จอาอยู่พอดีเลย เช่นนั้นได้โปรดเสด็จอาตัดสินด้วยเพคะ” นางจงใจกล่าวขึ้นมาเสียงดัง

“ตัดสิน?”

เซียวเย่หลันได้ยินเช่นนี้ก็ประหลาดใจเล็กน้อย

ทว่า เขาก็ไม่ได้แกะมือนางออกจากแขนแต่อย่างใด

เซวียนชินอ๋องกล่าวด้วยความฉงนสงสัยว่า “มีอันใดให้ข้าตัดสินหรือ?”

“เซียวเย่หลันเขาหลงใหลอนุจนละเลยภรรยา ของใช้ดีๆ อาหารการกินต่างๆ ล้วนแต่ให้อนุอย่างซูอวี้เออร์ดีๆ ทั้งสิ้น แม้กระทั่งที่อยู่อาศัยก็ให้นางเป็นคนเลือกก่อน หม่อมฉันในฐานะพระชายาทำเพียงทนรับสภาพอยู่ในเรือนเล็กๆ เสด็จอา ท่านดูสิเพคะ แม้แต่ข้าวปลาอาหารหม่อมฉันก็กินไม่อิ่ม หิวโซจนเป็นเช่นนี้...”

เซี่ยเชียนฮวันแกล้งทำท่าทางน่าสงสารเวทนา แต่พบว่ามันยากไปหน่อย นางจึงเอาผ้าเช็ดหน้าออกมาปิดหน้า และเริ่มสะอื้นไห้ออกมา

นางรู้ว่าเซวียนชินอ๋องเป็นผู้ใหญ่มากพอ ตนเองร้องห่มร้องไห้ฟ้องเรื่องเหล่านี้กับเขา แน่นอนว่าไม่ได้ผลมากนัก บางทีอาจจะถูกพูดจาโน้มน้าวให้ใจกว้างด้วยซ้ำ

ทว่า เป้าหมายของนางไม่ใช่การให้เซวียนชินอ๋องตัดสินจริงๆ

แต่นางต้องการให้บุรุษเหล่านั้นมาดูเรื่องสนุกๆ นี้ต่างหาก